EP.3 โคตรเชี่ยเลย (1) TW*

ตรงนั้นมัน...

“เฮ้ย” ผมรีบผละออกทันที น้องมนต์ยกมือขึ้นปิดหน้าสะอื้นแบบอับอายสุดกู่ ผมที่ทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์แบบนี้ถึงกับชี้นกชี้ฟ้า “นี่อะไรอะ”

“อะ... ฮึก”

“หนูฉี่ราดอ่อ?”

น้องมนต์ร้องไห้ออกมาอย่างหนักทันที เธอคงขายหน้าจนหยุดไม่อยู่ ขาเรียวเล็กและขาวจัดสั่นระริก น้องเอามือปิดหน้าอยู่แบบนั้น ในขณะที่ผมจะผละออก วางขาน้องลงทันที

น้องฉี่ราดว่ะ เหมือนกลัวมากจนเผลอเล็ดออกมา

มันไม่ใช่เรื่องน่าอายสำหรับผม แต่ออกจะเป็นเรื่องที่ชวนให้รู้สึกแย่ อาจจะดูเหมือนผู้ชายเหี้ยๆ คนนึงที่คิดแต่เรื่องกามๆ แต่ก็คงเป็นงั้นจริงๆ สงสัยผมรุกหนักเกินไป เด็กมันเลยกลัวจนเป็นแบบนี้

รู้สึกละอายใจ แต่เพราะนิสัยเลวๆ ที่ติดเป็นนิสัย ผมทำทีเป็นยิ้มแห้งๆ ออกมา

“อะ... ออกไปนะ” น้องไล่ผมด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่ากำลังหวาดกลัวสุดขีด “... ไม่เอาแล้ว”

“เอาเป็นว่า” ผมเกาคางตัวเอง ท่ามกลางเสียงห่าฝนมันพาลทำให้นึกอะไรไม่ออก จะแก้ต่างอะไรให้ตัวเองงั้นเหรอ? ในเมื่อผมทำลงไปซะขนาดนี้แล้ว

“...”

“จะเก็บเป็นความลับระหว่างเราสองคนก็ได้”

“...”

“ไปก่อนนะคะ” ผมพูดกับน้องมนต์ที่นั่งน้ำตาร่วงเผาะหน้าแดงก่ำอยู่ที่เก้าอี้ ไม่ได้ทำอะไรหลังจากนั้น ไม่ได้เลียด้วย แค่บอกไปว่าจะไม่บอกใครว่าน้องมนต์ฉี่ราดเพราะกลัวผมมากขนาดไหน

อย่างเธอคงไม่โอเคหรอกใช่ปะ ถ้าผมจะพูดเรื่องแบบนั้น

ผมมันก็ปอดแหกไม่ต่างกัน

ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นมาตามบันได คนตัวเล็กหันขวับไปมองแล้วรีบหันหน้ามาทำหน้าน่าสงสารปนอ้อนวอนขอร้องให้ผมรีบออกไปสักที

เออ มาถึงขนาดนี้แล้วไปก็ได้ ถ้าโดนไอ้แก่นั่นต่อยอีกทีคงหมดอารมณ์

อยากจะไปหาอะไรระบายอารมณ์ปอดแหกสุดเซ็งนี่ด้วยเหมือนกัน

ทั้งๆ ที่เป็นหัวโจกเด็กช่างกลแท้ๆ แต่ดันอ่อนด๋อยเรื่องผู้หญิงอยู่เสมอ แม่งไม่กล้าสักที สงสัยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันค้ำคอ

“บาย” พอคิดได้แบบนั้นก็จิ๊จ๊ะกับตัวเอง โบกมือลาคนตัวเล็กพร้อมกับกระโดดลงไป เพราะนี่มันแค่ชั้นสองเอง

ผมบึ่งรถมอไซค์คู่ใจ ยกล้อกลางถนนเพื่อกลับบ้านรวมถึงระบายอารมณ์งี่เง่าพวกนี้ด้วย หลังจากที่ลงมือทำไปแล้ว แต่กลับทำใจทำต่อไม่ลง เพราะอีกฝ่ายดูกลัวมากจนกระทั่งฉี่ราดจนซึมกางเกงซับในสีขาว

ขาลงจากบ้านน้องมนต์เกือบโดนพ่อน้องจับได้ แต่เหมือนไอ้แก่นั่นจะไม่ได้เข้ามาในห้อง หลังจากกระโดดลงไปพ่อเธอก็เปิดประตูเข้ามาแล้วก็พูดคุยกับน้องนิดหน่อย ผมยืนหลังต้นไม้แอบดูลาดเลาจนพ่อน้องออกไปแล้วปิดไฟ เลยปีนข้ามรั้วเตี้ยๆ ไปคร่อมรถบิดกลับบ้าน

พูดแล้วก็เซ็ง เพราะผมเองก็ต้องกลับมาเจอไอ้แก่ที่บ้านเหมือนกัน

หมายถึงพ่อแท้ๆ ของผมน่ะ

ผมบึ่งรถมาจนถึงบ้าน แสงไฟจากมอเตอร์ไซค์ปะทะเข้ากับตัวสูงๆ ของไอ้ตะโขงที่กำลังจะขับพาแฟนมันไปส่งที่บ้าน มันเงยหน้าขึ้นมองผม ผมมองกลับ เลิกคิ้วบากๆ ให้มันอย่างกวนส้นตีน

“ไปไหนมา” มันถามเรียบๆ ผมเลยไหวไหล่ ถึงจะเป็นพี่ชายกูก็ไม่ต้องแส่ได้ไหม ผมกำลังเซ็งตัวเองอยากหาที่ระบายอารมณ์อยู่ด้วย

“เสือก”

“พ่อรอด่ามึงอยู่ในบ้าน” มันไม่ว่าอะไรที่ผมกวนตีนเลยสักคำ ใจเย็นแบบนั้นต่อหน้าเมียยิ่งน่าหงุดหงิด ผมเดาะลิ้น ขัดใจที่มันยังคงเป็นคนที่นิ่งและยอมพี่ยอมน้องเสมอต้นเสมอปลาย “กลับดึกขนาดนี้ คงโดดเรียนใช่ไหม”

“อย่าเสือกได้ไหมโขง มึงไปส่งเมียวัยละอ่อนของมึงเหอะ” ผมมองแฟนเด็กของมันที่นั่งซ้อนหลังรถมอเตอร์ไซค์ไม่กล้ามองหน้าผมด้วยซ้ำ สาดอารมณ์เซ็งด้วยการใช้ถ้อยคำคุกคามผู้หญิงโดยไม่มีเหตุผล “ก่อนที่กูจะปิ้บๆ เมียมึง”

“ไปตายซะ” มันสบถด่าออกมา เป็นครั้งแรกที่มันขึ้นกับน้องเรื่องผู้หญิง แล้วสตาร์ทเครื่องขับรถออกไปทันที

ผมแค่นหัวเราะ น่าแปลกที่มันเป็นพี่แต่ผมไม่เคยเคารพเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไอ้โขงมันเป็นคนนิ่งๆ รักใครรักจริง คบเป็นคนๆ ไป เป็นผู้ชายคนเดียวในตระกูลที่สักน้อยมากจนแทบไม่ค่อยมี เป็นผู้ชายในครรลองคลองธรรม ในขณะที่ผมกับพ่อล่อซะทั้งแขน

แต่ผมก็ไม่คิดจะเรียนรู้จะใช้นิสัยนั้นของพี่ พูดง่ายๆ คือผมมีปม

บ้านของผมพ่อแม่มีลูกทั้งหมดสามคน คนแรกคืออีเอย ตามด้วยไอ้โขง แล้วมาต่อที่ผมคนสุดท้อง แต่ถ้าถามว่าทำไมมารู้เรื่องของผมก่อน พอดีว่าเรื่องของผมมันน่าสนใจกว่าพวกนั้น จบไหม

อีเอยคือพี่ที่น่าขัดใจ มันเรียบร้อย เรียนเก่ง ติดพ่ออย่างกับอะไรดี พ่อรักมันยิ่งกว่าใครๆ ต่างกับผมที่ไม่ถูกกับใครสักคนในบ้าน เหตุผลไม่ต้องถาม เพราะผมมันคนอินดี้ไง ผมไม่นิยมสนิทกับครอบครัวตัวเอง แบบว่าแคร์คนอื่นมากกว่าคนรอบข้างอ่ะ

ยิ่งมันรักพ่อ ผมยิ่งไม่ถูกโรคกับมัน

ผมชอบล้อมันว่าอีเอยนมโต ก็นมมันใหญ่จริงๆ

อ่อ แต่พอดีว่าผมชอบแบบอกเล็กๆ อะนะ แต่เรื่องนั้นช่างมันไปก่อน

แกรก

ผมเปิดประตูเข้าไปกระแทกผนังดังปึง ภาพแรกที่เห็นคืออีเอยกำลังนวดขาให้ไอ้แก่ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของผม ผมเบ้หน้าเซ็งตอนที่สะพายกระเป๋าเรียนแบนลีบติดหลังเพราะไม่มีตำราเรียนอะไรหรอกนอกจากซองบุหรี่แล้วจะเดินขึ้นห้อง

“แม่อะอีเอย” ผมหันไปถามมัน อีเอยเงยหน้าขึ้นมามองตาเขียวทันที

“กลับดึกนะ เถลไถลตลอด แล้วเลิกเรียกพี่ว่าอีได้แล้ว พี่ไม่ชอบ” มันด่าผม ผมเลยเลิกคิ้ว ก่อนที่จะเดินไปเตะมันทีนึง

“เสือกไรอ่ะ” มันทำตาโต เขยิบหนีไปลูบหลังป้อยๆ “สาระแนมากเดี๋ยวก็เจอดีหรอก”

“ไอ้ขวด มึงหยุดเดี๋ยวนี้นะ”