Mag-log inรมย์นลิน ซีอีโอสาวบริษัทเครื่องประดับมีชื่อเสียง ได้แต่งงานกับ ชัยพัฒน์ เพื่อนชายสมัยเรียน เดิมทีคิดว่าเธอจะต้องเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ได้ใช้ชีวิตคู่กับคนที่แอบรักมานานถึงสามปีเต็ม ทว่าความเป็นจริงทำให้เธอต้องฝันสลายเมื่อรับรู้ว่า สามีแสนดีของเธอมีชู้ แถมยังไล่ให้เธอไปหาคนใหม่ ในเมื่อนี้เป็นความต้องการของเขา เธอก็ไม่ขัด ด้วยเหตุนี้รมย์นลินจึงได้เลี้ยงเด็กคนหนึ่งที่มีอายุน้อยกว่าตนเองสองปีนาม ธันวา ธันวา เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่อยากให้พี่สาวคนสวยที่อุปการะตนหย่าขาดกับสามีเร็ว ๆ เพื่อจะได้มาอยู่ด้วยกัน มาดูกันว่าธันวาของเราจะทำสำเร็จไหม แล้วต้องทุ่มเทขนาดไหนถึงจะทำให้รมย์นลินหย่าจากสามีได้
view moreกระนั้นธันวาก็หัวไวพอถามเสียงนุ่มเมื่อสัมผัสได้ถึงความขุ่นมัวในน้ำเสียงของคนรัก “พี่ลินไม่ชอบละครบทนี้เหรอครับ”ธันวาสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าคนรักเป็นอะไร ทั้งที่ดูจะสนุกกับการแสดงแถมยังเล่นได้ดีมาก แต่นี่เปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือกะทันหัน เขาเลยต้องกลืนคำชมลงคอไปอย่างช่วยไม่ได้“ไม่ใช่ไม่ชอบหรอก เพียงแต่...” ความจริงเธออยากบอกว่า ‘ไม่ชอบสุด ๆ เขียนบทได้แย่มาก ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เด็กอะไรจะไร้เดียงสาปานนั้นทั้งที่ตาพ่อเลี้ยงอะไรนั่นก็พูดตรงแสนตรง ขาดก็แค่ลงมือปฏิบัติเท่านั้น ไหงในบทให้ยัยเด็กคิดว่าเป็นการดูแลร่างกายที่เมื่อยล้าจากการทำงานและผ่อนคลายจิตใจจากการใช้ความคิดอย่างหนักไปได้’ แต่รมย์นลินกลัวชายหนุ่มเสียน้ำใจเพราะท่าทางอีกฝ่ายดูตั้งใจและคาดหวังกับผลงานตัวเองมาก เธอจึงได้แค่คิดในใจ อีกอย่างหญิงสาวก็ไม่ได้เกลียดบทมากขนาดนั้น เพราะอย่างน้อยธันวาก็เขียนให้เมญารู้จุดประสงค์ของพ่อเลี้ยง แม้จะช้าไปมาก รอให้ส่วนเร้นลับชองตัวเองถูกนิ้วชายหนุ่มแตะต้องก่อนถึงจะเริ่
เมื่อเห็นว่าแฟนสาวลืมจริง ๆ ไม่ได้แกล้งทำ แม้ธันวาจะน้อยใจอยู่บ้างแต่เขาก็เข้าใจดีว่า ‘ช่วงนี้แฟนสาวทำงานหนักอีกทั้งมันก็มีความทรงจำไม่ดีกับอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน’ แต่ถึงจะรู้อยู่แก่ใจชายหนุ่มก็อดไม่ได้ขอใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้สักหน่อย!ธันวาอุ้มร่างงามขึ้นมานั่งตักแล้วแกล้งซบหน้าบนไหล่บางก่อนกระซิบเบาข้างหูนิ่ม “วันนี้เป็นวันครบรอบที่เราพบกันครั้งแรกไงครับ”สิ้นเสียงทุ้ม รมย์นลินก็เบิกตากว้าง เธอเงยหน้ามองปฏิทินที่แขวนอยู่ตรงผนังห้องก่อนเบนสายตากลับมาที่คนรักสองมือเรียวประคองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงประดับรอยยิ้มนิด ๆ แล้วกดจูบลงไปบนปากหยักแผ่วเบา “ขอโทษนะธันว์ ที่พี่ลืมวันสำคัญของเรา”รมย์นลินรู้สึกผิดไม่น้อยที่ลืมวันสำคัญนี้ แม้มันจะเป็นวันเดียวกันกับที่เธอรู้ว่าชัยพัฒน์นอกใจถึงได้ไปหาอะไรดื่มแก้เศร้า แต่มันก็ไม่ใช่ข้ออ้าง ที่สำคัญเธอควรจะลืมเรื่องของผู้ชายแย่ ๆ นั่นตั้งนานแล้ว และควรหันมาให้ความสนใจกับร่างสูงตรงหน้ามากกว่า
ช่วงบ่ายแก่ ๆ ในวันหยุดสุดสัปดาห์ อากาศเย็นสบายไม่ต้องเปิดเครื่องปรับอากาศ เพียงแค่เปิดหน้าต่างปล่อยให้ลมพัดเข้ามาก็รู้สึกสดชื่น บรรยากาศเหมาะแก่การพักผ่อนอย่างยิ่ง รมย์นลินเองก็คิดเห็นเช่นเดียวกันเพียงแต่การพักผ่อนของเธอต่างจากคนอื่นเล็กน้อย...เวลาว่างหญิงสาวจะเปิดหนังสือคอลเลคชั่นเครื่องแต่งกายดูเพื่อหาแรงบันดาลใจในการออกแบบเครื่องประดับชุดใหม่รมย์นลินหยิบกระดาษเปล่าและดินสอบนโต๊ะกระจกใสเพื่อเอามาวาดสิ่งที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว โดยไม่ลืมคว้าหนังสือที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมารองเขียนขณะที่กำลังจะจรดดินสอบนกระดาษ เสียงมือถือบนโต๊ะก็ดังขั้นมาเสียก่อน หญิงสาวเอื้อมมือหมายจะหยิบอุปกรณ์สื่อสารเครื่องเล็กขึ้นมารับสาย แต่หางตาเหลือบไปเห็นคนรักจ้ำอ้าวออกมาจากห้องครัวพอดี เธอจึงให้เขาเป็นคนคุยเองเพราะมันเป็นเครื่องของเจ้าตัวและรับถุงเม็ดมะม่วงหิมพานต์ที่อีกฝ่ายยื่นมาให้แทน“ครับ ขอบคุณมากครับ” ธันวากดรับสาย เขาตอบรับเพียงสองคำก็วางสาย จากนั้นจึงหันมาถามคน
“อื้อ ลวนลามพี่อีกแล้วนะ” รมย์นลินจับมือหนาซุกซนไว้แต่ไม่เป็นผล ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างจับมือของเธอให้วางบนขอบระเบียง“พี่ลิน ผมอยาก....” ธันวากระซิบบอกพร้อมกับพรมจูบลงบนไหล่ขาวเนียนฝากรอยแดงเป็นจ้ำเอาไว้ ส่วนมือข้างเดิมก็เขี่ยยอดอกสีสวยไปมา เรียกให้ภรรยาคนสวยครางเสียงหวานออกมาเห็นรมย์นลินเริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสตน เขาก็ยิ่งปลุกเร้าอีกฝ่ายมากขึ้น ชายหนุ่มพลิกร่างเล็กให้หันกลับมาหาตน จากนั้นก็เกี่ยวสายเดี่ยวออกจากไหล่เล็ก ปล่อยให้มันร่วงหล่นไปบนพื้นอย่างไม่สนใจ เผยหน้าอกอวบอิ่มเต่งตึงปรากฎตรงหน้า ธันวาไม่รอช้าก้มลงไปครอบครองยอดถันสีเชร์รีอย่างไว“อาา...” รมย์นลินขยุ้มผมสามีแน่น ร่างสั่นอย่างห้ามไม่ได้เมื่อจุกสีหวานทั้งสองข้างถูกหยอกเล่นอย่างหนัก ทั้งดูดดุน บีบเล่น และบดบี้จนมันแข็งเป็นไตกลายเป็นสีเข้มความเสียวเข้าเล่นงานจนหญิงสาวสมองเบลอ ไม่รู้ว่าชั้นในถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ได้สติอีกทีก็ตอนที่ช่องทางรักถูกนิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้ามาสำรวจภายในแล้ว“พี่ลินตรงนี้แฉะมากเลย” ธันวาถอนนิ้วที่ถูกชโลมด้ว
รมย์นลินแทบยืนไม่ไหว เกือบลงไปคุกเข่าบนโซฟาหากไม่มีมือแกร่งจับยึดไว้ ความเสียวถาโถมเข้ามาเล่นเอาขาเรียวสั่นพั่บ ๆ จนต้องร้องขอความเห็นใจ “อ๊ะ ธะ...ธันว์ ช้าหน่อย” มือข้างหนึ่งของเธอย้ายมาดันหน้าขาแกร่งหวังให้เขาลดความเร็วลงช่องทางสวาทของเธอถูกความแข็งขืนกระแทกเข้าออกเร็วแรง โจ
ภายในห้องโถงทางเดินกว้างของเพนต์เฮาส์หรู แม้ยามนี้จะยังเป็นช่วงเวลาบ่าย แสงแดดยังส่องสว่างจ้า ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนหรือพนักงานยังคงเรียนหรือทำงานอยู่ ไม่ถึงเวลากลับบ้าน ทว่าเรื่องนี้ใช้ไม่ใช่กับสองนักบริหารอย่างธันวาและรมย์นลินทั้งคู่เพิ่งกลับจากการไปเที่ยวฉลองครบรอบหนึ่งปีของการเป็นแฟนกัน
ท่าทางราวกับหนุ่มเจ้าสำราญรักสนุก ฝ่ายนั่นไม่เซตผมให้เป็นทรง บางส่วนจึงตกลงมาปรกหน้าผากบดบังดวงตาเรียวคมเล็กน้อย พานให้ดูน่าค้นหายิ่งขึ้น“นายแต่งตัวซะหล่อเชียว จะออกไปไหนงั้นเหรอ” รมย์นลินมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างงงวย ชายหนุ่มเรียกเธอมาแต่ตัวเองกลับแต่งกายเรียบหรูอย่างกับจะไปออกงา
สองวันต่อมา[มาหาผมที่เพนต์เฮาส์คืนนี้]ดวงตาคู่สวยเหลือบมองข้อความบนหน้าจอมือถือในขณะที่เธอยังนั่งอยู่บนรถของตัวเองที่จอดอยู่หน้าเรือนหอ รมย์นลินนำภาพวาดที่ธันวาส่งมาเมื่อวันก่อนให้พ่อกับแม่เรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้จะไม่มีใครมาบังคับเรื่องคู่ชีวิตของเธออีกแล้ว