บทที่ 8

บทที่ 8

ทั้งสองนั่งดื่มไวน์ด้วยกันจนถึงเวลาที่พีร์เจต้องไปเป่าเค้ก พิ้งค์พยักหน้าให้ผู้เป็นน้องแล้วเดินตามหลังเขาไป

“มาแล้ว เป่าเค้กเลยลูก” แม้จะอายุมากแล้วแต่หมอพีทหรือลุงพีทของเธอก็ยังมีใบหน้าที่อ่อนเยาว์และยังหล่อเหลาจนสาว ๆ หลายคนหลงทอดสะพานแต่พอรู้ว่าเขามีครอบครัวที่อบอุ่นและเป็นคนที่รักภรรยามากก็ต่างอกหักทิพย์กันเป็นแถว

“พี่พีร์” เสียงหวานใสของเด็กสาววัยมัธยมต้นดังขึ้นทำให้ทั้งสองต้องหันไปมอง พายอาร์เดินเข้ามาหาผู้เป็นพี่และไม่ลืมที่จะยกมือไหว้พิ้งค์ “น้องพายเอาของขวัญมาให้ค่ะ”

“น่ารักจัง” พิ้งค์ยืนมองความน่ารักของสองพี่น้องก่อนจะละสายตาไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เธอถอยออกมาหนึ่งก้าวแล้วเอียงตัวไปหาเทนต์พร้อมกระซิบบอกเขา “พรุ่งนี้เรียนบ่าย ไม่ต้องไปส่งหนูที่มหา’ลัยนะ เดี๋ยวให้โฮปมารับที่บ้านค่ะ”

“เรื่องนั้นต้องไปบอกนายเองนะครับ ผมมีหน้าที่ไปรับไปส่งคุณหนูเท่านั้น และไม่อยากขัดคำสั่ง” คนตัวเล็กเงยหน้ามองเจ้าของคำพูดแสนเย็นชาเมื่อครู่อย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่เขาไม่ได้อยากอยู่ใกล้เธอแต่พอบอกจะไปกับเพื่อนกลับยกคำสั่งพ่อมาอ้างซะงั้น

“งั้นพิ้งค์ขอขับรถไปเอง เย็นพรุ่งนี้มีนัดกับเพื่อน”

“…” คราวนี้เขาหันมามองเธอโดยไม่ได้เอ่ยอะไรสักคำ ทว่าแววตาที่จ้องมองก็บ่งบอกชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ชอบสิ่งที่เธอพูดไปเมื่อครู่ เทนต์ดึงสายตากลับไปจ้องพีร์เจกับน้องสาวต่อ

“งงไปหมดแล้วนะ” พิ้งค์เผลอชักสีหน้าใส่คนตัวสูงอย่างลืมตัว พราวดาวที่ยืนมองอยู่จึงรีบเดินเข้ามาห้ามปรามลูกสาวเพราะกลัวจะทะเลาะกับลูกน้องอีก

“คนสวยทะเลาะกับพี่เทนต์อีกแล้วเหรอ”

“หนูเปล่าทะเลาะ ก็บอดี้การ์ดของป๊าพูดไม่รู้เรื่อง” พราวดาวคลี่ยิ้มพลางลูบผมลูกสาว

“เทนต์ไปพักได้แล้วจ้ะ” เธอเอ่ยบอกลูกน้องหนุ่มก่อนจะหันมามองลูกสาว “อย่าชวนพี่เทนต์ทะเลาะสิลูก พี่เขาทำงานอยู่นะคะ”

“อย่ามาแก้ตัวให้เขา พิ้งค์โตพอจะดูออกแล้วว่าคำไหนคือปลอบโยนคำไหนแก้ตัว” เธอเดินออกมาจากงานพร้อมกับกดโทรศัพท์โทร.หาวอร์เพราะได้ข่าวว่าเขาอยู่แถวนี้ รอสายไม่นานวอร์ก็รับสายพร้อมกรอกเสียงเข้มกลับมา

(ไงครับ)

“อยู่ไหนอะ”

(คลับ กำลังดื่มกับโฮปพอดีเลยว่าไงเหรอ)

“มารับหน่อยดิ อยากดื่ม”

(ก็ไหนนัดกันพรุ่งนี้ไง) วอร์ถามอย่ามึนงง

“มารับเหอะ อยากไปดื่ม”

(เค ๆ เดี๋ยวออกไปตอนนี้เลย ส่งพิกัดมาในแช็ตแล้วกัน) ชายหนุ่มกดวางสายไป ส่วนพิ้งค์รีบกดส่งพิกัดทีี่อยู่ให้วอร์ เธอยืนรออยู่หน้าบ้านลุงพีทไม่นานวอร์ก็มารับไปที่คลับ

“ไงครับคุณหนู ทำไมหน้าบึ้งมาแบบนี้ล่ะ” โฮปเอ่ยถามเพื่อนรักขณะที่วอร์กำลังชงเหล้าให้เธออยู่

“เบื่อ”

“เบื่ออีกละ ถามกี่ครั้งก็บอกแต่เบื่อ แล้วเบื่ออะไรนักหนาล่ะครับคนสวย” วอร์ยื่นแก้วเหล้าให้เพื่อนรักแล้วตัวเองก็เดินไปนั่งข้างโฮป พิ้งค์มองแก้วเหล้าในมือตนเองกก่อนจะกระดกมันเข้าปากจนหมดแก้ว

“เฮ้ย!” โฮปร้องขึ้นก่อนจะแย่งแก้วออกจากมือพิ้งค์ “ดื่มแบบนี้เดี๋ยวก็น็อกหรอก”

“อยากดื่ม อยากเมา”

“แบบนี้ไม่ใช่น่าเบื่อธรรมดาแล้วนะ ใครมันทำหนูพิ้งค์พวกเราหัวเสีย” วอร์เอ่ยถามอย่างเอาเรื่อง

“ผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่ง ช่่างแม่งเหอะ เบื่อจะคิด” สองหนุ่มมองหน้ากันอย่างมึนงง “ไออุ่นไปไหน ทำไมไม่มาด้วยกัน”

“รายนั้นนอนแล้วมั้ง มันเพิ่งกลับบ้านเมื่อเช้านี้เอง มาร่ำสุราตั้งแต่เมื่อวานมั้ง” โฮปบอกพลางส่ายหน้าอย่างระอาใจ “แล้วนี่ทำไมพี่เทนต์ไม่มาด้วยอะ ปกติเห็นพี่เทนต์ตามติดเป็นเงาเลย” วอร์ที่ได้ฟังโฮปพูดจบก็รีบสกิดแขนเพื่อนแล้วบุ้ยปากไปหาพิ้งค์

“มึงพูดชื่อพี่เทนต์ขึ้นมาได้จังหวะมากนะโฮป”

“ทำไมวะ”

“มึงดูหน้ากับแววตาพิ้งค์ดิ กูว่าพี่เทนต์มีส่วนทำให้เพื่อนเราหงุดหงิดแบบนี้แน่เลยอะ” วอร์หรี่ตามองพิ้งค์ที่ยกแก้วเหล้าดื่มถี่ ๆ และเธอยังมีแววตาดุดันเมื่อโฮปเอ่ยถึงบุคคลที่สามซึ่งไม่ได้อยู่ตรงนี้

“กูก็ว่าแบบนั้น” สองหนุ่มพร้อมใจกันมองเพื่อนรักและคอยห้ามปรามพิ้งค์ไม่ให้เธอดื่มเยอะเกินไป แต่เหมือนคำห้ามปรามพวกเขาจะไม่เป็นผล เธอเอาแต่ดื่มเหล้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ พอแอลกอฮอล์เข้าร่างกายจำนวนมากร่างกายเธอก็เริ่มตอบสนองด้วยอาการเมามาย

“ไปไหน” โฮปร้องถามเมื่อเห็นพิ้งค์ลุกขึ้นคล้ายว่าจะเดินไปไหนสักที่หนึ่ง

“ไปไหนก็ได้"

“แบบนี้ไม่ได้นะ อันตราย” วอร์กับโฮปพร้อมกับลุกขึ้นไปห้ามพิ้งค์แต่ถูกเธอดันตัวออกห่างแล้วทำตาดุใส่

“แค่อยากเข้าห้องน้ำแค่นั้น” เธอตอบเพื่อนเสียงยืดยาน ยืนโงนเงนไปมาอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินออกมาจากโต๊ะ โฮปกับวอร์ไม่รอช้าที่จะเดินตามหลังเพื่อนมาห่าง ๆ จนแน่ใจแล้วว่าพิ้งค์เดินมาเข้าห้องน้ำจริง ๆ พวกเขายืนรออยู่หน้าห้องน้ำนานหลายนาทีจนเธอเดินออกมา ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงปลั่งด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ไหวไหมเนี่ย” วอร์รีบพยุงตัวพิ้งค์เดินไปที่โต๊ะ ระหว่างทางกลับคนค่อนข้างเยอะมาก

“เดี๋ยว!” เธอหยุดเดินกะทันหันแล้วหันกลับไปมองคนกลุ่มหนึ่งตาเขียว “มีคนจับก้นพิ้งค์”

“ใครวะ” โฮปเดินเข้าไปถามอย่างเอาเรื่อง “ใครมันทำเรื่องเหี้ย ๆ กับเพื่อนกู เฮ้ย!!” ไม่ทันได้พูดจบก็มีหมัดใครไม่รู้กระแทกเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่าย ก่อนที่เจ้าของการกระทำจะปรากฏตัว “พี่เทนต์” โฮปเรียกชื่อชายหนุ่ม คนตัวเล็กที่ยืนพิงวอร์อยู่ค่อย ๆ หรี่ตามองคนที่ยืนอยู่ข้างเพื่อนรัก

“เทนต์เหรอ"

“พี่มาได้ไงครับ แล้วนั่นพี่ต่อยมัน” โฮปชะเง้อมองคนที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น

“มันลวนลามคุณหนู"

“เห็นด้วยเหรอ พี่ไปหลบอยู่ตรงไหนเนี่ย” เทนต์ไม่ได้สนใจคำถามของโฮป เขาเดินตรงไปอุ้มหญิงสาวขึ้นมาแนบอกแล้วพาเธอเดินออกมาจากคลับ วอร์กับโฮปรีบวิ่งตามมาและพวกเขาไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าสะพายของพิ้งค์ออกมาด้วย

“พี่จะพาพิ้งค์กลับใช่ไหมครับ”

“ครับ” เขาตอบสั้น ๆ ระหว่างพาเธอเข้ามานั่งในรถ

“นี่กระเป๋าพิ้งค์”

“ครับ พวกคุณสองคนก็รีบกลับ” เทนต์ทิ้งท้ายด้วยประโยคสั้น ๆ แล้วเดินอ้อมไปขึ้นรถอีกฝั่ง ก่อนจะขับรถออกไปจากลานจอดรถ วอร์กับโฮปยืนมองรถยนต์หรูที่เคลื่อนตัวออกไปอย่างมึนงง

“พี่เทนต์แกไปหลบอยู่ตรงไหนวะ”

“เออ กูก็งงมาก พี่เขามาจากไหนวะเนี่ย” วอร์เกาหัวแกรก ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะกลับเข้าไปในคลับ

ภายในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบและกลิ่นแอลกอฮอล์จากหญิงสาว

“มาหาหนูทำไม ก็ไหนบอกไม่อยากให้วุ่นวายไง” เสียงยานครางเอ่ยถามคนตัวโตที่ตั้งหน้าขับรถอยู่

“…” เทนต์ถอนหายใจแล้วเหลือบตามองเธอ “ถ้าผมอยู่ด้วย จะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นแน่นอน"

“แล้วทำไมต้องคอยดุหนูตลอดว่าอย่างจุ้นจ้าน ทั้งที่หนูอยากอยู่ใกล้เทนต์มากขนาดนี้” เธอเบะปากคว่ำแล้วปลดเข็มขัดนิรภัยออก ร่างเล็กค่อย ๆ เขยิบมาหาเขาแล้วก้าวขึ้นมานั่งบนหน้าตัก “ตอบหนูสิคะ ว่าทำไมต้องคอยผลักไสหนูตลอด”

“กลับไปนั่งที่เดินครับ”

“ไม่ จนกว่าจะตอบหนู” เธอเคลื่อนใบหน้าเข้าไปคลอเคลียใบหน้าคมคายอยู่นานและผละออก จ้องมองแววตาดุดันคู่นั้น มือเรียวบางยกขึ้นมาทาบที่แก้มสากเบา ๆ “แววตาดุดันคู่นี้ หนูมองมันตั้งแต่อายุยังน้อย จนตอนนี้ก็ยังดุดันไม่เคยเปลี่ยน”

“…”

“ถ้าเป็นไปได้ หนูอยากให้มันอ่อนโยนกับหนูสักครั้ง ตอนที่มองมาที่หนู...อยากให้อ่อนโยนสักครั้งได้ไหมคะ”

“คุณหนูเมามากแล้ว กลับไปนั่งที่ตัวเองเถอะ เดี๋ยวเกิดอันตราย”

“ไม่เอา ตอบมาก่อน” ปรายนิ้วชี้แตะลงที่ริมฝีปากหนา ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ มากับลมหายใจเขา

“เพราะผมคือคนที่คุณหนูไม่ควรเข้าใกล้"

“แต่เทนต์คือคนที่หนูอยากเข้าใกล้มากที่สุด” เธอมองสบตากับเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะประกบปากจูบชายหนุ่มพร้อมกับยกแขนขึ้นไปโอบกอดคอเขา “เพราะเทนต์คือคนสำคัญของหนู”