Kabanata 2: PEACE OFFERING

Dinambahan agad niya ako ng mahigpit na yakap. Umaapaw ang puso ko sa tuwa. Nasasabik na makita muli ang dating kaibigan.

Kumalas kami sa pagyayakapan. Humawak ako sa balikat niya, taas-babang hinagod ang kanyang hitsura at katawan. Malaking pagbabago na ang bumungad sa akin, malayo sa Carmelle na palaiyak at dugyot. Pareho kaming bumungisngis ng tawa. 

"Kamusta ka na Carms." maluha-luhang sabi ko. Umikot siya at nag pose pa na parang modelo. Hindi ko maiwasan mapamangha. Parang naging model na din ang kababata ko.

"Heto go pa rin ng go sa buhay. Eh Ikaw? Kamusta ka na Den-den." nagngingiti ako sa palayaw niya sakin. Napa kibit balikat ako. Same old Eden.

"Wala pa ding pinagbago di kagaya mo, Sosyalin mo na. I'm proud of you." bulalas ko.

"Ano ka ba, konting paganda lang naman to. Skincare with healthy habits ba." pabirong aniya.

"Halika muna sa loob, alangan naman tatayo lang tayo rito."

"Sige, sige naka heels pa din naman ako." Nilakihan ko ang awang ng p***o namin.

"Ang tahimik ata dito. Si Ante nga pala nasan' at hindi ko mahagip." aniya, napapalinga sa buong sala.

"Nasa merkado maagang umalis kanina."

Akmang huhubarin niya ang heels, maagap ko siyang sinenyasan. Nakakahiya naman hindi pa ako nakapag mop sa sahig.

"Pasensiya na ah, walang aircon! Ceiling fan lang ang meron sa amin." nahihiya kong sabi. Sinikop niya ang straight na buhok.

"Okay lang hindi naman ako rich hahaha. Uy namiss kita babae." aniya at hinawakan ang dalawa kong kamay.

Napangiti ako. Masaya din naman ako na nandito siya. Nakakamangha nga na hindi siya katulad ng iba diyan na pag galing Manila, nakabura na agad sa memorya.

"Kailan ka pa dumating?"

"Kagabi pa. Jet lag pa nga ako sumakay kasi ako ng eroplano para mapabilis ang pag-uwi ko." bumaling ako sa dala niyang paperbag.

"Ano iyan?"

"Pasalubong ko sayo at sa nanay mo." magiliw niyang sabi. Tinanggap ko ang paperbag.

"Tignan mo tiyak na magugustuhan mo iyan."

Paisa-isa kong kinuha sa loob. May nakakapa akong cellophane na balot.

"Uyy shoulder bag, make-up at perfume? Hala salamat nito Carms."

"Sabi ko sayo eh. May snacks at chocolate din diyan sa loob, pakitabi na rin para kay Ante Alejandra." Sobra ang tuwa ko na makatanggap ng matagal ko ng gusto noon.

Ang hirap kasi kapag kapos sa pera.

"Alam mo bang nagdadalawang isip pa akong pumunta rito. Kasi may tindahan na kayong pinatayo. Iba na din talaga ang takbo ng buhay mo." pinisil ko ang kamay niya ng pabiro.

"Sa awa ng diyos may naitulong din ang paglalabada namin ni Nanay, minsan nagbebenta ng mga native na manok o kaya naman magtitinda ng kakanin." mahabang paliwanag ko.

Marahan siyang tumango-tango.

"Mabuti na din iyon. Nga pala kaya ako napauwi rito sa atin, sinurpresa ko sina Mama at yung mga ibang relatives namin." kumunot ang noo ko.

Bigla siyang napatayo na may malaking ngiti sa labi.

"Ikakasal na ako dzai!" kinikilig niyang sabi. Nagulat ako nung una pero ng mapagtanto lumapit ako sa kanya.

"Congrats Carms kailan ba? Kanino ka ikakasal?"

"May ka ldr akong AFAM nyahhhh." alam ko ang term ng AFAM pero ano iyong Ldr. Napansin niyang naguguluhan ang expression ko. Inakbayan niya ako.

"LDR-"

"Oo iyong Long distance relationship ba. Nagkakilala kasi kami sa online dating app iyong OKCupid at ayon umabot kami ng 1 year tapos palihim kaming nag meet in person ng tatlong beses... niyaya akong magpakasal. Invited ka ha dito kasi kami magpapakasal next month."

Muntik akong nabulunan sa sariling laway. Ang bilis naman ata. Hindi ko pinahalata sa kanya na medyo nalungkot ako sa sinabi niya. Yung totoo masaya ako pero nang marinig ang salitang kasal. Tila kumikirot ang puso ko.

"Next month?"

"Yes." 

"Mabuti ka pa." hindi nakatakas sa boses ko ang pait. Nahinto siya sa pagtatalon, may napagtantong mali na nasabi. Agad siyang dumalo sa akin, with guilty look.

"OMG, I'm sorry nakalimutan ko Den-" lumambot ang mukha niya. Sumimangot akong umupo. Unti-unti kaming nilamon ng katahimikan. Hinagod niya ang likod ko.

"Hindi okay lang. Alam mo maganda iyan, palagi pa naman nagpaparinig iyong Papa mo na magkakaapo na." aniya ko, pinipilit maging supportive. Yung energy ko biglang bumaba.

Napanguso siya at napahalukipkip. Pinagmamasdan pa rin ako. I smiled a bit even it is fake.

"Pasalamat iyong kumag at hindi ko pa siya nakikita sa personal." asik niya ng nakairap sa hangin, nagbabaga ang mga tingin. I know Carms. Ako din galit, sakit at poot ang halos araw-araw kong dinadama, na iniindang mag-isa.

Tinampal ko siya sa braso ng pabiro. Tinaas niya ang dalawang kamay kumbaga susuko na siya sa pagiging maldita. Umayos siya ng upo nang nakadekwatro.

"Naka move on ka na ba?" maingat ang boses niya sa katanungan na iyon. Umiwas ako ng tingin at ngumisi.

"Oo naman. Apat na taon na ang lumipas. Okay lang talaga ako."

I lied. I'm already okay but never been healed yet. She sigh.

Sandali lamang ay napapitik siya sa daliri niya. Bigla akong napaangat ng tingin sa kanya.

"Ganito na lang, una don't worry tutulungan kita para tuluyan mo na siyang makalimutan habang-buhay. At pangalawa please huwag mong tanggihan itong peace offering ko na din sayo. Since ang laki na pala ng utang na loob ko sa iyo" aniya.

"Okay basta libre hindi ako tatanggi sayo siyempre." napahalakhak ako kunwari. medyo naging seryoso na din siya. Nawala iyong pagka jolly na Carmelle.

Bumagal ang pagkakasabi niya noon. Tinitimbang ang emosyon at reaksyon ko. Ano bang pinagsasabi nito. Saglit siyang huminga ng malalim at pinagsiklop ang dalawang palad. 

"Uyy ano bang peace offering iyan." natatawang kwela ko. Dumagdag ang tensiyon dahil sa pinakita niya, na nagpapakaba sa akin ng hindi ko maintindihan. 

Ilang segundo pa ay nagkatitigan kami. Kaibigan sa kaibigan, babae sa babae at doon pa lang sa titig niya may nakukuha na akong ideya. Bumuka ang bibig niya, lumabas ang mismong salita na nais niyang iparating, mataman akong nakikinig sa kanya. 

Masaya sana dahil nakaisip siya na alokin ako pero bakit ang bigat sa damdamin kapag gagawin ko.

"Ikaw ang gusto kong papalit sa former work ko dun sa Manila."