จำยอมไม่จำใจ

[มังกร Part]

ส่งวีนัสเสร็จผมก็เดินกลับมายังใต้ตัวตึก ระหว่างเดินก็หยิบสิ่งของที่อยู่ในถุงออกมาดู กล่องสี่เหลี่ยมเนื้อกำมะหยี่ ตรงฝากล่องสลักชื่อแบรนด์ Sirin คราแรกผมเดาไม่ออกว่าคุณน้าสิริณจะให้อะไรผม แต่พอเปิดดูแล้วเห็นว่าเป็นนาฬิกาสำหรับผู้ชาย ก็อดชื่นชมไม่ได้ว่าท่านตาถึงมาก รู้จักเลือกเรือนที่เหมาะกับวัยรุ่น แถมยังแฝงดวงดาวมาให้หลอกหลอนผมด้วย

"มึงมีสาวไม่บอกเพื่อนเหรอวะ"

เดินมาถึงโต๊ะไอ้วินซ์ก็รีบโยนคำถามมาอย่างไว ที่บอกให้เธอมาที่นี่ นั่นเท่ากับว่าก็ไม่ได้คิดปิดบังอะไร วันหนึ่งไอ้พวกขี้เสือกพวกนี้ก็ต้องรู้เรื่องอยู่ดี

"นั่นมันวีนัส นางแบบสายแฟชั่นไม่ใช่เหรอวะ"

ผมพยักหน้าตอบไอ้เก้า ก่อนจะนั่งลงข้างไอ้เดย์ที่ไม่คิดมีคำถามเพราะมันเพิ่งจะรู้เรื่องที่ผมมีคู่หมั้นหมาดๆ ไม่นาน

"พ่อแม่กูเพิ่งจับให้หมั้นกับเธอ"

"หมั้น? หมายความว่าไง เป็นคู่หมั้นตั้งแต่เด็กเหมือนพวกในละครงี้เหรอวะ"

"มึงเคยดูละคร?" ผมถามไอ้ไฟ มันส่ายหน้าตอบทันควันเพราะถ้ามันพยักหน้า ผมคงขนลุกไปทั้งตัว

"ไม่ได้หมั้นแต่เด็ก แต่พ่อแม่เป็นเพื่อนกัน อยู่ดีๆ ไม่รู้นึกอะไรอยากให้ลูกดองกัน คิดปุ๊บ ทำปั๊บ ไม่ทันตั้งตัว"

"แล้วมึงไม่ปฏิเสธวะ ชอบเขา?"

"ไม่คิดว่าเขาชอบกูแล้วไม่ปฏิเสธบ้างล่ะวะ"

ย้อนถามไอ้วินซ์ ทั้งที่คำตอบในใจของผมมีอยู่แล้วว่าทำไมถึงไม่ปฏิเสธ คนอย่างผมทำอะไรย่อมมีเหตุผลและรอบคอบเสมอ ไม่อย่างนั้นมังกรคงไม่เติบโตได้อย่างดีจนถึงทุกวันนี้

"เขาก็อาจจะถูกพ่อแม่บังคับไง เขาสวยขนาดนั้น ถ้าไม่ถูกบีบคอบังคับ หาได้ดีกว่ามึงร้อยเท่าว่ะ"

"อย่างเช่นใคร"

เท้าผมกระดิกยิกๆ ชักหงุดหงิดกับไอ้พวกเวรที่สลับถามคำถามกับคาดเดาไปต่างๆ นาๆ ส่วนคำถามที่โยนกลับไปให้ไอ้วินซ์ ผมคิดว่ารู้คำตอบนะ...

"อย่างเช่นกูไงเพื่อน"

มันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ผมเลยเตะหน้าขามันไปที หมั้นไส้ไอ้คนมั่นหน้าความหล่อ คิดว่าตัวเองหล่อเลยสถาปนาตัวเองเป็นนักรักแอ้มสาวไปทั่ว ผมรอไอ้เวรนี่มันพลาดอยู่ จะซ้ำมันคนแรกเลย

"น่าจะหลักแสนว่ะ"

ได้ฤกษ์ไอ้เดย์พูด ที่มันนั่งเงียบเพราะมันเอานาฬิกาในกล่องไปดู ผมคิดไม่ต่างจากมัน ราคาคงแพงหูฉี่ แต่บ้านนี้ใจป้ำไม่แปลก ขนาดบ้านผมยังใจป้ำหอบเงินร้อยล้านพร้อมกับโฉนดที่ดินไปเป็นของหมั้นว่าที่ลูกสะใภ้ ที่จู่ๆ ก็อยากได้ขึ้นมาเพียงเพราะอยากมีหลานหน้าตาน่ารักหลายๆ คน

อยากได้น่ารัก ก็ต้องมีพ่อพันธ์ุแม่พันธุ์หน้าตาดี ผมมันก็คนหล่อซะด้วย ที่นี้ก็ลำบาก ก็ว้าวุ่นเลย กรรมมาตกที่ผมเพราะพี่ชายดันมีเมียแล้วแต่ไม่ยอมมีหลานให้

จู่ๆ ถูกจับคลุมถุงชนใครมันจะไปชอบ ผมค้านหัวชนฝาแล้ว แต่พ่อกับแม่ที่เป็นคนผลิตผมขึ้นมาเลี้ยงดูจนเติบโตรู้จักนิสัยผมดี ข้อเสนอที่สมน้ำสมเนื้อจึงถูกยื่นมาให้ ผมรีบคว้า คิดแค่ว่าค่อยไปแก้ปัญหาเอาทีหลัง แต่งงานกันแล้วเลิกรามีถมไป ผมอาจจะคุยกับวีนัสแล้วหาทางลงเรื่องนี้ที่ตรงกันได้ ทุกอย่างก็จะจบโดยที่ผมเสียสละความโสดไปชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาคุ้มค่ามากถึงมากที่สุด

"ส้มหล่นสัส ได้เมียสวยไม่พอ พ่อตาแม่ยายสายเปย์แบบนี้ หล่นจากฟ้ามาให้กูสักคนดิวะ"

ไอ้วินซ์พูดเหมือนอิจฉาผม อันที่จริงเมียไอ้เดย์ก็สวยแบบวีนัสนั่นแหละ แต่มันไม่กล้าชมเพราะไอ้เดย์มันหวงมาก เผลอปากไวอาจปากแตกเพราะบาทาลูกชายนายพล พอเจอผมไม่พูดหน่อยก็เลยเอาใหญ่ แต่จะอวยพรให้มันสมปรารถนาสักนิดแล้วกัน

"หน้าอย่างมึงคงเอวสไลด์ไปจนตายว่ะ"

เคลียร์งานที่มหาวิทยาลัยเสร็จสิ้นก็ขับรถมายังโชว์รูมรถนำเข้ารถซูปเปอร์คาร์ที่ชื่อว่า MMD ซึ่งย่อมาจากชื่อของผมกับไอ้เดย์ที่เป็นหุ้นส่วนที่นี่ อีกสองเดือนจะเรียนจบ ผมปักหมุดธุรกิจนี้ไว้เป็นแหล่งทำเงินเลี้ยงดูผมไปจนตาย ส่วนธุรกิจผลิตและส่งออกอะไหล่รถยนต์ของครอบครัวอันนั้นมีชื่อของผมเป็นหุ้นส่วน รวมถึงผู้รับมันเป็นมรดกด้วย

"ผมส่งผังของงานที่จะจัดให้ทางอีเมล์แล้วนะครับ อยากปรับตรงไหนคงต้องรบกวนขอก่อนวันเสาร์นี้ครับ"

คุณพรชัยผู้จัดการโชว์รูมเอ่ยบอก ก่อนที่ผมจะก้าวขาเข้าไปในห้องทำงาน ผมพยักหน้าตอบรับ ทำงานกับคนมีอายุไม่ได้ยุ่งยากหากคนนั้นอยู่เป็น ผู้ชายวัยห้าสิบปีคนนี้รู้จักเข้ากับผมและไอ้เดย์ได้ดีตรงไม่จุกจิกและอยู่ถูกที่ถูกทาง แถมยังทำยอดขายได้ดีเยี่ยม การันตีผลงานโดยพ่อของผมที่เป็นคนส่งเขามาประจำอยู่ที่นี่

เข้ามาในห้องแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ได้ ผมก็หยิบนาฬิกาออกมาดูอีกครั้ง สิ่งที่สะดุดตาผมคือเพชรเม็ดเล็กตรงกลางที่เป็นรูปดาว วีนัสแปลว่าดาวศุกร์ เข้าใจเลือกมาให้จนผมไม่กล้าจะใส่จึงเก็บใส่กล่องตามเดิม

จากนั้นก็เปิดคอมพิวเตอร์ดูผังของงานที่คุณพรชัยเพิ่งบอกเมื่อครู่ อาทิตย์หน้าที่นี่จะจัดงานเปิดตัวโชว์รูมรถอย่างเป็นทางการ ทั้งที่เปิดให้บริการมานานหลายปีแล้ว แต่เพราะก่อนหน้านี้ผมเป็นนักศึกษา ภาพลักษณ์จึงไม่เหมาะสมนักในความคิดของครอบครัว ตอนนี้ผมใกล้เรียนจบ สามารถแนะนำตัวได้เต็มปากว่าคือผู้บริหารที่มีวัยวุฒิและคุณวุฒิเพียบพร้อม และในเมื่อมันเป็นการเปิดตัวธุรกิจของผม คู่หมั้นที่ทำเพียงส่งของหมั้นไปให้แทนการมีพิธีรีตองจึงจำเป็นต้องมีซีนในงานนี้ ผมเลยเลือกจ้างเธอมาทำงานมันเสียเลย

ไม่รู้นึกยังไง จู่ๆ ก็อยากดูตารางนัดหมายที่ผู้ใหญ่จัดเตรียมเอาไว้ให้ขึ้นมา ผมเข้าไปดูในแชทไลน์ของวีนัสเพราะบันทึกมันเอาในนี้ และดูเหมือนว่าอีกสองวันผมต้องเธอพาเธอไปกินข้าวอีกเหมือนเคย

ผมถอนหายใจแล้วหยิบมือถือออกจากตรงหน้าไปวางด้านข้าง ก้าวขาเข้าไปในเขตที่มีบ่วงอันใหญ่รอท่าก็คงต้องยอมรับสภาพไปก่อน

ติ๊ง! เสียงข้อความแชทไลน์ดังขึ้น ผมจำต้องหยิบมือถือกลับมาดูอีกครั้ง พลันหัวคิ้วก็ขมวดมุ่นแปลกใจเพราะเป็นวีนัสที่ส่งสติ๊กเกอร์เครื่องหมายคำถามกลับมา สายตาจึงเลื่อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้า

เหี้ย! มือของผมกดโดนสติ๊กเกอร์ส่งไปให้เธอก่อน และผมจะไม่ตกใจเลยถ้าสติ๊กเกอร์นั้นไม่ใช่หมาน้อยส่งจูบ

[มังกร End]