เพิ่มขึ้นอีกขั้น

พี่มังกรพาฉันกลับมาที่คอนโดมิเนียมเพราะจำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันอนุญาตให้เขาขึ้นมารอบนห้องเพราะก็อยากหาเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยนอยู่เหมือนกัน

ใช้เวลาไม่นานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ แต่เสียเวลาไปกับการหาเสื้อตัวใหม่ในตู้เสื้อผ้าให้เขา ในที่สุดก็เจอเสื้อโอเวอร์ไซต์สีดำตัวใหญ่ที่ถูกฉันพับเก็บเอาไว้ลึกสุดในลิ้นชักตู้ คาดเดาจากขนาดของมัน คนตัวโตอย่างพี่เขาน่าจะใส่ได้พอดี

ฉันถือมันเดินออกมาจากห้องนอนแล้วมุ่งไปตรงระเบียงเพราะมีคนยืนโชว์เรือนร่างสมบูรณ์แบบอยู่ตรงนั้น เดินมาถึงตัวเขา ฉันก็ยกเสื้อทาบทับแผ่นหลังกว้างวัดขนาด

"น่าจะพอดีเลยล่ะ"

พี่มังกรหันมา ฉันเลยยื่นมันให้เขา

"นี่คือเสื้อตัวใหญ่ที่สุดในห้องนี้แล้วค่ะ วีคิดว่าพี่น่าจะใส่ได้นะ"

เขารับมันไปสวมใส่ทันที เป็นอย่างที่คาดการณ์ ใส่ได้พอดีเป๊ะแบบไม่รัดกล้ามเนื้อด้วย

"โชคดีไป ว่าแต่พี่มารับวีไปไหนเหรอคะ"

"พี่ว่าเรามาคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนดีกว่า"

"เกิดเยอะแยะด้วย เอาเรื่องไหนดีล่ะคะ"

ฉันขยับไปยืนด้านข้างเขา ยื่นใบหน้ารับลมเย็นๆ ยามบ่ายให้ช่วยพัดพาเรื่องบ้าบอออกไปสักหน่อยก็ยังดี

"เรื่องที่ถูกแกล้งวันนี้"

"คนนั้นชื่อเปรี้ยวค่ะ เป็นเพื่อน.. ไม่สิ อดีตเพื่อนสนิท ที่เขาพูดกันว่าวีแย่งแฟนเพื่อนก็เพื่อนคนนี้นั่นแหละ"

พี่มังกรหมุนตัวกลับมาหันหน้าออกนอกระเบียง เท้าสองแขนกับราวเหล็ก เขามองหน้าฉันแทนมองวิวทิวทัศน์

"แล้วไอ้เวรนั่น.."

"ก่อนจะหมั้นกับพี่ เขามาจีบวี แต่เราคุยกันไม่นานหรอกค่ะ สองอาทิตย์เห็นจะได้ วีก็มารู้ว่าเขาเป็นคู่นอนของเปรี้ยว วีก็เลยเลิกคุย แต่เขาไม่ยอมเพราะบอกว่าชอบวีไม่ได้ชอบเปรี้ยว ทั้งที่เปรี้ยวเหมือนจะทั้งรักทั้งหวงเขา"

ฉันถอนหายใจ...

"เปรี้ยวคงเห็นคลิปที่คนแชร์กันไปเมื่อคืนช่วงที่จิณฑ์มาฉุด คิดไปเองว่าวีไปกอดผัวตัวเลยมาเอาคืนน่ะค่ะ"

"คนไม่โต้ตอบ มีแต่คนใจปลาซิว"

"นั่นสิ.. มันเริ่มมาจากที่วีเลือกเงียบมาตั้งแต่ต้น เรื่องถึงบานปลายมาขนาดนี้ พี่มังกรรู้ไหม.."

น้ำเสียงของฉันสั่นเครือ ก่อนจะหันไปสบตาเขาน้ำตาเอ่อคลอ

"วีกัดฟันทนเพราะห่วงชื่อเสียงที่วีสร้างมาอย่างดีตั้งหลายปี ทั้งที่วีอยากตบมันใจจะขาด วีเกลียดตัวเองจัง"

"รู้ใช่ไหมว่าพี่รวย.."

"เกี่ยวอะไรกันคะ"

เขายืดตัวตรง สอดสองมือในกระเป๋ากางเกงเก็กท่า ก่อนจะเฉลยในสิ่งที่พูด "นอนเปิดผ้าถุงตากแอร์อยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร ก็ยังได้"

พูดจบก็เดินกลับเข้าไปข้างใน จะบอกว่าถ้าแต่งงานกันไป เลี้ยงฉันให้เป็นคุณนายได้อย่างนั้นสิ เดี๋ยวก็ทำจริงเสียหรอก ยิ่งนอยด์ๆ อยู่ด้วย

"ไปเถอะ ผู้ใหญ่รออยู่"

"หืม? ที่บอกว่าธุระ.." ฉันรีบเดินตามเขากลับเข้ามาด้านใน ใจคอไม่ดีขึ้นมา

"จำได้ไหมที่พี่บอกว่าหลังงานเปิดตัวโชว์รูมรถ เราอาจถูกเรียกตัว เหมือนว่าข่าวของเธอ จะทำให้เราถูกเรียกเป็นวันนี้แทน"

"ทะ ทำไมวีไม่เห็นรู้เรื่องเลย" ฉันถลาไปหยิบมือถือในกระเป๋าสะพายขึ้นมา มีข้อความแชทของคุณแม่ส่งมาให้ตอนแปดโมงว่าให้เข้าไปพบกันที่ร้านอาหารจริงๆ ด้วย

มือไม้ของฉันสั่นขึ้นมา เรื่องแย่งแฟนเพื่อนในตอนนั้นพวกท่านเชื่อฉัน ทว่าคราวนี้จะยังเชื่อไหมนะ ไหนจะผู้ใหญ่ทางฝั่งพี่มังกรอีก

"โอ๊ย! วีไม่อยากไปเลย อ๊ะ!"

พรึบ! ตัวของฉันลอยหวือจากการโอบอุ้มขึ้นของพี่มังกร

“อย่างอแง สร้างเรื่องไว้ก็ไปเคลียร์ด้วย”

“พี่อย่านักเลงสิ” จับลักษณะนิสัยของเขาได้แล้วล่ะ ที่พี่แพรวบอกว่าพี่มังกรปากห่าม นิสัยนักเลงดีๆ นี่เอง “ปล่อยวีค่ะ”

ฉันดีดดิ้นขึงตาดุบ้าง ทว่าพี่มังกรกลับยกตัวฉันสูงขึ้นจนใบหน้าใกล้กัน จังหวะนี้ใครจะไปดิ้นไหว หล่อแยงตาขนาดนี้

"จะได้แนบเนียนว่าพี่กับเธอสนิทสนมกันดีไง"

"ไม่มีใครเห็นสักหน่อยค่ะ ไม่ต้อง.."

"รู้ได้ไง"

ประโยคนี้อีกแล้ว แต่เอ๊ะ!

"อย่าบอกนะคะว่าผู้ใหญ่ส่งคนมาตามดูพวกเรา"

เขายกยิ้มที่แปลว่าคำตอบให้แล้วอุ้มฉันเดินออกจากห้อง ฉันยอมให้เขาอุ้ม หันซ้ายมองขวาไปตามทางเดินหาคนติดตาม

"อย่ามีพิรุธ" พี่มังกรพึมพำ

ฉันเป็นเด็กดีทำตามอย่างว่าง่ายด้วยการอยู่นิ่งเฉย เข้ามาในลิฟต์พี่เขาก็ปล่อยฉันยืน "พี่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"น่าจะครั้งที่สาม มั่นใจว่าใช่คือเมื่อคืน"

"ก็เพราะพี่นั่นแหละ ฟาดด้วยเงินแล้วมีธุระเก่ง"

เขาถอนหายใจไม่โต้เถียงเพราะมันคือความจริงไง พอออกมาจากลิฟต์ เขาก็จับมือฉันเดินไปที่รถ จะว่าไปเราจับมือกันบ่อยแล้วนะ ฉันไม่ได้รังเกียจเพราะดันรู้สึกอุ่นขึ้นมาเสียได้

ครั้นรถเคลื่อนตัวออกจากจุดจอด ฉันคิดว่าตัวเองเห็นอย่างที่พี่มังกรบอก ตรงเสาต้นหนึ่งมีผู้ชายยืนอยู่สองคน คิดว่าใช่ ต้องใช่แน่ๆ

สถานที่นัดหมายคือร้านอาหารแห่งหนึ่ง ในห้องรับรองวีไอพีมีคุณพ่อคุณแม่ของฉันกำลังนั่งคุยอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ของพี่มังกร เห็นลูกๆ จับมือกันเดินเข้ามา พวกท่านก็หยุดการสนทนาแล้วส่งยิ้มที่ยังดูปกติให้เหมือนเช่นเคย

เราสองคนพนมมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่ ก่อนที่พี่มังกรจะทำตัวสุภาพบุรุษขยับเก้าอี้ให้ฉันนั่ง

ฉันสบตาเขา สื่อสารทางสายตา ทำดีๆ ก็เป็นนี่คะ แต่ลืมไปว่าน่าจะสร้างภาพมากกว่า พี่เขาทำเพียงยักคิ้วตอบแล้วนั่งลงเก้าอี้ตัวข้างๆ

"สบายดีไหมหนูวีนัส"

พ่อของพี่มังกรเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง ท่านคือเจ้าสัวชัยชาญผู้โด่งดังในเรื่องธุรกิจและความร่ำรวยติดอันดับสามของประเทศ

"สบายดีค่ะ คุณลุงคุณป้าก็สบายดีใช่ไหมคะ"

"แหม! จะดองกันอีกครึ่งปีหนึ่งปีนี้แล้ว จะมาเรียกห่างเหินทำไม เรียกพ่อแม่เหมือนพี่มังกรนั่นแหละ" แม่ของเขาพูดบ้าง

"ค่ะ คุณพ่อคุณแม่สบายดีใช่ไหมคะ" เด็กดีอย่างฉันทำตามผู้ใหญ่สั่งทันที

"สบายดี แต่ไม่ค่อยสบายใจจ้ะ เราถึงนัดกินข้าวกันวันนี้"

"เรื่องข่าวใช่ไหมคะ วีขอโทษนะคะ"

สองมือเล็กพนมไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คน โดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่ของฉันที่ต้องมาทำให้พวกท่านเสียหน้า

"แล้วเรื่องมันเป็นยังไงล่ะ"

"เรื่องเข้าใจผิดค่ะ วีไม่เคยทำอย่างที่คนอื่นกล่าวหา ส่วนเรื่องเมื่อคืน วีถูกผู้ชายคนนั้นลวนลามแล้วพี่มังกรก็เข้าไปช่วยค่ะ"

"หนูกำลังจะบอกว่าผู้ชายคนนั้นไม่รู้ว่าหนูไปกับมังกร"

"ค่ะ"

"แบบนี้.." คุณพ่อของฉันโพร่งขึ้น "คงต้องให้ลูกๆ สนิทสนมกันมากกว่านี้แล้วล่ะ"

"ปรับตารางจากห้าวันครั้ง เป็นทุกวันเลยแล้วกันนะ พวกผู้ใหญ่คุยกันแล้ว เห็นสมควรว่าพวกลูกควรจะเปิดตัวกันสักที คนอื่นจะได้ไม่เข้าใจว่าโสดแล้วมาให้ข่าวอะไรผิดๆ แบบนั้น ทำความคุ้นเคยกันให้มากๆ ทดลองใช้ชีวิตด้วยกัน ไม่ดีตรงไหนก็ปรับเข้าหากัน พอแต่งงานทุกอย่างจะราบรื่นมีความสุข"

คุณแม่ฉันยิ้มให้ ทว่าสีหน้าของฉันคงตื่นตะลึงอยู่ไม่น้อยเพราะรู้สึกว่าตัวเองจะช็อคจนอยากเป็นลมยังไงก็ไม่รู้

ถ้าตีความหมายในความเข้าใจของฉัน ก็ไม่ต่างอะไรกับการอยู่ก่อนแต่ง.. แต่ฉันอาจเข้าใจไปเองเลยหันไปสบตาพี่มังกร เขาเอาแต่นั่งตักอาหารใส่จานให้ฉัน ไม่สะทกสะท้านใดๆ กับสิ่งที่ได้ยิน

เฮ้! อย่าตีมึนสิ นี่เรากำลังถูกมัดมือชกโดยไม่ทันตั้งตัวนะ