ตอนที่ 5

"เราโทรไปตามเบอร์ที่เขาให้มาดีไหม บอกเขาว่าเราอยู่ที่นี่"

อิงจันทร์เสนอ

"ได้ ๆ เดี๋ยวเราโทรให้"

เกรซรีบกดเบอร์ตามที่ในข่าวได้แจ้งเอาไว้ ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็รับสาย

"สวัสดีค่ะ ตอนนี้พวกเราประมาณ 20 คนติดอยู่บริเวณที่จัดงานมีตที่เป็นข่าวค่ะ เราหลบอยู่ห้องแต่งตัวนักแสดงที่เป็นตู้คอนเทนเนอร์ข้าง ๆ ที่จัดแสดง ต้องการความช่วยเหลือด่วนค่ะ"

เกรซบอกรายละเอียดทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และคาดหวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยเธอและทุกคนออกไป

"พี่ต้องรีบมานะคะ พวกมันอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด"

เกรซกรอกเสียงลงไปในสายก่อนที่จะลดมือถือลงด้วยสีหน้าผิดหวัง

"เขาว่าไงบ้าง"

อิงจันทร์เอ่ยถามเพื่อนสนิท

"เราอยู่จุดที่ไกลที่สุด กว่าเขาจะจัดการรอบนอกเสร็จจนกระชับพื้นที่เข้ามาถึงเราก็อาจจะใช้เวลาหนึ่งถึงสองวัน เขาบอกให้พวกเรารอแบบนี้ไปก่อน คนขอความช่วยเหลือเยอะ เจ้าหน้าที่มีไม่พอ"

น้ำเสียงเกรซคล้ายอยากจะร้องไห้เต็มที เธอแค่อยากมาเจอศิลปินที่รักสักครั้งในชีวิตแต่กลับต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายจนเกินจะทนไหว

"ไม่เป็นไรนะมึง ไม่เป็นไร อีกไม่นานมึง ไม่นาน เราจะปลอดภัย"

อิงจันทร์กอดเพื่อนเอาไว้แน่น

สภาพสิ้นหวังของเกรซสร้างความหดหู่ให้กับหลายคนไม่น้อย

"คุณว่าที่หมอ ไหนพี่คุณละที่จะมาป่านนี้ยังไม่เห็น"

ธารน้ำหันไปหาลัคกี้เพื่อทวงถามถึงคนที่ลัคกี้ติดต่อให้มาช่วยเหลือ

"ที่คุยล่าสุดเขาใกล้ถึงมากแล้ว แต่มือถือเราแบตหมดไปก่อน พี่เขามาแน่ ๆ พวกเธอก็ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ"

เสียงฝนด้านนอกค่อย ๆ ซาลง ลัคกี้ลุกขึ้นไปตรงหน้าต่างแล้วพยายามเปิดมันออกให้เบาที่สุด กลุ่มซอมบี้ด้านนอกหายไปหมดแล้ว  ส่วนบริเวณโดยรอบก็เงียบสงบไร้ผู้คน

"พวกมันไปไหนกันหมด"

"ทางนี้ก็ไม่มีครับ หรือพวกมันจะไปที่อื่นกันหมดแล้ว"

เป้ คือหนึ่งในทีมงานผู้รอดชีวิต

เขาเป็นเพื่อนกับเอก มาหลายปี ทำงานเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ได้รับความไว้วางใจจากลูกค้ามากมาย เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งชีวิตของเขาต้องมาพบเจออะไรแบบนี้ เขาสูญเสียเพื่อน และยังต้องมาหนีตาย โดยที่ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะมีชีวิตรอดออกไปได้หรือไม่

"นั่น รถพี่เขามาแล้วค่ะ"

รถตู้สีขาว สกรีนชื่อศูนย์กู้ภัยขับตรงเข้ามาจอดด้านในตามที่ได้รับข้อมูลจากน้องสาวคนสนิท

เจ้าหน้าที่กู้ภัยเดินลงจากรถ พร้อมกับมองหาจุดที่ลัคกี้ได้แจ้งเอาไว้

"ปิ่นยืมมือถือหน่อย"

ปิ่นรีบส่งมือถือให้เพื่อนสาว ลัคกี้จัดการเปิดแฟลช ก่อนจะส่องไปทางทีมกู้ภัย ไม่นานก็เขาก็สังเกตเห็น

"เขามาแล้ว ทุกคนใจเย็น ๆ นะคะ"

ลัคกี้ตรงไปเปิดประตูให้ทีมกู้ภัย

"คนเยอะกว่าที่คิด พี่คงต้องเคลียร์ของหลังรถก่อนไม่อย่างนั้นคงพาไปไม่หมดแน่"

"ค่ะพี่บอม แล้วข้างนอกตอนนี้เป็นไงบ้างคะ"

"พวกกู้ภัยกระจายออกไปช่วยคนรอดชีวิต เห็นบอกว่าตอนนี้มันลามออกไปไกลพอสมควร ทหารตำรวจก็ทำงานโคตรช้า กว่าจะสั่งการแต่ละอย่าง ไม่รู้ว่ารออะไรกัน"

"ช่างมัน เอาเป็นว่ากี้ขอบคุณมากนะคะ"

"อืมไม่เป็นไร...ทุกคนครับ รอผมตรงนี้สักครู่นะครับ ผมจำเป็นต้องเคลียร์ด้านหลังรถ เพื่อพาทุกคนออกไปได้ทั้งหมด"

"อย่าเสียงดังมากนะพี่ กี้ไม่รู้ว่าพวกมันยังอยู่แถวนี้หรือเปล่า"

"อืม โอเค เดี๋ยวมารับนะ"

บอมจากทีมหน่วยกู้ภัยเดินกลับออกไปอีกครั้ง

ทุกคนในห้องต่างยืนมองจากด้านหลังประตูด้วยความหวังที่จะได้กลับบ้าน

เวลาผ่านไปราวๆ 10 นาที เจ้าหน้าที่คนเดิมก็กลับมาอีกครั้ง

"เดี๋ยวผมพาไปทีละห้าคนนะครับ จะได้จัดระเบียบง่าย ๆ เดี๋ยวห้าคนแรกมาก่อนเลยครับ"

"พาพวกผู้หญิงออกไปก่อนเลยครับ"

วายุเสนอ

ฟาร์มกระชากแขนวายุเต็มแรงด้วยความไม่พอใจ

"มึงหยุดเสนอหน้าสักทีเหอะวายุ"

"กูไม่ได้เสนอหน้าแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ"

"เอ่อ... น้อง ๆ นักแสดงออกกันไปก่อนเลยก็ได้ค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ"

"ขอบคุณครับ"

ฟาร์ม อาร์ตี้เดินแทรกออกไปข้างหน้า พร้อมด้วยสิงหา ส่วนคนอื่น ๆ ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

"ไปกันก่อนเลยครับ"

วายุเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

จนได้ข้อสรุปเป็นกลุ่มแรก คือ ฟาร์ม สิงหา อาร์ตี้ ธารน้ำ แป้งเพื่อนของธารน้ำ

ทั้งห้าคนค่อย ๆ เดินตามหลังบอม ออกไปอย่างระมัดระวัง ถึงแม้จะมองไม่เห็นฝูงซอมบี้อยู่แถวนั้นแต่ทุกคนก็ยังไม่ไว้วางใจ

"กลุ่มต่อมาเชิญครับ"

อิงจันทร์ เกรซ เป้ ปิ่น และแพรว เดินตามกันออกไป

เหตุการณ์ดูเหมือนจะเป็นปกติดี จนกระทั่ง..มาถึงกลุ่มห้าคนสุดท้าย คือวายุ นาที ลัคกี้และผู้รอดชีวิตอีกสองคน

เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นที่ทั้งห้าคนจะไปถึงรถกู้ภัยตรงหน้า แต่ทว่า

จู่ ๆ ก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยจากรถที่จอดอยู่บริเวณนั้นดังขึ้น

วินาทีของความเป็นความตายที่ทุกคนรู้ดี

เสียงฝีเท้า เสียงขู่คำราม ดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว

"ทุกคนวิ่ง!!!"

ทั้งหกคนรีบวิ่งตรงไปที่รถ ในขณะที่คนบนรถก็หวาดกลัวว่าภัยจะมาถึงตัวเอง

"ออกรถเลยเร็ว"

สิงหาตะโกนบอก ก่อนที่อาร์ตี้จะปีนขึ้นไปนั่งที่คนขับแล้วสตาร์ตรถทันที

"อาร์ตี้จะทำอะไรนะ รอพวกเขาก่อน"

ปิ่นพยายามห้ามแต่กลับถูกคนอื่น ๆ รั้งตัวเอาไว้

"ปล่อยนะไอ้พวกเห็นแก่ตัว พี่เขาอุตส่าห์มาช่วยเรานะ"

"อยากช่วยมันนักก็ลงไปเลยไป!!"

ธารน้ำผลักปิ่นเต็มแรงจนเธอกระเด็นตกจากรถก่อนจะเลื่อนปิดประตูและทิ้งปิ่นเอาไว้ตรงนั้น

"ปิ่น..."

"กี้..."

"วิ่ง!!!!"

"ทางนี้ครับเร็วเข้าครับพวกมันมากันแล้ว"

ทุกคนช่วยกันมองหาจุดที่ใกล้ที่สุด ซึ่งห้องเดิมไม่สามารถวิ่งกลับไปได้แล้ว

"ทางนี้"

วายุคว้ามือของลัคกี้ก่อนจะพาทุกคนวิ่งมายังอีกด้านของลานจอดรถ ที่มีห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดอยู่

"เข้าไปเร็วๆๆๆ"

ประตูถูกปิดอย่างรวดเร็ว

"แล้ว.."

ชู่ววววว

วายุยกมือขึ้นปิดปากลัคกี้ที่เหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง เพราะในตอนนี้ด้านนอกมีเสียงของพวกมันเดินวนอยู่เต็มไปหมด

ทั้ง 7 คนค่อย ๆ นั่งลงอย่างระมัดระวังและทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุด พลางนึกในใจถึงคนที่เห็นแก่ตัวพวกนั้น

เอี๊ยดดดดดดดดด

เสียงเบรกลากยาวดังมาจากข้างนอก ตามมาด้วยเสียงสัญญาณไซเรนฉุกเฉินดังขึ้น ไม่นานเสียงฝีเท้าของฝูงคนกระหายเลือดที่วนเวียนอยู่โดยรอบก็ดังไกลออกไป

วายุยืนขึ้นก่อนจะค่อยๆ แง้มประตูช้า ๆ

รถกู้ภัยชนเข้ากับรั้วทางออก กลุ่มควันพวยพุ่งออกมาจากหน้ารถ วายุเห็นคนปีนออกมาจากท้ายรถแล้ววิ่งหนีกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ณ เวลานั่นเขาไม่แม้แต่จะพูดอะไรออกมา เพียงแค่นั่งลงเงียบ ๆ ฟังเสียงกรีดร้องที่ดังสะท้อนขึ้นอีกครั้ง