รอ?..(35)

ฉันเดินไปที่เตียงแล้วหยิบหมอนขึ้นมาแล้วฟาดสุดแรงเข้าไปที่ไคขณะกำลังหลับอยู่

พลั่บ พลั่บ พลั่บ

"ไอ้ไค...แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง"ฉันส่งเสียงดังด้วยความโมโห

"อะไรว่ะเนี่ย"ไคยกแขนป้องก่อนที่จะดึงออกจากมือฉัน เขาหยัดกายลุกขึ้น

"ไอ้ไค..แกทำอะไรกับยาคุมฉัน"

"ทำไมพูดกับผัวแบบนี้ว่ะ"ไคตวาดใส่ทำท่าทำทาง บวกกับสีหน้าไม่พอใจ ฉันเห็นแล้วหมั่นไส้มาก จึงขึ้นบนเตียงแล้วเอามือฉันสองข้างดึงผมเขา

"โอ๊ยยย"ไคใช้มือแค่ข้างเดียวผลักฉันจนนอนหงาย ด้วยความที่ฉันเพลียด้วยเลยรู้สึกไม่ค่อยมีแรง จากนั้นไคก็ขึ้นคร่อมฉันแล้วรวบมือทั้งสองของฉันไว้เหนือหัว

"นายมันไว้ใจไม่ได้จริง ๆ ฉันไม่น่าหลงเชื่อนายเลย"ฉันตะคอกใส่หน้าเขาเสียงดัง

"ฉันทำอะไร?...แค่แกะยาคุมเธอออกมานับเล่นทำไมต้องโกรธขนาดนี้"

"เอามานับ?"ฉันจ้องหน้าเขาตาเขม็ง..

"มันก็กินได้เหมือนเดิม เธอไม่รู้เหรอว่าตัวยามันเหมือนกัน เธอจะกินเม็ดไหนก็ได้"ไคยังคงคร่อมร่างฉันแล้วกดที่มือฉันอยู่

"แต่ฉันจะจำไม่ได้ว่ากินไปหรือยัง ไงล่ะ นายเล่นไปกองไว้หมดแบบนั้น.."

"สมองเธอจำอะไรได้บ้าง..ห๊ะ! ถ้าจำไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน ปล่อยให้ท้องไปเลย.."ว่าจบ.ไคก็ลุกจากบนตัวฉันแล้วลงจากเตียงเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วไปเข้าห้องน้ำ

ฉันหยัดตัวลุกขึ้นมองเขาที่เข้าห้องน้ำ และเหมือนเดิมไม่ปิดประตู ฉันพ่นลมหายใจหนัก ๆ แล้วลงจากเตียงหยิบยาคุมขึ้นมาหนึ่งเม็ดในหัวก็คิด ว่าเด็กบ้ามันจะฉีกซองยาคุมร่วงหล่นหายไปบ้างหรือเปล่า นึกแล้วก็โมโห มันก็อยู่ของมันดี ๆ มาแกะเล่นซะงั้น ไอ้เด็กบ้า!

"หึ..ไม่มีทาง ที่ฉันจะปล่อยให้ตัวเองท้องหรอก"ฉันพึมพำกับตัวเอง

ฉันเดินกลับมาที่ห้องระหว่างรอไคอาบน้ำฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก็มีข้อความขึ้นมาพอดี ฉันเบ้ปากทันทีเพราะข้อความที่ส่งมาเป็นของเชอรี่ จึงเปิดอ่านดู

(" วันนี้ฉันมีนัดกับไค..ไม่รู้ว่าเขาอยากเจอฉันทำไมหน่า หรือเบื่อแกแล้ว")ฉันเปิดอ่าน เชอรี่คงจะเห็นเธอจึงส่งข้อความมาอีก

("ที่แกบอกกับฉันว่า จะยกไคให้ฉันน่ะ ฉันเอานะ ยังไงก็ขอให้แกทำตามที่พูดด้วย")หน้าด้าน! ฉันพูดออกมาแต่ไม่ได้พิมพ์ไปหรอก

("ไคไม่ได้รักเธอ..เขาแค่หลอกให้แกรักเท่านั้น")พออ่านแล้วฉันก็พิมพ์กลับไปทันที

"แกรู้ได้ไง"

("ฉันรู้มาตั้งนานแล้วแหละว่าไคเป็นเพื่อนไฟฟ์ และที่เขาทำดีกับแก ทำเป็นรักแก ก็เพราะให้แกรักเขา เพื่อจะแก้แค้นแทนไฟฟ์ที่ฆ่าตัวตายเพราะแก")ฉันกำโทรศัพท์แน่น แล้วกัดฟันด้วยความโกรธ

"แกคงไม่รู้สินะว่าเราสองคนกำลังจะหมั้นกัน"

("ถ้าฉันยอมทำลายคลิปนั้น ไคบอกฉันว่าเขาก็จะได้ไม่ต้องหมั้น ฉันจึงจะทำลายคลิปนั้นแล้วฉันกับไคจะคบกัน ส่วนแกเขาก็เขี่ยทิ้งเป็นขยะยังไงล่ะ")

"เหรอ...แกหรือฉันที่จะเป็นขยะ"พิมพ์เสร็จฉันก็วางโทรศัพท์ ไคก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

"นายนัดเชอรี่ไปทำอะไรกัน"ฉันลุกขึ้นแล้วเดินตรงหน้าเขาที่กำลังเดินไปที่ห้องแต่งตัว

"ฉันจะนัดใคร แล้วเธอเกี่ยวอะไรด้วย"ไคถอนหายใจแล้วหันหน้าหนี เอามือท้าวที่เอว คำพูดของเขามันช่างเหมือนมีดมากรีดที่หัวใจฉันอีกแล้ว ฉันยืนจ้องเขา ในขณะที่เขาก็หันหน้าหนี

"แล้วถ้าฉันจะนัดใครไปทำอะไรบ้าง..นายก็ไม่เกี่ยวเหมือนกัน"ไคหันขวับมาทันทีเมื่อฉันพูดจบ

"เธอจะนัดใคร...ไอ้กัข?"ไคเอามือมาบีบที่ต้นแขนฉัน ฉันสะบัดตัวแล้วก้าวถอยห่างตัวเขา

"จะนัดกับใครก็เรื่องของฉัน"

"เธอคิดดีแล้วใช่ไหมที่พูดคำนี้กับฉัน"ไคเดินเข้ามาคว้ามือฉันไปบีบอีกครั้ง ฉันก็สะบัดออกอย่างแรง

"ฉันคิดดีแล้ว..และฉันจะไม่อยู่กับนาย รวมถึงงานหมั้นฉันจะยกเลิก"

"ฉัน..ไม่..ยก..เลิก"ไคเดินเข้ามาบีบแก้มฉันแล้วพูดย้ำชัดทุกคำ ฉันก็ยกมือปัดออก

"นายจะหมั้นกับฉันทำไม ในเมื่อ..."ไคหันไปมองโทรศัพท์ฉัน แล้วสลับมามองหน้าฉัน

"อย่างี่เง่า..ไปอาบน้ำ วันนี้เราต้องไปดูสถานที่"ไคพูดแทรกขึ้น ฉันสะบัดตัวหันหลังหนี

"ฉันไม่หมั้น!.."สถานที่ ที่เขาพูดถึงเป็นทีทางพ่อแม่ไคเลือกไว้แต่ท่านอยากให้พวกเราไปดูก่อนว่าชอบหรือเปล่า

ไคเข้ามาโอบกอดฉันจากด้านหลัง ฉันเอาหน้าซุกที่ต้นคอฉัน

"เธอเชื่อที่เพื่อนเธอบอก?..."ฉันพยายามจับหัวเขาออก แต่ไคก็ยังซุกไว้อย่างนั้นแทบยังเอาจมูกมาไซร้อีก

"ปล่อย!"ฉันสะบัดตัวออก ไคก็กอดฉันแน่น

"เธอต้องเชื่อใจฉันสิ...ฉันเป็นผัวเธอนะ"

"เชื่อใจ?.."ฉันสะบัดตัวออกจนหลุดแล้วหันไปตรงหน้าเขา

"นายกล้าพูดให้ฉันเชื่อใจนายได้ยังไงกัน ในเมื่อแค่คำว่ารักของนายมันยังจอมปลอม!"

"....."ไคมองหน้าฉันแล้วเอาลิ้มกระพุ้งแก้มแล้วถอนหายใจเบา ๆ

"นายคิดอะไรของนายอยู่ นายจะทำร้ายฉันไปถึงไหน"

"ฉันกำลังปกป้องเธอต่างหาก"ไคตวาดแทรกเขามา เอามือวางที่เอวแล้วหันหลังให้ฉัน

"ไปอาบน้ำแต่งตัว ผู้ใหญ่รออยู่"ไม่ใช่แค่พ่อแม่ไคที่ฉันต้องไปเจอ แต่เป็นแม่กับลุงไทน์ด้วย

"...."ฉันยืนนิ่งน้ำตาคลอเบ้า ไคหันกลับมา เขาเอามือปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลให้ฉัน แล้วจับไหล่ฉันทั้งสอง...

"เรื่องแก้แค้นฉันเลิกคิดตั้งนานแล้ว...ส่วนเรื่องหมั้นมันเป็นสิ่งที่ฉันต้องการที่จะหมั้นกับเธอจริง ๆ"เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วยกมือลูบที่แก้มฉัน

"รอฉันหน่อยนะ..."

"รอ? จะให้ฉันรอนายไปเพื่ออะไร"

"เมื่อทุกอย่างจบ"ฉันจ้องมองหน้าเขานิ่ง ๆ ในหัวก็สงสัยกับคำพูดเขา 'เมื่อทุกอย่างจบ'มันคืออะไร

"นะ นาย...."

"ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ...ฉันขอร้อง"ไคจับฉันหันหลังแล้วหยิบผ้าขนหนูผลักฉันไปที่ห้องน้ำ

ฉันอาบน้ำไปคิดถึงคำพูดของไค ฉันตั้งคำถามมากมายไว้ในหัว เขาพูดแบบนั้นหมายความว่าอะไรกัน

"ฉันต้องการจะหมั้นกับเธอ"ฉันเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ ซึ่งเป็นคำพูดที่ไคพูดกับฉัน จู่ ๆ หัวใจฉันก็พองโตขึ้นมา แต่ก็ต้องมาฉุกคิดอีกคำพูดหนึ่ง

"เมื่อทุกอย่างจบ?"มันคืออะไรกันนะ

พออาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ฉันก็เดินออกมาจากห้อง เห็นไคอยู่ที่นอกระเบียงเขากำลังคุยโทรศัพท์สีหน้าเคร่งเครียด ฉันได้ยินคำสุดท้ายที่เขาเอ่ยในสาย

"ขอบคุณครับแม่ ที่ส่งข้อมูลมาให้ผม"พอสิ้นเสียงสักพักเขาก็กดวางสาย แล้วเดินเข้ามา แม่? ฉันแน่ใจว่าแม่ที่เขาพูดในสายต้องไม่ใช่แม่จริง ๆ ของเขา เพราะไคจะเรียกแม่ตัวเองว่า 'คุณนายแม่' ความสงสัยผุดขึ้นมาในหัวอีกแล้ว

"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"ไม่พูดเฉย ไคจับฉันพลิกหันหน้าหันหลังมองขุดที่ฉันใส่

"โอเค งั้นเราไปกัน"ไคจับมือฉันแล้วเดินออกมาจากห้อง เขาทำราวกับเมื่อกี้ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น..

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥