ไม่สำคัญ...(24)

"เพื่อนเธอกลับไปแล้วแหละ มา ๆ มานอนกับผัวเร็ว ๆ"เขาพูดพร้อมเอามือตบที่เตียงนอน

"ไอ้เด็กบ้า!"ฉันตวาดใส่ด้วยความโมโห

"เร็ว ๆ นี้ผัวเธอนะ"ยังจะพูดอีก ฉันยืนพ่นลมหายใจหนัก ๆ แล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำ ไม่สนใจเด็กบ้านั้น

"อาบด้วย ๆ"ก่อนที่ฉันจะปิดประตูห้องน้ำเหลือบเห็นไคกำลังลงจากเตียง ฉันเลยรีบปิดประตูล็อคกลอนทันที ไม่ให้เข้ามาหรอก

ถึงจะได้ยินเขาเคาะประตูฉันก็ไม่สนใจ!

เกือบชั่วโมงได้ที่ฉันจะออกมาจากห้องน้ำ เหลือบเห็นไคยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงหลังห้องด้วยสภาพที่สวมใส่ผ้าขนหนูตัวเดียว เขาหันมาเจอฉันที่กำลังเดินออกมา ก็ทิ้งบุหรี่ลงถัง แล้วเดินเข้ามาทันที

"ทำไม ไม่เปิดประตูให้"เขาพูดพร้อมกับทำหน้าทำตาเคร่งขรึม ฉันงงมาก มันเรื่องที่จะต้องโมโหขนาดนี้เลยเหรอ ไอ้เด็กเถื่อน

"...."หึ แต่ฉันไม่อยากจะต่อปากต่อคำ เปิดตู้เสื้อผ้าเลือกดูชุดที่จะใส่ อย่างไม่สนใจ

"ถ้าฉันสั่งให้ทำอะไร..เธอต้องทำตามที่ฉันสั่ง"พอสิ้นประโยคฉันหันขวับไปที่เขาด้วยความโมโห

"มันจะมากไปแล้วนะ"

"อะไรที่ว่ามาก"ว่าจบ ก็จ้องมองฉันแล้วเอาลิ้มกระพุ้งแก้มตัวเอง ท่าทางยียวนกลัวโอ๊ยมาก

"เหอะ..ฉันไม่ใช่ขี้ข้านาย และนายก็ไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน!"ฉันพูดแล้วจ้องมองเขา ก่อนที่จะเบือนหน้าไปลอบหายใจเบา ๆ

"แต่ฉันก็เป็นเจ้ากรรมนายเวรเธอ"

"เดี๋ยวทำบุญกรวดน้ำไปให้เยอะ ๆ ละกัน จะได้เลิกจองล้างจองผลาญกันซะที"ฉันยอกย้อนกลับทันควัน

"ไม่พอ!"

"เฮ้อ..."ฉันพ่นหายใจแรง ๆ แล้วเดืนหนีเขามาที่ห้องแต่งตัว

"อย่าเพิ่งหลับนะ"ไคตะโกนตามหลังก่อนที่เขาจะเดินไปเข้าห้องน้ำ

ฉันแต่งตัวเสร็จก็รีบขึ้นเตียงนอน แล้วข่มตาหลับโดยไม่รอเขา แต่ทำอย่างไร ทำไมฉันไม่หลับนะ จนกระทั่งไคเดินออกมาจากห้องนอน ซึ่งฉันก็แกล้งหลับไป

"ไอ..ไอ"มือหนามาสะกิดที่แขนฉัน หึ! ฉันทำเป็นหลับไม่กระดุกกระดิก เสียงฝีเท้าเดินไปที่ห้องแต่งตัว สักพักใหญ่ฉันรู้สึกที่นอนยวบลง และร่างฉันก็ถูกขยับพลิกหน้ามาที่หน้าอกแกร่ง เขาเอาหัวฉันหนุนแขนเขาข้างนึง ส่วนแขนอีกข้างโอบกอดฉัน และอยู่ ๆ หัวใจฉันก็เกิดเต้นแรงขึ้นมา ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ

ไคกอดฉันด้วยความอ่อนโยน ฉันรู้สึกอบอุ่นจัง เจ้าหัวใจก็เล่นงานฉันใหญ่มันเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอกเสียให้ได้

"ฉันเลิกกับโบวี่แล้ว"เสียงขรึม ๆ ของเขาดังเข้ามาในหู ขณะที่ใบหน้าฉันกำลังซุกที่หน้าอกแน่น ๆ ของเขาอยู่

"....."ฉันขมวดคิ้วสงสัยคำพูดของเขา จะแสร้งทำเป็นตื่นดีไหมนะ

"จริงแล้วที่โบวี่มาที่นี้ เพื่อมาง้อฉัน"ไคพูดขึ้นมาอีกประโยค ยิ่งทำให้ฉันอยากตื่นขึ้นแล้วถามเขาด้วยความอยากรู้

"...."ฉันแสร้งขยับกายซึ่งไคก็กอดฉันแน่น ฉันจึงต้องทำเป็นนอนนิ่ง ๆ ไว้

"ทำไมฉันไม่รู้สึกเสียใจเลยว่ะ"ว่าจบ เขาก็ถอนลมหายใจออกมาเบา ๆ

"ทั้งที่ฉันมั่นใจว่า..โบวี่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันจะแต่งงานด้วย"

"หรือจริง ๆ แล้วฉันไม่เคยรักโบวี่เลย"เอาจริง ๆ ฉันก็อยากรู้ว่าเขาสองคนมีปัญหาอะไรกัน ทำไมถึงกับต้องเลิก แต่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย รอให้ฉันได้คลิปนั้นมา เขาก็ไม่สามารถมาขมขู่ฉันได้ คราวนี้แหละ ฉันจะได้หมดเวรหมดกรรมสักที แต่ทำไมลึก ๆ แล้วหัวใจมันกลับหวิว ๆ จัง.

ฉันได้ยินเสียงโทรศัพท์ ซึ่งมันไม่ใช่ของฉันหรอก มันเป็นของคนข้างกายที่ยังนอนกอดฉันอยู่ ฉันจึงใช้ฝ่ามือตบที่แขนเขาแรง ๆ เพียะ ! ไคสะดุ้งเอามือลูบแขนตัวเองแล้วยกหัวหรี่ตามองฉัน

"ตีทำไม?"

"ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์นายหรือไง"ไคพ่นลมหายใจแล้วลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียง มือคว้าโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู

"เฮ้อ...."เขาวางโทรศัพท์ลงโดยไม่ได้กดรับ ส่วนฉันก็รีบลงจากเตียง เพราะเตรียมเข้าห้องน้ำ วันนี้ฉันจะต้องไปรายงานตัวที่บริษัทแล้ว

"วันนี้เข้าบริษัทใช่ไหม"ไคหันมาถามฉัน ซึ่งโทรศัพท์เขาก็ยังดังอยู่

"อืม"ฉันก็หันมาตอบเขาสลับกับมองไปที่โทรศัพท์

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"ไม่ต้อง"ฉันสวนทันควัน

"อย่าขัด..!"ชายหนุ่มรุ่นน้องลุกขึ้นแล้วเดินมาที่ตู้เสื้อผ้า เขาฉวยผ้าขนหนูแล้วรีบเข้าห้องน้ำก่อน โทรศัพท์ก็ดังไม่เลิกด้วยความอยากรู้จึงเดินไปดู ว่าใครกันที่โทรมา

"โบวี่"ใช่ ในจอมันขึ้นชื่อโบวี่ ทำไมไคไม่รับสายเธอนะ

ฉันนั่งรอไคจนเขาอาบน้ำเสร็จ ฉันก็อาบต่อจากเขา พอออกมาก็เห็นเขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย กำลังยืนเช็ตผมอยู่ เสียงโทรศัพท์นั้นหยุดไปแล้ว ซึ่งมันถูกวางไว้ที่เดิม

หลังจากที่ฉันแต่งตัวเสร็จ พอออกมาจากห้องนอน พบว่าไคกำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟารับแขก

"โทรอะไรนักหนาว่ะ"เสียงเขาดูไม่ค่อยสบอารมณ์

(......)

"อยู่...แล้วจะทำไม"เขาคงไม่ได้หมายถึงฉันใช่ไหม

(.....)

"หึ..ไปมีความสุขกับคู่หมั้นเธอเถอะ"

(.....)

"ไม่ต้องมา!...และไม่ต้องโทรมาอีก"พอสิ้นเสียงไคก็กดวางสาย เขาลุกขึ้นจากโซฟา แล้วหันมาเจอฉันพอดี

"ฉันสั่งให้คนมาทำกุญแจห้องใหม่แล้วนะ"

"....."ฉันจ้องหน้าเขาพร้อมขมวดคิ้วจนเป็นปม

"ไปกันได้ยัง"ไคพูดจบ ก็คว้ากุญแจรถ กระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่บนโต๊ะยัดไปในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ก่อนที่จะเดินนำหน้าฉันไปที่ประตู

"เร็ว ๆ ยืนบื้ออยู่นั้นแหละ"ฉันเอามือกำสายกระเป๋าให้กระชับ แล้วเดินตามเขาออกมา

ระหว่างทาง ในหัวฉันดันมีแต่เรื่องโบวี่กับคนขับรถที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่เลิกกันจริง ๆ เหรอ เพราะอะไร ไม่ใช่เพราะฉันใช่ไหม

"ไอ้กัช เป็นคู่หมั้นโบวี่"ฉันหันขวับคอแทบหลุดไปที่คนขับรถทันที

"พี่กัช?"

"เออ.."ไคหันมาตอบฉันเสียงแข็งกร้าว

"นายรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ก็ตอนที่มันกลับมา"เขาตอบแบบไม่ได้หันหน้ามาที่ฉัน

"นายหึงโบวี่กับพี่กัช?"เหตุผลนี้เองเหรอที่ทำให้ทั้งคู่มีปัญหา

"หึ"ไคไม่ตอบได้แต่หัวเราะในลำคอ

"นายเลิกกับโบวี่ทำไม"พอสิ้นประโยคไคก็หันขวับมาที่ฉัน

"อย่าคิดว่าเป็นเพราะเธอ...เธอไม่ได้มีความสำคัญ ที่จะทำให้ฉันต้องเลิกกับโบวี่"มันเจ็บแปลบ ๆ อยู่เหมือนกัน

"ฉันไม่เคยมีความสำคัญอะไรกับนายอยู่แล้ว ฉันรู้ตัว..และที่นายให้ฉันมาอยู่กับนายเพราะแค่ต้องการแก้แค้นให้เพื่อน"ทำไมน้ำเสียงฉันมันต้องสั่นด้วย เหมือนกับจะร้องไห้ ไม่นะ ฉันต้องไม่ร้องให้เขาเห็น

"หึ"...

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥