เจ็บซ้ำ ๆ ...(25)

"หึ"ไคหันมาสบตากับฉันเสี้ยววินาทีแล้วหันกลับไปเหลือบมุมปากที่ยกขึ้น คงจะสะใจมากสินะ

พอมาถึงที่บริษัท ฉันรีบปลดสายเบลล์เปิดประตูรถแล้วรีบลงมาก่อน ในขณะที่ไคก็ลงตามมาติด ๆ เขาเดินมาขนาบข้างแล้วเอาแขนพาดไหล่ฉัน มีผิวปากราวกับคนอารมณ์ดี ตัดมาที่ฉันตอนนี้อารมณ์เหมือนอยากจะฆ่าคนมาก

"เอาแขนออก"

"ทำไมล่ะครับ"ทำน้ำเสียงได้กวนประสาทมาก ฉันเบือนหน้าหนีแล้วถอนหายใจเบา ๆ จนประตูลิฟต์เปิด เขาเอาแขนลงเปลี่ยนมาจับมือฉันเดินเข้าไป

"ทำไมต้องมาจับด้วย"ฉันสะบัดออก แล้วเอามากอดอกตัวเอง ไคหันมาเยียดยิ้มให้ก่อนที่จะล้วงไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น

จนกระทั่งลิฟต์เปิด ไคเงยหน้าขึ้นแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เดินตามฉันออกมาติด ๆ จนมาถึงหน้าโต๊ะเลขาแม่

"คุณไอ มาหาคุณอุ่นเหรอคะ"เลขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ฉันกับไคต่างยกมือไหว้เธอพร้อมกัน

"สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ"

"ไอมารายงานตัวกับแม่"

"งั้นเชิญข้างในเลยค่ะ คุณอุ่นไม่มีแขกพอดี"เลขาของแม่เดินนำไปที่ประตู ฉันกำลังจะเดินตามเธอไปแต่ต้องหยุดชะงัก เพราะเด็กบ้ามันก็เดินตามมา เหมือนจะเข้าไปด้วยฉันจึงหันไปพูดกับเขา

"รอข้างนอก"

"....."ไคส่ายหน้าแล้วเดินแทรกฉันเข้าไปในห้องก่อน เสนอหน้าจริง ๆ

"คุณอุ่นค่ะ คุณไอกับเอ่อ..."เลขาแม่หันไปที่ไค

"ผมไคแฟนไอครับ"หึ..เอาที่สบายใจไอ้เด็กเถื่อน หมั่นไส้จริง หน้าระรื่นมาก พอพูดจบ เขาก็เดินไปหาแม่ก่อนฉันแล้วยกมือสวัสดีอย่างงามเลยจ้า

"สวัสดีครับน้าอุ่น"แม่ฉันรับไหว้แล้วยิ้มหวานให้ แม่อย่าเคลิบเคลิ้มไปกับเด็กนี้นะ มันไม่ใช่คนดี

"ตาไค ปิดเทอมแล้วเหรอ"

"ครับ"สุภาพเรียบร้อยซะจริง เวลาอยู่กับฉันราวกับหน้ามือหลังมือ เหอะ !

"ยัยไอ ยืนทำไรอยู่ มานั่งสิ"แม่หันมาหาฉัน ในขณะที่ไคนั่งที่เก้าอี้เรียบร้อยแล้ว สรุปใครกันที่จะมาทำงาน ฉันล่ะงงใจ

"ค่ะ"ฉันเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ ไค ซึ่งเสนอหน้ามากทั้งไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลย.

พอฉันปุ๊บ แม่ก็ผลักแฟ้มเอกสารมาที่ฉัน

"แม่อยากให้ไอลองศึกษาดู ..และไอเองอาจจะต้องดูแลลูกค้าด้วย"แม่พูดเป็นงานเป็นการมาก ขณะที่ฉันเปิดแฟ้มที่มีรายชื่อลูกค้า โดยมีตัวเผือกข้าง ๆ ยื่นหน้ามาดูด้วย

"บริษัทลุงกิช?"ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ

"แต่ไออาจจะต้องเข้าหาตากัชนะ เพราะลุงกิชมอบหมายให้กัชดูแล"ฉันผงกหัวรับ แล้วหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงก้มหน้าก้มตามองไปที่แฟ้มงาน นี้ฉันพาหนอนบ่อนไส้เข้ามาในบริษัทหรือเปล่านะ รู้สึกอยากรู้อยากเห็นจัง.

"ไอ ตากัชมีคู่หมั้นแล้วนะ"พอสิ้นเสียง ไคก็เงยหน้าขึ้นมา

"ละ แล้วจะหมั้นกันวันไหนคะ"ฉันถามแต่สายตาหันไปที่ไค โดยที่สีหน้าเขาปกติมาก ราวกับไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร

"อืม...แม่ไม่แน่ใจ เขากำลังจะตกลงกันอยู่ เพราะคู่หมั้นตากัชยังเรียนไม่จบ น่าจะอยู่ปีเดียวกันกับตาไค"

"ผมรู้จักเจ้าของบริษัทครับ"ไคไม่ได้สนใจที่ฉันสนทนากับแม่ เขายกเอกสารขึ้นมาแล้วชี้บริษัทที่เขาบอกว่ารู้จักให้แม่ดู

"จริงเหรอตาไค"แม่พูดขึ้นท่าทางดีใจ

"ครับ เขามักจะมาดื่มเหล้าที่ผับผมบ่อย ๆ จึงค่อนข้างจะสนิทกัน"

"ดีเลย น้าคงต้องขอให้ตาไคช่วยน้าหน่อย"

"ช่วยอะไรเหรอครับ บอกผมมาได้เลย"ฉันได้แต่เป็นผู้ฟังแล้วมองหน้าแม่กับไคสลับกัน

"บริษัทนี้เป็นลูกค้าเรามานานแรมปี แต่พอคุณศิวาเสีย เขาก็ไม่ต่อสัญญา น้ารู้สึกเสียดาย เพราะเวลาบริษัทนี้ยอมมาต่อสัญญากับเรา มันทำให้เราได้ยอดมากขึ้นเท่าตัวเลย ตอนที่ลูกปัดบริหารอยู่ที่นี้ ยังไม่เกลี่ยกล่อมให้กลับมาเป็นลูกค้าเราเหมือนเดิมไม่ได้เลย"

"สบายมากครับ ผมจะช่วยคุยให้"

"ขอบใจมากนะตาไค"แม่ฉันดูดีใจคงจะคาดหวังว่าไคจะทำสำเร็จ หึ ! จะไม่หวังอะไรกับเด็กเพิ่งจะขึ้นปี 4

"แม่ ไอจัดการให้เองจะดีกว่า"เชอะ ฉันไม่ยอมให้นายได้หน้าหรอกนะ

"อืม..ได้สิ"แม่หันมายิ้มให้ ฉันหันไปเบ้ปากใส่ไค เป็นไงแม่มั่นใจในฝีมือลูกสาวของเขาย่ะ

"แต่ให้ไคช่วยอีกแรงนะ"

"ทำไมต้องให้คนอื่นมาวุ่นวายที่บริษัทเราด้วย"ฉันพูดกลับไปทันที

"จริง ๆ แล้วครอบครัวของตาไคมีหุ้นที่บริษัทเราด้วยนะ ไอคงไม่รู้"ฉันหันขวับไปที่ไค เขายกขากระดิกนิ้วแล้วยักคิ้วให้ โอ๊ย..ไอ้เด็กบ้า

"ผมจะช่วยเต็มที่คร้บ..เพราะยังไงบริษัทนี้ก็ปันหุ้นให้ครอบครัวผมทุกปี โดยไม่เคยขาด ผมอยากจะตอบแทนให้บริษัทบ้างเพราะที่ผ่านมาครอบครัวผมก็ได้แต่นอนรอเงินปันผลอย่างเดียว"จ้า ดูเป็นคนดีซะจริง ถ้าแม่ฉันรู้ว่านายทำอะไรกับฉันบ้างละก็ นายคงไม่ได้มานั่งแบบนี้หรอก หรือเราจะฟ้องแม่ดี จะได้จบ ๆ

"อุ้ย น้าขอบใจตาไคมาก ๆ เลยนะ ถ้าทำสำเร็จน้ามีรางวัลให้"

"ที่ผมช่วยไม่ได้หวังรางวัลอะไรหรอกครับ ลำพังแต่เงินปันผลที่ได้ก็มากโขแล้ว และอีกอย่างที่ผมอยากช่วยเพราะผมก็อยากช่วยไอแฟนของผมอย่างไงครับ"ว่าจบ ก็ส่งสายตาหวานมาให้ฉัน ไม่นะฉันเผลออมยิ้มทำไมกันเนี่ย อย่าไปหลงคารมเขา คิด ๆ เรื่องที่เขาทำกับฉันสิ

"แหม่ ๆ วัยรุ่นสมัยนี้นะ"เฮ้อ...ฉันสับสนหัวใจตัวเองจริง ๆ จะรัก หรือจะเกลียดเขากันแน่ มันคล้ายกับว่าฉันเป็นโลเลยังไงไม่รู้ ปากบอกอยากจะหนีเขาไปไกล จะไม่รักเขาแล้ว แต่ใจกลับอยากอยู่ เรียกร้องหาแต่เขา บ้าที่สุด

คุยธุระแม่สักพักใหญ่ เลขาแม่ก็เปิดประตูเข้ามา

"คุณอุ่น อีกยี่สิบนาทีมีประชุมนะคะ"

"จ๊ะ"แม่ตอบรับแล้วยิ้มให้กับเลขา

"งั้นผมกับไอขอกลับก่อนนะครับ"เดี๋ยวนะ เด็กบ้าไม่ปรึกษาฉันเลยเหรอห๊ะ! พูดจบก็เอาเอกสารใส่แฟ้มแล้วหยิบมาถือแล้วก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

"จ๊ะ ๆ"ไคหันมาผงกหัวให้ฉันลุกขึ้น

"กลับก่อนนะคะแม่"สุดท้ายฉันก็ต้องทำตามเขา

.

.

ไคถือแฟ้มงานให้ฉันเดินมาถึงที่รถก่อนจะยื่นให้ฉันแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่ง ซึ่งฉันก็เข้าไปติด ๆ

"เข้าผับนะ ฉันมีเอกสารต้องเคลียร์"ไคหันมาพูดกับฉันแล้วออกรถไป

"นายไปส่งฉันที่คอนโดก่อนสิ"

"ไปด้วยกัน"ฉันยกมือเกาหัวตัวเองด้วยความงวยงง เฮ้อ..จะให้ฉันไปเพื่อ...เก็บคำถามไว้ในใจ

พอมาถึงที่ผับ ไคก็ยังคงจับมือฉันเดินเข้าไป ช่วงนี้เริ่มมีพนักงานเข้ามาประปราย พอมาถึงที่หน้าห้องทำงาน ฉันกับไคต้องหยุดชะงักเพราะเห็นโบวี่กำลังเดินออกมาจากห้อง ไคปล่อยมือฉันแล้วเธอไปหาเธอ

"มาที่นี้ทำไม"เขาเอ่ยถามโบวี่เสียงเข้ม ในขณะที่เธอมองหน้าฉันแล้วยกยิ้ม ก่อนจะหันไปตอบไค

"โบวี่ก็มาหาไคไง"

"แล้วใครให้เธอเข้ามาในห้องนี้"สีหน้าไคออกอาการกังวล มองเข้าไปในห้อง แล้วตะโกนเรียกพี่จัดการผับ

พอพี่จัดการเดินเข้ามา

"ผมเคยสั่งไว้แล้วใข่ไหมว่าห้ามให้ใครเข้ามาในห้องนี้"ไคใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางเขาดูโมโหมาก

"เอ่อ.."

"ไม่ใช่ความผิดของพี่จัดการหรอกค่ะ โบวี่ขอร้องให้เขาพาเข้ามาเอง"โบวี่แทรกพูดขึ้น

"ผมขอโทษครับคุณไค คือผมเห็นว่าคุณโบวี่เป็นแฟนกับคุณ ผมก็เลย"พี่ผู้จัดการเงยหน้ามองฉันเลิ่กลั่ก

"จะไปทำอะไรก็ไป"ไคสะบัดมือไล่ผู้จัดการออกไป

"ไค โบวี่ขอโทษ"โบวี่เข้ามาเกาะแขนไค

"ขอโทษ?...จำไม่ได้เหรอว่าผมเคยบอกอะไรไว้กับคุณก่อนที่จะคบกัน"ตอนนี้ฉันยืนราวกับเป็นธาตุอากาศ อยากจะเดินออกไปนะ แต่อีกใจก็อยากเผือก

"ทำไมพูดกับโบวี่ห่างเหินจัง"ไคเอามือโบวี่ที่เกาะแขนเขาออก

"กลับไปซะ"

"ทำไมไค ทีเวลาไคไปมีคนอื่น นอกใจโบวี่ไม่รู้กี่ครั้ง โบวี่ยังให้อภัยไคได้เลย แล้วที่โบวี่ ไค...."

"หุบปากแล้วออกไป'

"อีกสองวันโบวี่ก็จะบินแล้ว กว่าจะกลับก็เปิดเทอม...ไคไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ..เราสองคนรักกันมานาน เรื่องแค่นี้ทำไม.."

"ผมไม่ได้รักคุณแล้ว"ไคกดเสียงทุ้มต่ำ จ้องมองโบวี่ตาเขม็ง

"อย่าบอกนะว่าไครักผู้หญิงคนนี้"โบวี่ชี้มาที่ฉัน ซึ่งยังไม่ไปไหน ยังยืนเสร่อฟังอยู่ พอฉันมีตัวตนในเนื้อเรื่องก็ทำท่าหันหลังแล้วจะก้าวขาเดินออกมา

"ผมไม่เคยจะรักผู้หญิงคนนี้"คำพูดของไคมันเหมือนกับเอามีดมากรีดที่หัวใจฉันซ้ำ ๆ อีกรอบ ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดแบบนี้นะ

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥