บทที่ 8

หลายวันผ่านไป กิจวัตรของปลายฟ้ายังคงเหมือนเดิม ตื่นเช้ามาทำอาหารคลีนให้ธีร์ จัดตารางงานที่แสนจะยุ่งเหยิงของเขา และคอยตามเก็บซากเขาที่ชอบไปเมาที่บาร์ การทุ่มเททำงานอย่างหนักทำให้ปลายฟ้าดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

ธีร์เห็นปลายฟ้าที่สวมเสื้อเชิ้ตเชยๆ กับกางเกงทำงานตัวหลวม ๆ พร้อมแว่นตาหนา ๆ ก็นึกถึงวันแรกที่เจอกันไม่ได้

“ฟ้าครับ!” ธีร์เรียกเสียงดังขณะที่เขากำลังเล่นเกมมือถืออยู่ “วันนี้งานผมว่างทั้งวัน ตารางงานคุณก็ว่างใช่ไหม”

“ค่ะ”

“ดี งั้นไปดูชุดกัน” ธีร์สั่งอย่างเอาแต่ใจ “การที่ผู้จัดการของผมดูไม่ดี มันกระทบต่อภาพลักษณ์ของผมด้วยนะครับ”

ปลายฟ้าไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งของเขาได้ ธีร์พาเธอไปช้อปปิ้งใน ห้างสรรพสินค้าหรูทันที เขาใช้เวลาเลือกเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้เธออย่างพิถีพิถันราวกับกำลังเลือกเสื้อผ้าให้ตัวเอง

เขาบังคับให้เธอเปลี่ยนจากแว่นตาหนาๆ เป็น คอนแทคเลนส์ ทำให้ดวงตาคู่สวยแต่เศร้าของเธอปรากฏออกมาอย่างชัดเจน ตามด้วยการพาไปตัดผมและแต่งหน้าใหม่

“ใส่ชุดนี้” ธีร์ยื่น เดรสเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มที่โชว์เรียวขา ให้เธอ “ผมเสียดายความสวยของคุณ”

กว่าจะได้ชุดที่ถูกใจและธีร์จะอนุมัติก็เกือบเย็นปลายฟ้าในลุคใหม่ สวย สง่า และดูเปราะบาง ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ธีร์มองเธอด้วยความพึงพอใจ

เขาพาเธอมาทานอาหารที่ร้านหรู แห่งหนึ่ง บนโต๊ะอาหารหรูหราที่ถูกจัดวางอย่างวิจิตรบรรจงธีร์ส่งจานอาหารเหล่านั้นให้เธอทีละอย่างอย่างเอาใจใส่ แต่มันแฝงไว้ด้วยอำนาจของการควบคุม เขาจ้องมองทุกคำที่เธอตักเข้าปาก ราวกับกำลังควบคุมปริมาณเชื้อเพลิงที่จำเป็นต้องเติม

เมื่อปลายฟ้าวางช้อนส้อมลงเพื่อส่งสัญญาณว่าอิ่มแล้ว ธีร์ก็ไม่ได้ยอมรับการหยุดพักนั้น เขายิ้มบางๆ แล้วตักเนื้อวากิวชิ้นเล็กๆ ยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ

“กินเยอะๆ สิครับ” เขาคะยั้นคะยอ น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงความขี้เล่นจนทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้

“เดี๋ยวจะหมดแรงเอา แล้วจะให้ผมออกแรงอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ”

ประโยคสุดท้ายของเขา มันทำให้คิดดีไม่ได้เลย เขาออกแรงอะไรอยู่คนเดียว

เธอจำต้องอ้าปากรับอาหารคำนั้นเข้าไปอย่างจำนน เธอกลืนอาหารราคาแพงลงไปอย่างยากลำบาก ขณะที่ธีร์ยิ้มเยาะอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยายอมกินอาหารเข้าไป

เธอมองเขาอย่างเคืองๆ ตอนนี้เธออิ่มจะกินอะไรเข้าไปไม่ไหวแล้ว

การกระทำนั้นเรียก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจากลำคอของธีร์ได้ทันทีเสียงหัวเราะที่ดังและเปี่ยมไปด้วยความสุขจนทำให้ ลูกค้าโต๊ะรอบข้างหันมาสนใจ

โต๊ะของพวกเขาอย่างช่วยไม่ได้ปลายฟ้าได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาผู้คน รู้สึกอยากจะแทรกแผ่นดินหนีจากความอับอายที่ถูกเปิดเผยเรื่องส่วนตัว

ปกติแล้วเธอไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนเกินระยะปลอดภัย ไม่สิ... ต้องเรียกว่า เกือบจะกลัว ผู้ชายด้วยซ้ำไป แต่ทำไมกับผู้ชายที่ชื่อ ธีร์ คนนี้ เธอถึงได้ยอมให้เขาเข้ามาในชีวิตเธอขนาดนี้

บรรยากาศรอบข้างบนดาดฟ้านั้น ดีงามจนน่าใจหาย แสงเทียนวอมแวม และเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ

ทำให้ความอับอายของเธอ ค่อยๆ จางลงเธอนั่งฟังธีร์พูดเรื่องไร้สาระไปเรื่อยๆ ตั้งแต่เรื่องไวน์ราคาแพงไปจนถึงเรื่องกีฬาที่เธอไม่เข้าใจ เธอตอบบ้างไม่ได้ตอบบ้าง แต่ในใจกลับคิดวนเวียน

ทำไมกัน ทำไมเธอถึงไม่ค่อยกลัวผู้ชายตรงหน้า ทั้งๆ ที่เขานิสัยไม่ดีเลยเว้นแต่ตอนที่เขาช่วยเธอไว้

ทันใดนั้น เสียงทุ้มนุ่มของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาอย่างไม่คาดฝัน

“อุ๊ย! ธีร์!!! ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่”

ธีร์หันไปตามเสียงนั้นทันที สีหน้าของเขาเลี่ยนไปเป็นคนละคน ความขี้เล่นหรือหยอกเย้าก่อนหน้าหายวับไปถูกแทนที่ด้วยแววตาที่เย็นชาและเฉยเมย

ผู้หญิงคนนั้นรูปร่างสง่างามในชุดราตรีสีเข้ม เดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะและมองมาที่เธออย่างสำรวจ

“สวัสดีค่ะฉัน รินลดา คู่หมั้นของธีร์ค่ะ”

รินลดาแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าฟ้าอย่างถือสิทธิ์ปลายฟ้าพยายามยิ้มตอบและยื่นมือออกไปสัมผัสแผ่วเบา แนะนำตัวเองอย่างรวดเร็วว่าเธอเป็นผู้จัดการส่วนตัว ของธีร์

รินลดาไม่สนใจคำตอบของฟ้ามากนัก แต่กลับเลื่อนเก้าอี้มานั่งที่ว่างข้างโต๊ะอย่างถือวิสาสะ

“ฉันขอร่วมวงด้วยนะคะ พอดีไม่ได้เจอ ธีร์ ที่รักมานานมากแล้ว” รินลดากล่าวเสียงหวาน พลางหันไปทางธีร์

“คุณพ่อคุณบอกว่าคุณไม่ว่าง ฉันเลยไปเยี่ยมท่านแทน ว่าแต่หลังจากนี้ธีร์ไปไหนต่อคะ ไปกับรินต่อเถอะค่ะ”

“รินหวังว่าคุณฟ้าคงจะกลับได้เอง ใช่ไหมคะ” รอยยิ้มจากคนที่บอกว่าเป็นคู่หมั่นธีร์เอ่ยบอกปลาฟ้า แต่ถึงจะยิ้มแต่รอยยิ่นั้นมันไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคมเลยสักนิด

ปลายฟ้าที่นั่งอยู่ได้แต่ ยิ้มตอบแบบฝืนๆ พยายามซ่อนความอึดอัดไว้เบื้องหลังท่าทีสงบเสงี่ยม แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่ ธีร์อย่างเงียบๆ ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งสนิทและเฉยชาราวกับรินลดาไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ

“ได้ค่ะคุณริน”

ความเงียบของธีร์ทำให้รินลดาต้องเอื้อมมือไป สะกิดที่ต้นแขนของเขาเพื่อเรียกความสนใจ ธีร์ มีปฏิกิริยาทันที

แต่เป็นไปในทางที่คาดไม่ถึง เขาสะบัดมือของรินลดาออกเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมา จับข้อมือของฟ้าอย่างฉับพลันและมั่นคง

“ไปครับฟ้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่มองรินลดาเลยแม้แต่น้อย

“กลับกัน”

ธีร์ดึงปลายฟ้าให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินนำออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้รินลดานั่งมองตามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธและอับอาย

พวกเขาขึ้นรถคันหรูที่จอดรออยู่และมุ่งหน้ากลับสู่คอนโดทันที...

วันต่อมา

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ ธีร์กำลังจิบกาแฟ สายตาของเขาก็กวาดมองข้อความที่เข้ามาในโทรศัพท์มือถือ ข้อความนั้นมาจากบิดาของเขาเอง ธีร์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างๆ ถ้วยกาแฟก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

"รินลดาไปฟ้องพ่อว่าแกหักหน้าเธออย่างรุนแรงเมื่อคืนนี้..." ดูก็รู้ว่ารินลดาคงจะไปฟ้องพ่อเขาชัวร์

ธีร์มองไปยังร่างบางที่แต่งตัวเตรียมเดินทาง เขาใช้สายตาสำรวจชุดของเธออย่างละเอียดก่อนจะออกคำสั่ง

“ชุดนั้น ไม่เหมาะ” ธีร์ ตัดสินใจทันทีโดยไม่ฟังเหตุผล “ไปเปลี่ยนครับ”

เธอชินเสียแล้วกับการที่ ธีร์จะต้องควบคุมรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างในชีวิตของเธอ เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับนี่เป็นกิจวัตรที่ต้องทำ

แม้เธอจะเตรียมชุดสบายๆ สำหรับการเดินทางไปทะเลไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นสายตาเอาแต่ใจของเขาเธอก็รู้ดีว่าการขัดใจเขาแต่จะเสียเวลา

“ก็ได้ค่ะ” เธอตอบรับอย่างเรียบง่าย แล้วเดินไปหยิบชุดเดรสยาวสีขาวที่เขาซื้อให้มาสวมใส่ พร้อมจัดผมลอนสวยรวบครึ่งหัวให้เป็นไปตามความต้องการของเขา

ธีร์ยิ้มพอใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อฟ้ากลับออกมาในลุคที่เขาเลือก เขายื่นกุญแจรถให้เธอแล้วขับมุ่งหน้าไปยังสถานที่ถ่ายแบบ โดยเขาสวมเพียงเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นสบายๆ

ปลายฟ้าและธีร์เดินทางมาถึงสถานที่ถ่ายแบบของแบรนด์นาฬิกาหรูในวันรุ่งขึ้น สถานที่แห่งนี้คือ

ซีเคร็ต ฮาเวน รีสอร์ตหรูระดับอัลตร้า ลักชัวรี ที่ตั้งอยู่บนเกาะส่วนตัวแห่งหนึ่งทางภาคใต้ของประเทศไทย ซึ่งเป็นกิจการของธามนั่นเอง

ปลายฟ้ามองออกไปนอกกระจกรถขณะที่เรือสปีดโบ๊ทนำพวกเขาเข้าสู่เกาะรีสอร์ตแห่งนี้สมชื่อ 'ที่หลบภัยลับ' เพราะมันถูกซ่อนอยู่หลังแนวป่าชายเลนและภูเขาหินปูนที่เขียวชอุ่ม

“ไอ้ธีร์ นึกว่าจะเลท”

ธามทักทาย ก่อนจะหันมาเห็น ฟ้า ที่ดูโดดเด่นในชุดเดรสยาว

“ว้าว ใครวะเนี่ย ความน่ารักมาเต็มเลยครับ” ธามยิ้มหยอก พลางเอื้อมมือจะไปตบที่ไหล่ปลายฟ้าทักทายด้วยความลืมตัวแต่ธีร์กลับปัดมือนั้นออก คงเพราะรวมกับความหงุดหงิดเดิมจากเรื่องคู่หมั้นพลันระเบิดออกมา

เขาเข้ามาขวางระหว่างคนทั้งสอง แล้วใช้ศอก กระทุ้งเข้าที่สีข้างของธามอย่างจงใจ แม้จะไม่รุนแรงจนล้ม แต่ก็ทำให้ธามต้องผงะออกไป

“มือเท้าอยู่กับที่ไอ้ธาม อย่าแตะต้องของของฉัน” ธีร์กล่าวเสียงห้วนต่ำ เย็นชา และชัดเจน โดยที่สายตาของเขามองธามอย่างดุดัน

เธอรีบเดินเบี่ยงตัวไปหลบอยู่ด้านหลังของเขา ทันที แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดหนึ่งก็ตีขึ้นมาในหัวของเธอ

เธอเป็นของธีร์ตอนไหน?

เธอเป็นผู้จัดการเป็นแค่คนที่ถูกจ้างมาให้ทำงานไม่ใช่หรือ แต่การแสดงความเป็นเจ้าของที่เกินเลยของเขามันทำให้งง

หลังจากเก็บข้าวของและพักผ่อนตามสมควรปลายฟ้า ก็เดินออกมายังชายหาดที่ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่ถ่ายทำ แสงสีทองของพระอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ กำลังทอดตัวลงกระทบผืนทรายขาวและผิวน้ำทะเลสีคราม เป็นมุมที่ งดงามและสมบูรณ์แบบ ตามที่ช่างภาพต้องการ

ธีร์ยืนอยู่กลางเฟรมในชุดกางเกงว่ายน้ำรัดรูปสีเข้ม แผ่นหลังและท่อนบนที่เปลือยเปล่า เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ถูกแกะสลักอย่างสมบูรณ์แบบ ความทุ่มเทในการออกกำลังกายของเขาสะท้อนผ่านทุกส่วนของร่างกายไหล่กว้าง หน้าท้องเป็นลอน ร่างกายที่รู้ว่าออกกำลังกายมาหนักเสมอ

ปลายฟ้าในฐานะผู้ช่วยส่วนตัว ต้องทำหน้าที่จัดเตรียมเสื้อผ้าและเครื่องดื่มอยู่ข้างๆ เต็นท์พักผ่อนริมหาด เธอต้องคอยตรวจสอบไม่ให้ทรายติดรองเท้าหรือเสื้อผ้าของธีร์ และคอยส่งน้ำดื่มเย็นๆ ให้เขาทุกครั้งที่พักเบรก

ปลายฟ้ายืนมองดูเขาทำงานอยู่ห่างๆ ความรู้สึกหนึ่งคือการชื่นชมในความสมบูรณ์แบบนั้นแต่อีกความรู้สึกหนึ่งคือ ความสับสน ที่ปะปนกับความ อับอาย ภาพเหตุการณ์บนเคาน์เตอร์หินอ่อนเมื่อคืนพลันย้อนกลับมาในความทรงจำอย่างรวดเร็ว มือของเธอเคยสัมผัสทุกส่วนที่ปรากฏตรงหน้าอย่างใกล้ชิด

ความคิดนั้นทำให้เลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้าจนเห่อร้อน เธอรีบเบือนสายตาไปทางอื่นเพื่อควบคุมความรู้สึกที่น่าอายนั้นไว้

ทันทีที่ช่างภาพสั่งพักเบรกธีร์ที่เหงื่อซึมตามแผงอกจากการโพสท่าออกกำลังกายก็เดินตรงมายังจุดพัก เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง กวักมือเรียกปลายฟ้า ด้วยท่าทีที่ไม่ได้ขอร้องแต่เป็นคำสั่ง

“ฟ้า มานี่” เขาเอ่ยเสียงเรียบ พลางยื่นผ้าขนหนูไปให้ “มาซับหน้าให้ผมหน่อย”

ปลายฟ้า รับผ้าขนหนูมาไว้ในมืออย่างเก้ๆ กังๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อต้องยื่นมือเข้าไปใกล้ ผิวกายที่เปียกชื้นและอบอุ่นของเขาอีกครั้ง มันคือความรู้สึกที่ น่าอับอาย น่าสับสน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขาน่าหลงใหลมาจริงๆ

การถ่ายทำเซตที่สองเริ่มต้นขึ้นธีร์ยังคงทำงานอย่างมืออาชีพแต่ปลายฟ้าได้แต่ยืนห่าง ๆ คอยสังเกตการณ์ขณะที่พยายามไม่ให้สายตาของตนเองเผลอจ้องมองรูปร่างที่ทำให้เธอรู้สึกสับสนวุ่นวาย

แต่แล้วธามเพื่อนของธีร์ที่เพิ่งถูกถีบไปเมื่อครู่ก็เดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขารักษาระยะห่างที่ปลอดภัย แต่ก็ส่งรอยยิ้มที่เป็นมิตรมาให้

“คุณฟ้าเป็นผู้จัดการได้ยังไงครับ? ผมว่าผมคุ้นหน้าคุณนะครับเนี่ย” ธามชวนคุยอย่างเป็นกันเอง พลางยกเครื่องดื่มเย็นๆ ขึ้นจิบ “อ่อ”

“ใช่แน่ๆ! คุณคือผู้หญิงคนนั้นนี่ ที่มารับไอ้ธีร์ที่บาร์เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน” ปลายฟ้าพยายามยิ้มตอบให้ดูปกติที่สุด

“งั้นฟ้าคิดว่าก็อาจจะเคยเจอคุณธามค่ะ” ธามพิงเสาไม้ใกล้ๆ ด้วยท่าทีสบายๆ

“ผมกับธีร์เป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียน รู้ไส้รู้พุงกันดี ถ้าวันไหนคุณฟ้าเบื่อๆ หรือว่างจากงานจุกจิกของไอ้ธีร์มาเที่ยวได้นะครับ ที่นี่มีที่สวยๆ เยอะ ผมพร้อมพาเที่ยวทุกที่เลย”

คำชวนนั้นทำให้ปลายฟ้ารู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที เธอขอบคุณเขาอย่างสุภาพพลางพยายามหาทางตัดบท

เธอเงยหน้าขึ้นมองธีร์ที่กำลังถ่ายแบบอยู่ไกลๆ เขาดูหล่อเหลาไร้ที่ติ และกำลังยิ้มอย่างสมบูรณ์แบบให้กับกล้อง