บทที่ 3/2 เอาคืน

หลังจากที่เราเดินออกมาจากตรงนั้นจนตอนนี้มาถึงที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัย วายุก็ดึงแขนออกจากฉันทันที

"เธอไปได้แล้ว"

เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉันแต่ควักเอากุญแจขึ้นมาปลดล็อกรถของตัวเองแทน

"แต่ฉัน..."

"อย่ามายุ่งกับฉันเลย"

เขาพูดสวนกลับมาจนฉันสะอึก เขายกแขนข้างหนึ่งเท้ากับหลังคารถและฉันเห็นว่าเขากำมือแน่นมาก

"ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเธอกับฉันรู้จักกันแบบไหน..."

เขาพูดพลางก้มหน้าแล้วหลับตาลง

"แต่ตอนนี้...ฉันไม่อยากรู้จักเธอ"

"วะ วายุ"

"..."

"นายให้โอกาสฉันไม่ได้เหรอ นิดเดียวก็ได้"

"ให้เธอกลับมาทำร้ายฉันเหรอไง"

เสียงของเขาเข้มขึ้นตอนพูดประโยคนี้ เขากระชากประตูรถเปิดออกทันที

"แค่ตอนนี้ที่ฉันเห็นหน้าเธอ แค่ยังไม่ทันรู้จัก...เธอก็ทำร้ายฉันแล้ว"

ปึ้ง!

วายุทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรถแล้วปิดประตูรถทันที ฉันเบิกตาโตมองกิริยาของเขาที่ยกมือขึ้นนวดหัวตัวเองก่อนที่จะซบหน้าผากลงกับพวกมาลัยรถ

ขะ เขา ปวดหัวอีกแล้วเหรอ!

"วายุ..."

ฉันเรียกชื่อเขาแผ่วเบาอยู่นอกรถ เขาไม่ได้ยินเสียงฉันหรอกเพราะเสียงของฉันตอนนี้มันเบามาก ฉันแทบพูดอะไรไม่ออกเลยเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนั้น

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายนาย...ไม่เคยคิดเลย"

ฉันพูดพลางมองวายุที่ดูท่าทางจะปวดหัวมาก แค่เห็นหน้าฉันเขาก็ปวดหัวขนาดนี้แล้วเหรอ...

บรื้นนน~

"ฮึก"

ฉันยืนมองรถของเขาที่ขับอออกไปในที่สุดโดยที่เขาไม่คิดจะหันกลับมาสนใจฉันสักนิดผ่านม่านน้ำตามือของฉันกำแน่นจนมันสั่น ฉันกลัวจัง...กลัวว่าฉันกับเขาจะเจอกันอีกไม่ได้ กลัวว่าฉันจะไม่ได้อธิบายกับเขา กลัวว่าเราจะกลับมาคบกันอีกไม่ได้

แค่เพื่อนก็คงยากเลย...

*Paradise Pub

เคร้ง~

ตอนนี้ฉันกำลังทำงานอยู่เหมือนเดิม ฉันวางแก้วกระทบกับโต๊ะแล้วเริ่มชงเครื่องดื่มใหม่อีกครั้ง การที่ฉันต้องคอยมานั่งระวังตัวกับพวกผู้ชายมือปลาหมึกทำให้ฉันลืมเรื่องของวายุไปชั่วขณะ ผู้ชายที่เรียกฉันมานั่งดริ๊งด้วยเป็นพวกนักธุรกิจพวกเขามาคุยธุรกิจกันแต่พอเหล้าเข้าปากเรื่องธุรกิจของพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่นแทน

"เอาตรงๆนะคุณยุทธ ผมน่ะก็มีเด็กอยู่นะ"

ผู้ชายคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับฉันและคนที่ชื่อยุทธเขาคือคนที่เรียกฉันมานั่งดริ๊งด้วยและตอนนี้เขากำลังเลื้อยมานั่งเบียดฉันแบบเนียนๆ ฉันลอบถอนหายใจให้กับพวกนี้ที่เริ่มเมาขึ้นเรื่อยๆ

"เจอกันในที่แบบนี้แหละ ก็ทำงานเหมือนหนูฟ้านั่นแหละ ฮ่ะๆ"

"งั้นเหรอครับ แหม คงอ้อนเก่งน่าดูเลยสิครับ"

"ก็นะ เด็กมันน่ารักครับ พูดแล้วก็คิดถึง"

ฉันแอบกรอกตาเมื่อได้ยินพวกนี้คุยกัน พูดกันไม่พ้นเรื่องผู้หญิงแถมมีภรรยาอยู่แล้วยังคิดเลี้ยงต้อย เหอะ

หมับ~

แล้วในที่สุดมือหนาของคุณยุทธอะไรนั่นก็เลื้อยมารวบเอวฉันจนได้ เขาดึงฉันเข้าไปหาฉันหันไปมองหน้าเขาแต่สายตาดันไปสะดุดกับกลุ่มนักท่องราตรีกลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามาทางนี้

กลุ่มของวายุ...

"..."

แว่บหนึ่งวายุหันมาสบตากับฉันแบบไม่ได้ตั้งใจ เขาเหมือนมองดูรอบๆแล้วมาสะดุดกับฉันที่มองอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาคมของเขาหยุดอยู่ที่ฉันแล้วเลื่อนมามองเอวของฉันที่ถูกรวบไว้

ฟอด~

"อ๊ะ!"

พรึ่บ~

ฉันสะดุ้งแล้วดีดตัวออกจากอ้อมแขนนั้นทันทีที่ถูกโขมยหอมต้นคอ ฉันเผลอตวัดสายตาขวางใส่แขกวีไอพีคนนั้นมืออยากจะฟาดหน้าเขาแรงๆสักทีแต่เพราะคำว่าหน้าที่รั้งมันไว้ทำให้ฉันได้แต่กำมือแน่น พอฉันหันไปมองวายุอีกเห็นว่าเขามองอยู่แต่ก็ละสายตาไปจากฉันแล้วโอบเอวยัยนีน่าที่ก็เพิ่งหันมาเห็นฉันเหมือนกันเดินตามเพื่อนเขาไปนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของชั้นไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่นัก

เขาเห็นแน่ๆ!

"โอ๊ะ ตกใจเหรอครับ"

ไอ้บ้ายุทธพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มกริ่มใส่ฉัน ฉันขนลุกซู่และโกรธเขามากแต่ทำอะไรไม่ได้เลย

อึดอัด...

"ฟ้า ขอตัวสักครู่คะ"

ฉันพูดและไม่รอให้ใครตอบด้วยเพราะฉันลุกพรวดออกจากตรงนี้ทันที ฉันไม่ค่อยเทคแคร์ลูกค้าเท่าๆกับที่คนอื่นทำหรอก อะไรยอมได้ก็ยอมแต่ก็ไม่มากถึงขนาดให้กอดจูบลูบคลำได้ง่ายๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไมพวกลูกค้าหน้าหื่นนี่ถึงยังชอบฉันอยู่ได้

ปัง~

ฉันหนีความรู้สึกอึดอัดเข้ามาในห้องน้ำที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีผู้คนเท่าไหร่ ฉันปิดประตูห้องน้ำอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนฝาชักโครกจากนั้นก็ดึงกระดาษทิชชู่ออกมาจากม้วนจำนวนมาก ฉันเช็ดมันไปกับต้นคอข้างนั้นอย่างแรง ถูมันไปหลายครั้งจนแสบไปหมด

"อึก"

ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ฉันไม่เคยชินกับการถูกลวนลามแค่พยายามทำตัวให้ชิน ฉันไม่อยากทำงานแบบนี้แต่ชีวิตของฉันไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ฉันนึกน้อยใจโชคชะตาตัวเองทุกครั้งและที่สำคัญกว่านั้นคือวายุเห็นมัน...

กึก~

ฉันกลั้นสะอื้นพลางเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าเมื่อหลุบตาลงมองตรงช่องว่างด้านล่างของประตูห้องน้ำที่ฉันอยู่ ด้านนอกเหมือนมีใครคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู...

ฉันเห็นรองเท้าส้นสูงสีแดงตรงนั้น

"ปลายฟ้า..."

ฉันลุกยืนขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงภายด้านนอกประตู ฉันจำเสียงนั้นได้

แอด~

และฉันเลือกที่จะเปิดประตูออกไป เมื่อฉันกระชากประตูเปิดออกก็เห็นใบหน้าของผู้หญิงที่ฉันไม่ได้เห็นมานานเป็นเธอยืนอยู่หน้าประตูจริงๆ

"..."

นีน่ากวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดขึ้น

"เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันนะ..."

เธอช้อนตามองฉันอีกครั้งพร้อมยิ้มมุมปาก

"ตกสวรรค์ลงมา ดูท่าจะกระแทกพื้นแรงน่าดู..."

ฉันจ้องตอบเธอและกำลังฟังสิ่งที่เธอพยายามจะโจมตีฉันให้เจ็บปวด

แต่วินาทีนี้...ไม่มีอะไรทำให้ฉันเจ็บได้เท่ากับเรื่องนั้นแล้วล่ะ

"เจ็บมั้ยล่ะ?"

พรึ่บ~

ฉันปัดมือของนีน่าที่ยื่นเข้ามาทำท่าจะจับบ่าฉันออกไปอย่างแรง

"แหม ยังหยิ่งเหมือนเดิมเลยนะ"

นีน่าพูดพลางกวาดสายตามองฉันอีกครั้งแล้วกระตุกยิ้ม

"หายไปสองปี จากที่ดูๆภายนอกเธอก็แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยนะ แต่ว่าข้างใน...ดูแล้วคงจะเน่าน่าดู เหอะ"

เสียงหัวเราะและคำพูดยั่วยุทำให้ฉันกำมือของตัวเองแน่น

"พล่ามจบหรือยัง"

แต่ฉันก็นิ่งพอที่จะทนกับสิ่งที่เธอกระทำใส่

"อะไร ไม่เจอกันตั้งนานไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ?"

"จำเป็นต้องคิดถึงเหรอ..."

ฉันพูดพลางกวาดสายตามองเธอกลับบ้าง

"แต่ว่า ไม่เจอกันนาน...ดูสันดานจะออกนะ"

"...!"

นีน่าเบิกตาใส่ฉันเมื่อถูกโต้กลับบ้างแต่ก็ไม่คิดจะโวยวายออกมา เราสองคนค่อนข้างเสมอกัน ความอดทนมีพอๆกัน

ฉันกระตุกยิ้มพลางก้าวเข้าไปใกล้ๆเธอ ฉันเลือกที่จะพูดบางอย่างกับเธอเบาๆเมื่อมีเพื่อนรุ่นน้องที่รู้จักกับฉันพวกเธอเองก็ทำงานที่นี่เหมือนกันเดินเข้ามาในห้องน้ำ พวกนั้นมองมาเหมือนจะถามว่า'มีอะไรหรือเปล่า' แต่ฉันก็ส่ายหน้าให้และนี่น่าก็รู้ตัวว่าตอนนี้เธอเสียเปรียบแน่ถ้าทำอะไรลงไป

"แล้วก็อีกอย่าง..."

"..."

"ของๆฉัน ฉันไม่ยกให้หรอกนะ"

ฟึ่บ~

นีน่าตวัดสายตามาจ้องฉันพลางดันไหล่ฉันออกห่างจากเธอเล็กน้อย

"คงยากหน่อย"

เธอยิ้มด้วยท่าทางเป็นต่อ เธอคิดว่าเธออยู่เหนือฉันและตอนนี้วายุอยู่ข้างเธอ

แล้วไงล่ะ?

"ก็รู้จักนิสัยฉันนิ"

ฉันกับนีน่ายังพูดกันด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินแค่สองคน ส่วนพวกที่เข้ามาในห้องน้ำก็ไม่ได้สนใจเรา พวกเธอแค่เหลือบมองก่อนจะหันไปทำภาระกิจส่วนตัวของตัวเองต่อไป

"อะไรที่ฉันอยากได้...ฉันจะต้องได้"

ฉันเน้นประโยคหลังพลางตบบ่าเธอเบาๆ

"ไม่มีทาง"

นีน่ากัดฟันพลางถอยออกห่างจากฉัน นี่มันยังไม่ใช่สงครามระหว่างเรา...มันก็แค่การเริ่มต้นเท่านั้น!

"ไม่ต้องกลัวไปหรอกน่า ฉันต่อให้เลยนะ"

นีน่าปัดมือฉันออก ฉันยิ้มพลางเดินสวนเธอออกมาแต่ก่อนจะไปฉันก็พูดขึ้นอีกครั้ง

"เขาเป็นของที่หายไปและฉันอยากได้คืนมาก"

เขามีโอกาสจำฉันได้เหมือนกับที่จำทุกคนได้ ฉันเชื่ออย่างนั้น

"เพราะงั้น...ฉันเอาคืนแน่!"