บทที่ 3/1 เอาคืน

นีน่าบอกผมแบบนั้นและเป็นผมเองที่รู้สึกไหววูบแปลกๆ มันเหมือนกับว่าผู้หญิงคนนี้ทำร้ายผมเลย

"ใคร..."

ผมถามซ้ำ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังอยากรู้ว่าเธอเป็นใครอยู่ดี

"ปลายฟ้า..."

ในที่สุดนีน่าก็ตอบออกมา เธอลูบผมของผมแผ่วเบาแล้วพูดต่อ

"ผู้หญิงคนนี้เป็นคนทำร้ายนาย"

"..."

"นายเจ็บเพราะเธอ นายเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ นายจำความรู้สึกนั้นได้มั้ย"

นีน่ายิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ถ้าถามว่าผมจำความรู้สึกได้มั้ย แน่นอนว่ามันเลือนลางแต่ผมก็รู้สึก แค่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนั้นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีผมก็รู้สึกแล้ว มันเจ็บปวดและ...

"ปลายฟ้า...เกลียดนาย เกลียดฉัน ผู้หญิงคนนั้นร้ายมากนะ"

"..."

"ต่อไปนี้ถ้านายเจอเธอห้ามเข้าใกล้เธอนะ วายุ"

ผมมองหน้าเธอนิ่ง ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา ตลอดระยะเวลาที่หัวของผมว่างเปล่าถึงมันจะมีเรื่องราวผ่านเข้ามาเรื่อยๆ

ทั้งความทรงจำครั้งเก่าที่กลับมาบ้างและเรื่องราวใหม่ๆ สิ่งหนึ่งที่ผมรู้และพบเจออยู่ทุกวันก็คือนีน่ากับสิ่งดีๆที่เธอทำให้ผมและสมองผมสั่งให้เชื่อเธอ แต่ถึงอย่างนั้น...

ผมเลื่อนมืออีกข้างมาวางไว้บนหน้าอกตรงตำแหน่งที่มีรอยสักผ่านเสื้อยืดสีขาวของตัวเอง รอยสักบนแผ่นอกด้านซ้ายที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษเป็นคำๆหนึ่งไว้ คำนั้นมันสะกิดใจผมทุกครั้ง ไม่รู้ทำไม...

"ห้ามให้ผู้หญิงคนนั้นมายุ่งกับนายเด็ดขาด"

นีน่าเองก็เลื่อนฝ่ามือมาวางทาบกับมือข้างนั้นของผมพลางค่อยๆกุมมันไว้หลวมๆ

"สัญญานะ วายุ"

เธอมองตาผมด้วยสายตาเชิงอ้อนวอนและจริงจัง ผมมองแววตาที่หม่นลงเล็กน้อยของเธอไม่รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เป็นแบบนั้นคืออะไรแต่ผมก็อยากจะทำให้เธอมั่นใจ

"อืม ฉันสัญญา"

ผมยิ้มบางๆให้เธอ นีน่ายิ้มออกทันทีที่ผมสัญญา เธอก้มลงจูบริมฝีปากผมเบาๆก่อนจะแทรกตัวเข้ามาใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับผมแล้วกอดผมไว้

"ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว นอนพักเถอะนะ ที่รัก"

ตอนนี้ฉันกำลังมาที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งซึ่งมันตั้งอยู่ไม่ไกลกับมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนอยู่นัก ฉันมาที่นี่เพราะว่าเขาอยู่ที่นี่

ตึก ตึก ตึก~

ฉันเดินผ่านยามหน้าประตูรั้วเข้ามาโดยอ้างเหตุผลว่ามาหาเพื่อน โชคดีเพราะที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยที่มีการเข้าออกได้สะดวกกว่าที่อื่น ถ้าเป็นนักศึกษาที่นี่ก็แค่ยื่นบัตรแต่ถ้าเป็นบุคคลภายนอกก็อาจมีการตรวจตรากันนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้เข้มงวดอะไรมากนัก และอีกอย่างหนึ่งคือฉันมารถแท็กซี่และเดินเข้ามาโดยมีแค่กระเป๋าสะพายใบเล็กกับหนังสือสองเล่มแค่นั้นด้วย

ถ้าถามว่าฉันได้รับความช่วยเหลือจากพี่ครามหรือเปล่า...ก็นะ ฉันทำร้ายเพื่อนเขาถึงแม้ว่าฉันจะไม่ตั้งใจ พี่ครามแค่ยอมบอกฉันว่าเขาเรียนอยู่ที่นี่ส่วนเรื่องที่ฉันจะต้องอธิบายก็ให้มาพูดกับเขาเอง ซึ่งพี่ครามก็ไม่แน่ใจหรอกว่ามันจะสายไปหรือเปล่าเพราะเขาความจำเสื่อมไปแล้วจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอยากจะทำอยู่

กึก~

ฉันหยุดยื่นที่ใต้ต้นไม้เมื่อก้าวเข้ามาในรั้วของคณะบริหารแล้วพลางสอดส่ายสายตามองหาเป้าหมายของฉัน ตลอดทางที่ฉันเดินผ่านมามีคนมองมาที่ฉันแต่ฉันไม่สนใจหรอกจนกระทั่งขณะนี้ก็ยังมีคนมองอยู่ ฉันเห็นด้วยหางตาแต่ก็บอกแล้วว่าไม่สนใจ

ประมาณสิบกว่านาทีผ่านไป ฉันก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมแล้วผู้ชายคนที่มองฉันก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมเพิ่มเติมคือกลุ่มเพื่อนของเขาที่พากันมาช่วยมองฉันด้วยและในจังหวะที่ผู้ชายกลุ่มนั้นเลือกที่จะลุกขึ้นแล้วก้าวเข้ามาหาฉัน ไวเท่าความคิดฉันก็ก้าวออกจากตรงที่ยืนอยู่เพราะสายตาเห็นร่างสูงของคนที่ฉันมายืนรอพบเขาเดินลงมาจากอาคาร

ฉันก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเขาทำให้เขาหยุดชะงักพร้อมกับขมวดคิ้วจ้องมองมาทางฉันเลยทีเดียว

"วายุ"

"เธอ..."

"ฉันมารอนาย ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนาย"

"แต่ฉันไม่..."

วายุพูดไปขมวดคิ้วไปเขาแทบไม่มองหน้าฉันด้วยซ้ำแต่มองเลยผ่านไปทางอื่น

"เหมือนมีคนอยากคุยกับเธอมากกว่าฉัน"

แล้วจู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา สายตาของเขามองไปด้านหลังของฉัน และฉันเริ่มคิดอะไรได้นิดหน่อย

หมับ~

ฉันทำตัวหน้าด้านด้วยการเข้าไปคล้องแขนเขาไว้ วายุเบิกตากว้างพลางจะดึงแขนออกจากฉัน

"เฮ้..."

"ถ้าอย่างนั้น...แค่ช่วยพาฉันออกไปจากตรงนี้ที"

"..."

"นะ..."

วายุหลุบตามองฉันที่ส่งสายตาอ้อนๆไปให้เขา เมื่อก่อนนั้นวายุแพ้สายตาแบบนี้ของฉัน

"..."

วายุไม่ได้พูดอะไรเขาเบนสายตาหนีฉันก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแล้วก้าวเดินออกไปจากตรงนี้ ฉันยิ้มและคิดว่าตัวเองอาจจะยังมีหวัง...ใช่มั้ย