ตอนที่ 11 Future Detective บทสอง ภาคปลาย

นภัทรขานรับพลางเดินออกจากห้องไป สายตาเหลือบมองไปยังผู้ถูกตรวจคะแนนวันนี้อีกสี่คน แม้ไม่รู้ว่าจะมีใครผ่านบททดสอบนั่นบ้าง แต่ขอให้โชคดีแล้วกัน

            “ฉันจะบอกเฉพาะคนสอบผ่านเท่านั้น คนสอบไม่ผ่านเดี๋ยวให้คนส่งกลับบ้าน”

            “ชัชวิน ชินภัทร จินเจต นอกนั้นไม่มีชื่อใครกลับบ้านได้เลย เจอกันอีกสองปีข้างหน้า นายกลับไปช่วยงานของพ่อที่บ้านแล้วกัน”

            นนท์ภัทรบอกเสียงเรียบ ไม่มีแววล้อเล่นเหมือนตอนคุยกับน้องชายแต่อย่างใด การทดสอบพวกนี้ไม่ได้มีไว้แกล้งใคร แต่ถ้ามาทำงานในช่วงเวลาที่ไม่พร้อม

            “ครับ คุณชายใหญ่”

            “ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมาครับ”

            จิรายุตอบรับคำพูดของเจ้านายคนปัจจุบันและถูกเชิญออกจากห้องไปในที่สุด เพราะคะแนนไม่ผ่านเกณฑ์ทดสอบที่บุตรลำดับหนึ่งของตระกูลภูทนินทร์กำหนดไว้

            “ดิฉันนำข้อความจากคำสั่งของคุณชายใหญ่ มาบอกให้คุณจิรายุรับทราบค่ะ”

            “แม้ว่านายจะไม่ผ่านบททดสอบของฉัน ไม่ได้แปลว่านายล้มเหลวในชีวิต การทำงานเส้นทางนี้เต็มไปด้วยการคิด”

            “การวิเคราะห์ การแยกแยะ รวมถึงความกดดันสูง การผิดพลาดถือเป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น อายุของนายเพิ่งจะสิบเจ็ดเท่านั้น”

            “ใช้ชีวิตวัยเด็กให้เต็มที่เถอะ แล้วค่อยเลือกเดินเส้นทางผู้ใหญ่ทีหลังก็ยังไม่สาย นี่คือคำพูดที่ท่านฝากบอกมาค่ะ” เอวาบอกพลางส่งกระเป๋าเดินทางให้จิรายุกับมือ

            “ผมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณสำหรับข้อความที่คุณชายใหญ่ฝากมาด้วย” จิรายุบอกพลางลากกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์

            ข่าวลือพวกนั้นมีทั้งความจริงและโกหก คุณชายใหญ่ตระกูลภูทนินทร์ไม่ใช่คนโหดร้ายแต่เป็นคนปากร้าย ถึงจะดูบ้าคลั่งและแปลกประหลาดพอสมควร

            แต่โดยรวมมีคุณสมบัติของผู้นำครบถ้วน ความรอบคอบ การมองการณ์ไกล การตัดสินใจดีเยี่ยม รวมถึงการคัดเลือกบุคลากรให้เหมาะสมกับงาน

            การได้รับการยอมรับทั้งที่เพิ่งอายุสิบเก้าปีเท่านั้นเอง ช่างเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ

            “มีอะไรอยากจะพูดก็พูดมาเถอะ อย่ามาคิดให้มันดังออกมาจนฉันอึดอัดได้ไหมเนี่ย” นนท์ภัทรตัดสินใจพูดออกมา เพราะเหมือนทั้งสามคนยังยืนจ้องตาตนอยู่แบบนี้

            “การทดสอบพวกนี้ถูกจัดขึ้นมาเพื่อกลั่นแกล้งพวกเราหรือเปล่าครับ ท่านไม่ได้ตั้งใจให้ใครผ่านมันอยู่แล้ว เลยทำแบบนี้ออกมาหรือเปล่า”

            ชินภัทรตัดสินใจเป็นหน่วยกล้าตายถามคำถามเอง เพราะรู้ดีว่าพี่ชายกับเพื่อนสนิทคงไม่กล้าพูดอะไร เพราะกลัวรัศมีน่าเกรงขามเหล่านั้น

            รวมถึงหวาดกลัวบทลงโทษที่เจ้านายย่อมมีสิทธิในตัวลูกน้องอย่างเต็มที่ แม้แต่ภาครัฐก็ไม่สามารถเข้ามาแทรกแซงช่วยเหลือ

            “ไม่ใช่ มันคือการฝึกฝนก่อนเจอสนามจริงต่างหาก เพราะที่อื่นคงไม่มีใครใจดีมานั่งอธิบาย มานั่งด่า มานั่งอบรมแบบนี้หรอก เขาน่าจะเฉดหัวออกไปเลยมากกว่า”

            “พวกนายอายุไม่ถึงเกณฑ์ฝึกงานที่ระบุเอาไว้ในตระกูลด้วยซ้ำ ต้องอายุครบยี่สิบปีก่อนถึงจะมาฝึกงานได้ แต่พ่อของพวกนายตั้งใจหักหน้าฉันถึงส่งลูกชายมาแบบนี้”

            “เรื่องนั้นเดี๋ยวไปหาทางแก้แค้นทีหลัง เพราะตาแก่พวกนั้นคงคิดว่าฉันยังเด็กล่ะมั้ง เลยคิดว่าจะข้ามหน้าข้ามตากันแบบนี้ ต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกอยู่แล้ว”

“ความผิดของพ่อก็ส่วนพ่อ ความผิดของลูกก็ส่วนลูกสิ ฉันก็ไม่ได้บ้าถึงขนาดจะลงโทษใครก็ได้เพื่อความสะใจตัวเองสักหน่อย นายมองฉันแง่ลบเหลือเกินนะ เจ้าหนูน้อย”

            “บททดสอบพวกนี้น่ะ ถือว่าธรรมดาเกินไปด้วยซ้ำ ในคฤหาสน์แห่งนี้ทุกคนโดนทดสอบแบบนี้หมด ไม่เชื่อเดินไปถามยามหน้าประตูเลย”

            “บททดสอบของน้องชายฉันโหดกว่าตั้งสิบเท่า หมอนั่นไม่เห็นจะบ่นสักคำเลย ก็เห็นตั้งหน้าตั้งตาทำเสร็จเร็วอยู่ตลอด ถ้าพวกนายฉลาดมากพอ”

            “พวกนายจะเข้าใจว่าเพราะอะไรฉันถึงไม่ให้เข้าสู่ตลาดแรงงานเร็วเกินไป ลองเก็บไปคิดดูแล้วกัน อาจจะไม่ได้คำตอบเร็วๆ นี้ แต่ในอนาคตหวังว่าจะฉลาดขึ้นนะ”

            “กลับไปอ่านต่อแล้วทำมาส่งเหมือนเดิมซะ ยังมีเวลาอีกเดือนเพื่อรอตรวจว่าผ่านไหม”

            “ครับ คุณชายใหญ่” ทั้งสามขานรับ

            เขาได้รับบทเรียนครั้งใหญ่ในชีวิตเลย ทุกอย่างเป็นอย่างที่คุณชายใหญ่บอก ทั้งจุดเริ่มต้นเขียนส่งงาน ทั้งการคิด และการมานั่งอ่านหนังสือทั้งวันพวกนี้ด้วย

            ถ้าอยากฉลาดมากพอจะมองเกมพวกนี้ออก อายุอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ข้ามผ่านกันได้ง่ายๆ จำเป็นต้องมีประสบการณ์มากพอ บททดสอบพวกนี้คือการทดลองฝึกงานจริงๆ ไม่ใช่การกลั่นแกล้งอย่างที่เข้าใจในตอนแรก