เข้าสู่ระบบวันสำคัญมาถึง วันที่แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมาในคฤหาสน์เตโชบวรเดช ไม่มีการประชุมเคร่งเครียด ไม่มีการเคลื่อนไหวของหน่วยอารักขาที่น่าพรั่นพรึง มีเพียงความวุ่นวายเล็กๆ ของการเตรียมงานเฉลิมฉลองที่เป็นส่วนตัวที่สุดสวนสวยสไตล์ยุโรปของคฤหาสน์ ถูกอาบไล้ด้วยแสงแดดอบอุ่นยามบ่าย ท้องฟ้าสีครามสดใส ไร้เมฆบดบัง ล
ค่ำคืนนั้นหลังจากอคินและไอรินหลับใหลอยู่ในห้องเนอสเซอรี่ภายใต้การดูแลของพี่เลี้ยงที่ไว้วางใจได้ ลูเซียโน่เดินเข้ามาหาขวัญข้าวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ ในห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่ถูกจัดไว้สำหรับครอบครัว บรรยากาศผ่อนคลายและอบอุ่น แตกต่างจากความตึงเครียดในห้องทำงาน หรือความหรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวาของ
หนึ่งปีผ่านไปราวกับพายุที่ค่อยๆ สงบลง หลังจากการปะทะกันอย่างรุนแรงทั้งภายนอกและภายใน โลกภายนอก คลื่นใต้น้ำที่เกิดจากการโจมตี LTA Group ถูกจัดการด้วยกลยุทธ์ใหม่ ลูเซียโน่ไม่ได้สั่งฆ่า ไม่ได้จุดไฟสงคราม แต่ใช้ 'สงครามเย็น' ที่ซับซ้อนกว่า ทั้งกฎหมาย การเงิน ข้อมูล และการเจรจาเบื้องหลังค่อยๆ บีบคั้นแล
สัมผัสแผ่วเบาของมือเล็กที่วางทาบบนมือตนเองยังคงอุ่นซ่าน คำขอร้องที่หนักแน่นแต่สั่นเครือของขวัญข้าว 'อย่ากลับไปเป็นคนเดิมเลยนะคะ เพื่อลูกของเรา เพื่อครอบครัวของเรา' ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือเสียงที่ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงระเบิดใดๆ ที่ลูเซียโน่เคยได้ยิน คือเสียงที่สามารถหยุดยั้งมังกรที่กำลังจะพ่นไฟ
การประชุมฉุกเฉินผ่านวิดีโอคอนเฟอเรนซ์สิ้นสุดลง แต่บรรยากาศตึงเครียดภายในห้องทำงานยังคงคุกรุ่น หน้าจอที่เคยแสดงใบหน้าเคร่งขรึมของทีมงาน ดับมืดลง เหลือเพียงเงาสะท้อนของลูเซียโน่บนพื้นผิวสีดำ ประธานหนุ่มยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่หัวโต๊ะ นิ้วเรียวยาวที่เคยเคาะเป็นจังหวะ กำแน่นจนข้อขาวซีดคำสั่งสุดท้ายที่ลูเซี
หลายสัปดาห์หลังจากกลับมายังคฤหาสน์เตโชบวรเดช ช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้และการปรับตัวที่เปราะบางดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ลูเซียโน่ทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับบทบาทใหม่ ประธานหนุ่มเริ่มคุ้นชินกับจังหวะชีวิตของทารกแฝด เรียนรู้วิธีรับมือกับเสียงร้องไห้ และค้นพบความอดทนในรูปแบบที่ตนเองไม่เคยรู้จัก ความพยายามที่เง
ช่วงค่ำหลังปิดร้านกาแฟ 'จิบคลื่น' บรรยากาศรอบกายไม่ได้เงียบสงบเหมือนเช่นเคย เสียงเพลงลูกทุ่งที่ดังกระหึ่ม เสียงประกาศจากเครื่องขยายเสียง และแสงสีจากงานเทศกาลวัดประจำปีที่อยู่ไม่ไกลลอยมาตามสายลม สร้างบรรยากาศที่คึกคักและน่าตื่นเต้น"นะพี่ข้าวนะ ไปด้วยกันนะ" นิ้งกำลังอ้อนวอนขวัญข้าวอย่างเต็มที่ "ปีละค
ณ ห้องทำงานที่วิลล่า ลูเซียโน่นั่งเฝ้ามองภาพทั้งหมดผ่านกล้องและเครื่องดักฟังที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เขาได้ยินบทสนทนาแห่งความสิ้นหวังนั้นทุกคำพูด และเห็นภาพขวัญข้าวที่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ป้าจุ๋มด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับไร้สีเลือดแต่ปฏิกิริยาแรกกลับไม่ใช่ความพึงพอใจ แต่เป็นความแปลกใจที่เจือด้วยความห
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่ 'ข้อตกลง' ถูกสร้างขึ้นกิจวัตรประจำวันใหม่ของขวัญข้าวในวิลล่าเริ่มต้นขึ้นด้วยความหรูหราที่ว่างเปล่า ชีวิตในแต่ละวันดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบในทางกายภาพ ตื่นนอนในห้องสวีทที่กว้างขวาง รับการตรวจเช็คสุขภาพจากพยาบาลวิชาชีพ และมีอาหารเลิศรสตามหลักโภชนาการเสิร์ฟให้ถึงห้องพักทุกมื้อ แ
ทันทีที่รถ SUV แล่นมาจอดเทียบหน้าวิลล่าสุดหรูบนเนินเขา ขวัญข้าวก็ได้เห็นมันเป็นครั้งแรก สถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่สวยงาม หรูหรา แต่กลับเย็นชาและไร้ชีวิตชีวาด้วยผนังกระจกบานใหญ่และโครงสร้างเหล็กสีดำสนิท อากาศภายนอกที่เคยสดชื่นด้วยกลิ่นไอทะเล บัดนี้กลับดูจืดจางลงทันทีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถาปัตยกรรมที่ทั้







