01: Mundong Walang Kulay

Anastelle's POV

Black. Gray. White.

Tanging ito lamang ang nakikita ko sa aking paligid.

Tahimik ang buong studio maliban sa mahinang ugong ng mga makinang panahi at paminsan-minsang kaluskos ng mga telang nakalatag sa aking worktable.

Nakatayo ako sa harap nito, abala sa pagsusuri ng bago kong koleksiyon. Nakakalat sa ibabaw ang mga sketch, mga piraso ng tela, talaan ng sukat, at maliliit na kard na nagsisilbing gabay ko. Bawat bagay ay may kani-kaniyang puwesto.

Dinampot ko ang isang piraso ng telang kulay abo at itinapat iyon sa sketch ng isang evening gown. Para sa ibang tao, isa lamang itong karaniwang tela. Ngunit para sa akin, mayroon itong tiyak na pagkakakilanlan.

Charcoal gray. Makapal na satin. Bahagyang makintab kapag nasisinagan ng ilaw. Angkop para sa mga disenyong nangangailangan ng matibay na estruktura.

Matagal ko nang binuo ang sarili kong sistema. Dahil hindi ko nakikita ang pagkakaiba-iba ng mga kulay, natutuhan kong isaulo ang lahat ng iba pang detalye—ang antas ng bawat kulay sa grayscale, ang tekstura ng tela, ang paraan ng pagbalik ng liwanag mula sa ibabaw nito, at ang eksaktong espesipikasyong nakasaad sa etiketa.

Bawat tela ay may katumbas na numero at tala sa aking kuwaderno. Nakasulat doon ang tunay nitong kulay, uri, kapal, at iba pang impormasyong kailangan ko sa pagdidisenyo.

Maaaring hindi ko makita ang pagkakaiba ng pula at berde, ngunit alam ko kung aling tela ang nakatalaga sa bawat kulay. Muli kong hinaplos ang mga piraso ng tela, tinitiyak na tugma ang tekstura ng mga ito sa aking mga tala.

Umatras ako nang ilang hakbang upang muling suriin ang aking mga sketch. Nandoon ang mga disenyong matagal ko nang pinag-isipan.

Hindi ko man nakikita ang mundo sa pamamagitan ng mga kulay, hindi iyon naging hadlang upang lumikha ako ng kagandahang kayang makita ng lahat.

Halos tumalon ang puso ko mula sa aking dibdib nang biglang kumalabog ang p***o ng studio ko. Paglingon ko rito, sumalubong sa akin ang babaeng halos magsalubong na ang mga kilay sa sobrang pagkakakunot ng noo niya.

“Designer ka, ‘di ba?” tanong sa akin ng kapatid kong si Cassandra. Mataray ang tono nito at halos umikot na ang mga mata sa likod ng ulo niya. “Bakit ito lang nagawa mo? It’s too plain! Paano na ako mapapansin niyan mamaya ni Alexander ko sa ball mamaya kung ito ang susuotin ko?”

Napabuntong-hininga na lamang ako at sinubukang kumalma. “Hindi naman plain iyan, Cassandra. The gown actually emphasizes your features very well. Mas bagay sa iyo ang matte gowns. I customized that corset to fit you—”

“Wala akong pakialam! Hindi ito pasok sa standards ko,” putol niya sa akin. Pinagmasdan ko ang paggalaw ng itim niyang buhok nang humarap siya sa akin. “Alam mo namang colorblind na ulit si Alexander simula nang mawala ang asawa niya. Hindi niya ako mapapansin kung hindi shiny ang gown ko!”

“Then maybe, you should raise your standards?” tanong ko sa kaniya. “Actually, the gown is meant to compliment you. If the gown stood out too much, it may overpower you instead.”

Tila nag-usok ang ilong ni Cassandra sa narinig. Sumalubong sa akin ang nanlilisik na itim niyang mga mata. Bahagya niyang tinaas ang kaliwang kilay at napasinghal. “Hoy, Anastelle! Ayus-ayusin mo ‘yang mga salitang lumalabas sa madumi mong bibig, ha! Tandaan mo, kaya ka lang naman nandito sa bahay namin ay dahil naawa sa ‘yo si Dad. Wala kang karapatang sagot-sagutin ako!”

“Pero anak niya rin ako at kapatid kita. Nagtatanong lang naman ako nang maayos—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang bigla akong sinampal ni Cassandra sa kaliwang pisngi ko. Rinig na rinig ang paglagapak ng palad niya sa pisngi ko. Saglit ko lang naramdaman ang sakit sa pisngi bago ito mamanhid.

Ang lakas n’on…

“A-Aray,” daing ko. Ramdam kong nangingilid na ang luha ko. Hindi ako sanay na masampal.

Kahit sina Mama at Papa ay hindi ako kailanman sinaktan.

“Hindi kita kapatid! Step-sister lang kita,” sigaw niya. Tumaas ang balahibo ko sa sinabi niya. Tila sinampal naman niya ang puso ko nang itakwil niya ako. “You and your old hag of a mother no longer have places in Dad’s heart! Hindi ko nga alam kung bakit kinukupkop ka pa rin Mom and Dad. Nakakadiri ka!”

Ramdam kong tumulo ang luha ko sa pisnging sinampal niya, ngunit agad ko naman itong pinunasan. Dahan-dahan kong iniyuko ang ulo ko dahil kapag nagtagpo pa ulit ang mga mata namin ay baka mas malala sa sampal ang abutin ko.

Sanay na rin naman na ako. Kahit pa baliktarin ang mundo, kapatid ko pa rin siya.

“Look at you. You’re so pathetic,” dagdag niya pa. “Pathetic ka na nga, ang pangit pa ng designs mo. Hindi ka aasenso, Anastelle! Saan ka na lang kaya pupulutin kung wala ang pera namin—”

Hindi na natapos ang panglalait ni Cassandra nang biglang nagbukas ang p***o ng kwarto. May dalawang matandang mag-asawa ang pumasok sa loob. Kahit parehas silang nasa mid-60’s na at mapuputi na ang buhok, hindi halata sa itsura nila ang edad nila. Alagang-alaga kasi talaga namin sila.

“Mom! Dad!” masayang tawag ni Cassandra kina Papa at Tita Margaret, ang ina niya. “Do I look beautiful?”

Ang bilis magpalit ng mood nito. Parang hindi niya ako sinampal kani-kanina lang.

“Cassie, sweetie, you look absolutely fabulous!” komento ni Tita Margaret. Napakahinhin niya magsalita. “Lalong lumitaw ang kagandahan mo, anak. Not too flashy, but the bold red color definitely stands out.”

Bold red color. Ano kayang itsura ng red?

Yumuko na lamang ulit ako dahil nahihiya na ako kina Papa at Tita. Sobra siguro ang pagkamuhing nararamdaman niya para sa akin ni Cassandra para laitin niya ako nang ganoon. Baka may pagkukulang na naman ako noong ginawa ko ang damit niya.

“Anastelle,” tawag sa akin ng malumanay na boses ni Tita Margaret. May matamis na ngiting nakapinta sa kaniyang manipis na labi. “Mauuna na kami sa ball, hija. Hindi kasi tayo kasya sa sasakyan.”

Nanikip ang dibdib ko sa narinig. Syempre, lagi nilang uunahin si Cassandra. Sino nga naman ba ako sa pamilyang ito?

Ipinatong ni Papa ang kamay niya sa kaliwang balikat ko. “We’ll just send for the other car to pick you up, okay? Sumunod ka na lang sa venue.”

“Okay, ‘Pa,” sagot ko. Hindi ko sila sinuklian ng ngiti.

Baka naman ayaw lang nilang makita sila ng publiko na kasama ang anak ni Lorenzo Villareal sa una nitong asawa.

Pinanood ko lamang silang lumabas ng studio ko nang magkakasama. Bago isara ni Cassandra ang p***o, lumingon muna ulit siya.

“If you or this ugly dress ruins my chance at becoming the next Mrs. Monteverde, you will face severe consequences for it,” banta niya.

Humigpit ang hawak ko sa suot kong gown. Wala na kong ibang nagawa nang ibagsak niya ang pagkakasara ng p***o ng studio ko. Kasabay nito ay ang paninikip ng dibdib ko at ang pagtulo ng luha ko.

Don’t worry, Cassandra. I won’t get in your way.

…Or so I thought.