04: Ang Bagong Kulay ng Inggit

Anastelle's POV

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi nang gabing iyon.

Hanggang sa kasalukuyan, sariwa pa rin sa aking isipan ang mga pangyayari sa ball. Ang mga kulay na unang beses kong nasilayan, ang mukha ni Alexander Laurent nang malaman niyang muli siyang binigyan ng tadhana ng isang soulmate, at ang malamig na paraan ng pagtalikod niya sa akin.

Hindi ko maalis sa isip ang kaniyang mga sinabi.

I already had my soulmate.

Nauunawaan ko naman siya. Kung tutuusin, sino ba ako para kuwestiyunin ang pagmamahal niya sa kaniyang yumaong asawa? Ngunit hindi ko rin naman ginusto ang nangyari. Hindi ko hiniling na maging dahilan ng muling pagbabalik ng mga kulay sa kaniyang mundo.

Ang gusto ko lamang ay makadalo sa ball, maipakilala ang aking mga disenyo, at magkaroon ng pagkakataong makilala ang mga taong maaaring makatulong sa pagsisimula ng aking career.

Hindi ko inaasahang makikilala ko ang isang lalaking magpapabago sa lahat ng pinaniniwalaan ko.

"Anastelle?"

Napalingon ako nang marinig ang boses ni Papa.

Nakauwi na rin pala sila. Halos sabay lang kaming nakauwi. Gaya kanina, hiwalay pa rin kami ng sinakyan pauwi.

“Andito na ako, ‘Pa!” sagot ko.

Lumabas muna ako para sana magmano kina Papa at Tita nang biglang iba ang bumungad sa akin pagkalabas ko ng kwarto ko.

Umalingawngaw sa tahimik na salas namin ang paglapat ng palad ni Cassandra sa pisngi ko. Sinampal na naman niya ako sa parehong pisngi na sinampal niya kanina.

A-Ang sakit!

“Cassandra!” awat ni Tita Margaret. Pumagitna siya sa aming dalawa.

Dahan-dahan kong nilingon si Cassandra. Bakas sa mga mata ko ang takot at lito, dahil hindi ko maintindihan kung bakit niya ako sinampal.

Ano na namang ginawa kong kasalanan sa kaniya?

“Ikaw, ahas ka!” bulyaw nito. “Napakapapansin mo!”

“C-Cassandra, wala akong ginawa,” tugon ko, ngunit nanginginig na ang boses ko.

Anong nangyayari?

“Ayan, diyan ka magaling. Ang galing mong magpaawa at umakting na tila wala kang alam!” singhal niya. “Nako, Mom, Dad, ‘wag na ‘wag kayong maniniwala sa ahas na ‘yan! Hindi ‘yan inosente. Nagawa niyan landiin si Alexander kahit alam niyang gusto ko siya!”

Akmang sasampalin niya ulit ako nang saluhin ni Papa ang kamay niya. “Cassandra, tama na!” saway ni Papa. “Ano bang nangyayari sa inyong dalawa?”

Ngunit hindi nagpaawat ang kapatid ko. “Napakalandi mo talaga! Sana hindi ka na lang nain kinupkop. Sana hinayaan ka na lamang namin sa pangangalaga ng ina mong walang kwenta!”

Nanikip ang dibdib ko. Tila dinudurog ang puso ko dahil sa narinig niya. Hindi ako makapaniwalang kaya ‘tong sabihin sa akin ni Cassandra kahit pa nakaharap na sina Papa at Tita Margaret.

“W-Wala akong ginawa, Cassandra,” pagpupumilit kong magpliwanag. “Hindi ko nilandi si Alexander.”

“Anong hindi!?” sigaw niya lalo. Nanliliit na ako sa sarili ko. “Kitang-kita kong nag-uusap kayo. Hinawakan mo pa ang kamay niya!”

“He offered his hand! Nagpakilala lamang siya sa akin at sinabi sa aking siya ang nag-apruba ng application ko para makadalo sa ball,” paliwanag ko. Hindi ko na napigilang hindi magtaas ng boses. “Bakit ba ayaw mong makinig sa akin!?”

Akala ko kakalma na siya, pero sinampal niya ulit ako. Ikinagulat ito lalo ni Tita Margaret.

“Cassandra! Tama na sabi!” awat niya sa kapatid ko.

Ngunit, napagtanto ko na hindi mo na siya mapipigilan sa oras na umusok na ang ilong nito at tila namamato na ng kutsilyo dahil sa talim ng kaniyang mga titig. Kapag ganitong nanlilisik na ang mga mata niya, alam ko sa sarili ko na dapat tumahik na ako para ‘di na lumaki ang gulo.

Natigilan ako nang maramdaman kong may tumutulong likido mula sa aking ilong. Agad ko itong pinunasan at tiningnan.

“It’s…color red,” bulong ko.

Talagang nakakakita na ako ng kulay. Kakulay ng likidong ito ang suot na gown ni Cassandra.

Ramdam kong nagkatinginan silang tatlo. Lalong kumunot ang noo ni Cassandra. Nanlaki naman ang mata nina Papa at Tita nang mapagtanto nila ang sinabi ko.

“Anastelle, hija, nakakakita ka na ng kulay?” mahinang tanong ni Tita Margaret.

Tumango ako. “Opo—”

Nanlaki ang mata ko nang mapagtantong nadulas ako. Shit, nasabi ko sa kanilang nakakakita na ako ng kulay. Ibig sabihin, alam na rin nilang nahanap ko na ang soulmate ko.

“Kita niyo ‘yan? Nagpunta ka pa talaga sa ball para hanapin ‘yang malas na lalaking itinadhana sa isang katulad mo?” Hindi talaga nagpaawat si Cassandra. Pati ba naman ito, pinuna niya.

“Cassandra, tumigil ka na. She should be celebrated, not insulted.” Lumalalim na ang boses ni Papa, tanda na sumeseryoso na siya.

“And why should I stop? She’s a disgrace to our family,” pahabol pa niya. “Tell us who this unlucky guy is.”

“Cassandra—”

“Oh, ano? Ikinahihiya mo ba ‘yang soulmate mo? Baka staff kanina sa ball?” Umakto pa siya na tila nag-iisip kahit pa alam na niya ang mga insultong ibabato niya sa ‘kin. “O baka naman, pulubi ‘yan na palaboy-laboy lang sa labas ng mansyon kanina?”

Mas lalong sumikip ang dibdib ko. Napahawak na lamang ako rito, dahil hindi ko na kinakaya ang sakit. Masyado siyang harsh magsalita.

“Nakakasakit ka na, Cassie,” sabat ni Tita Margaret.

“Why are you defending—”

Hindi na natapos ng kapatid ko ang sunod niyang sasabihin dahil pinutol ko agad iyon.

“Si Alexander Monteverde,” putol ko. “Siya ang soulmate ko at w-wala ka nang magagawa roon.”

Lumingon silang lahat sa akin. Nanlaki ang mata nina Papa at Tita dahil sa hindi inaasahang balita. Samantalang, si Cassandra ay hindi ko magawang basahin ang reaksyon niya. Ang inis niya kanina ay tila napalitan ng tahimik na galit.

“Pagsisisihan mo ‘to, Anastelle,” aniya na ikinagulat ko. Paunti-unting gumapang sa dibdib ko ang kaba dahil kakaiba na ang paraan ng pagtingin niya sa akin. “Sisirain kita. Tandaan mo ‘yan.”

At ng gabing ‘yon ay hindi ako nakatulog nang ayos dahil sa naging banta ni Cassandra. Kilala ko siya.

Hindi siya papayag na hindi masunod ang gusto niya.