Penthouse

CLAIRE

Linggo. Nagising ako sa malakas na tunog ng makina at sa kalabog ng p***o. Pinilit kong buksan ang aking mga mata nung may sumigaw rito.

Knock. knock. knock.

“Claire, may naghahanap sa'yo sa labas.” boses iyon ni Manong Caloy na isang tentant din rito.

Tumayo ako. Tunog nga iyon ng makina ng malaking sasakyan. Hindi ako nananaginip.

“Claire!”

“Opo, manong. Lalabas na ho.”

Narinig ko ang yapak ni Manong palayo.

Nilagay ko sa isang bun ang buhok ko. Nilagyan ko ng jacket galing sa drawer ang saplot ko na sleeveless. Binuksan ko ang p***o na may inalala. Wala naman akong inagrabyadong tao kaya wala akong dapat ipag-alala. Lumabas ako, nalilito.

Pagtapak ko sa labas, mas malakas pa sa tunog ng mga truck na nakaparada sa kalye ang bulong bulongan ng mga tao.

“Sino kaya yun? Parang si Dao Ming Si.”

“Mas gwapo pa kaya ‘yan ni Dao Ming Si” “Agree.”

“Hinahanap daw si Claire.”

“Ay bongga, nakaahon sa hirap.”

“Baka buntis.” “Shhhh, lumabas na siya.”

Sa common area, nakaupo si Sir Maxwell sa bakal na upuan. Kita ang hubog ng kanyag braso sa suot na kulay tan na knitted longsleeves at pants na kasing puti ng kutis niya. Kahit na walang suklay ang buhok niya, hindi ito nakakaapekto sa itsura niya.

Sinundan niya ako ng tingin habang naglakad patungo sa kanya. Ngumiti siya ng pilitan. Yung hindi genuine. Yung parang as formality lang, ganun.

Narinig kong nagtilian ang mga babaeng tenants.

“Good Morning, Miss Lopez,” bati niya.

Anong maganda sa umaga?

“Good Morning, Sir. Can I help you with something? You want coffee?”

Tumingin ako sa labas. May mga naka standby na mga maskuladong lalaki, mga dalawa. Binalik ko ang tingin sa kanya.

Kumunot ang noo niya saka binawi ito bago magsalita, “No, it seems like you slept well last night. I called you at 5AM pero ‘di ka sumagot. I'm here to assist you carry your things to the penthouse.”

Parang nakainom ng energy drink ang mata ko.

“Penthouse, Sir?”

“My penthouse, Secretary Lopez.”

Tinaas niya ang kamay niya.

‘Haluh teka lang naman,’ bulong ko sa sarili.

Ngunit hindi na ako nakaangal nang hindi lang dalawa kundi nasa mahigit limang staff ang walang pahintulot na pumasok sa kwarto ko at binuhat ang mga kagamitan ko papunta sa truck.

May mga labahin pa ako roon at mga underwear.

Hinarap ko siya. “Sir. Those are my personal things. You're invading my space, and my personal life,” inis kong sabi.

Tumayo siya at hinarap ako. “I expected you to hold your end of the bargain.” sabi niya na parang nangongorrection ng presentation. Ang mataas niyang tindig ay nagpapaliit ng kompyansa ko. Pinilit ko pa ring hindi masindak.

“You could've not granted me the access, Sir. Blackmailing na ho ang ginagawa niyo.”

Nilagay niya sa ulo ang dalawang kamay niya. Na parang hindi siya makapaniwala sa lumabas sa bibig ko.

“The access that you've been pestering me to give you for days.” Sti-nress niya ang salita na days. “You invited me to do that. To you. So don't complain and play along, Secretary Lopez. You already don't have a choice.”

Binaba ko ang balikat at niyuko ang ulo.

“My car is outside. Hurry up if you don't want to live in an empty room.”

Saka siya lumakad palabas.

Tiningnan kong umalis ang truck karga ang mga kagamitan ko. Bumusina ang kotse ni Sir Max sa labas na nagpagising ng diwa ko. Sa huling pagkakataon, tinignan ko ang kabuuan ng apartment. Ang kahoy ng talisay, ang mga halamang bougainvilla, si Manong Caloy na nag-aayos ng sirang gripo ko. Bumusina ulit ang sasakyan ni Sir kaya ako lumabas ng gate at binuksan ang kotse niya.

Pagkabukas ko, hindi ko inaasahan na siya ang magmamaneho. Sinarhan ko ito ng mahina at pumwesto sa likod.

“Sit here. I don't want to look like your driver.”

Huminga ako ng malalim at lumipat sa tabi niya.

Unti-unting lumiliit ang building na tinutuluyan ko sa loob ng limang taon sa side mirror. Ang sasakyan ay hindi karaniwang tahimik. Walang umimik sa byahe hanggang sa una siyang nagsalita.

“Why do you hate me so much?”

Nilingon ko siya. Wala na ang kanyang longsleeve. Naka puting tshirt siya na akma sa hubog ng kanyang katawan. Tumitibok ang ugat niya sa kamay habang hinihigpitan ang pagkakapit sa manebela. Lumingon ako pabalik sa daan. “I don't hate you, Sir.”

“Then why do I think that, you think of me like I'm the worst man in the world?”

Nag-isip muna ako ng sasabihin tsaka,

“I'm just disappointed sometimes you know, because it's difficult for you to recognize how your actions affect other people, Sir.”

Pumadyak siya sa break. “Like how?”

Huminto ang sasakyan sa gilid ng kalsada.

“Like firing an employee just because he slept at the office while working overtime.”

Nagkaharap kami.

“He left the lights and AC open overtime. I want order in my office.”

“You could've issued him a warning. Showing compassion doesn't make you less of a human, Sir Max.”

Bumuntong hininga siya.

“And how does it affect you? It doesn't.”

“I'm also one of your employees, Sir. That means I'm disposable.”

Sti-nart niya ang sasakyan. Dahan-dahan itong umandar.

“You're my secretary. I depend on you.”

“You don't have to make a secretary your wife, Mr. Rockefeller.”

“I know you understand that I have to marrry.” Inikot niya ang manibela. Lumiko ang sasakyan sa isang kanto.

“Marry the woman that you love.”

Mabilis niyang iniwasan ang isang sasakyan.

“I don't know love. My life revolves around contracts,” ramdam ko ang bigat sa pagbitaw niya ng mga salita. “Which you will sign once we get there.”

Nalunod ang puso ko.

“I don't want a contract.”

“You will sign it,” diin niyang sabi.

“I only want a spoken promise.”

“Spoken promise?” sinabi niya ito na parang walang kwenta ang sinabi ko na iyon sa kanya.

“Ipangako mo na maghahanap ka ng taong mamahalin mo sa habangbuhay.”

Bumagal ang takbo ng sasakyan nang makadaan kami sa daan na may speed limit.

“Mananatili ako sa tabi mo hanggang sa mangyari iyon. At kapag nangyari iyon, ibibigay mo sa akin ang kalayaan ko.”

Inabot ko ang kamay sa kanya. Nanatili ito sa ere ng mga ilang segundo.

Tapos, tinanggap niya ito at niyugyog.