วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 9 ชีวิตของพี่เจคที่โคตรจะซับซ้อน [100%]

“หนูก็เลยอยากส่งต่อมันให้กับพี่” แม้ว่ามันจะเล็กน้อยก็ตามที เทียบไม่ได้กับคำพูดหมาๆ ที่พ่นออกมาจากปากยัยป้าปากปลาร้าคนนั้น ฉันก็อยากทำให้พี่เจครู้สึกดีมากกว่าเห็นเขารู้สึกแย่ ถึงจะมองความรู้สึกของเขาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรหรือรู้สึกยังไง อย่างน้อยก็อยากให้พี่เจคไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวก็พอ “ก็แค่คำพูด พี่ไม่จำเป็นต้องเก็บเอามาคิดด้วยซ้ำ”

อย่าเรียกว่าคำพูดเลยดีกว่า พี่เจคไม่ใช่กระโถนที่ยัยป้ามหาภัยจะพ่นคำอะไรใส่เขาก็ได้นะ เพราะพี่เจคไม่มีปากแบบนี้ไง ฉันถึงต้องกลายเป็นปากให้เขาอะ ไม่งั้นก็จะยืนให้ยัยป้าด่าทอเหรอ เขายังประสาทดีอยู่หรือเปล่า

“หนูด่ากลับไปให้แล้ว พี่ควรดีใจนะ” พูดพลางขบขัน แค่อยากให้บรรยากาศมันดีขึ้นก็เท่านั้นเอง หากแต่ว่าพอมองพี่เจคเขาก็ยังคงนิ่งเสมองหลังมือตัวเองเล็กน้อย เป็นฉันเองที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “เผื่อพี่อยากอยู่คนเดียว ไว้เจอกันนะคะ”

หมับ

“!”

“อย่าไป” ยังไม่ทันได้เดินก้าวเท้าออกมาจากตรงนั้นด้วยซ้ำ พี่เจคก็จับมือฉันเอาไว้เสียก่อน ส่งผลให้ฉันค่อยๆ เอี้ยวหน้ากลับไปมองพี่เจคที่เงยหน้ามองฉันพอดี สีหน้าของเขาตอนนี้... มันแย่เอามากๆ อยากจะถาม ‘อีป้าเวรนั้นเป็นใครวะ!’ ถึงมาทำให้ผู้ชายที่เย็นชาและเคร่งขรึมต้องหม่นหมองขนาดนี้

“โอเค”

ฉันตอบแค่นั้นพี่เจคก็คลายมือออก เขาเอนตัวนอนลงบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวโดยที่ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า ชันเข่าขึ้นดูดชานมไข่มุกและมองท้องฟ้าที่ตอนนี้นอกจากพระจันทร์จะขึ้นแล้วยังมีดาวส่องประกายระยิบระยับสวยงามด้วย ประเด็นคือฉันต้องนั่งเป็นเพื่อนพี่เจคแบบนี้จริงดิ แบบไร้ซึ่งการพูดคุยอะไรเลยเนี่ยนะ พอหันกลับไปมองก็พบว่าพี่เจคนอนหลับเอาแขนก่ายหน้าผากตัวเองอีกต่างหาก

ทำไมชีวิตของพี่เจคแลดูซับซ้อนขนาดนี้นะ คนพวกนั้นเป็นใครกันทำไมต้องด่าพี่เจคถึงคุณแม่เขาด้วย

“เฮ้อ” ตั้งใจจะเอนศีรษะพิงกับขอบเก้าอี้ ปรากฏว่าฉันดันเอนไปพิงโดนบริเวณสีข้างของพี่เจคพอดี ไม่รู้ว่าทำให้เขาตื่นไหมพอเห็นว่าเขานอนนิ่งฉันก็เลยหนุนหน้าท้องเขา ถึงจะแข็ง... หมายถึงแข็งเพราะหน้าท้องพี่เจคเขาแบบแข็งแรงอะ ก็ดีกว่าหนุนเก้าอี้ที่แข็งกว่าหน้าท้องพี่เจคก็แล้วกัน “คันปากอยากถามจริงวุ้ย”

ยกมือเกาปากตัวเอง บ่นพึมพำออกมาเพราะไม่ได้เป็นอะไรกันไงจะให้ถามก็ยังไงอยู่ปะ ต่อให้ขี้เสือกแค่ไหนก็ใช่ว่าฉันจะไร้มารยาทถามเขาได้ทุกเรื่องนะ ในเมื่อพี่เจคไม่เอ่ยปากเล่าเองฉันควรเสนอหน้าไปถามเขาไหมล่ะ

“เพลิน”

“ตื่นแล้วเหรอ” ได้ยินที่ฉันบ่นปะวะ พอหันหน้าไปมองก็พบว่าพี่เจคมองฉันอยู่ก่อนแล้ว อย่าบอกนะว่าได้ยินน่ะ!

“วันนี้...”

“ทำไมคะ จะว่าหนูเป็นเด็กดื้อ เด็กไม่ดีไร้มารยาทที่ต่อปากต่อคำเจ๊คนนั้นหรือไง” รีบตอบก่อนที่พี่เจคจะพูดจบ พอเห็นใบหน้าหล่อเหลานิ่งเงียบไป รอยยิ้มตรงมุมปากก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นฉันก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อรับรู้ถึงฝ่ามืออุ่นร้อนที่วางบนศีรษะไม่ใช่แค่วางเท่านั้น หากแต่ว่าพี่เจคกำลังลูบหัวฉันไปด้วยต่างหาก “อะ อะไรของพี่เนี่ย!”

“ขอบใจ” ฉันถึงกับไปไม่เป็นทันที กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหนีฝ่ามือของพี่เจคคิดว่าพ้นไหม คำตอบคือไม่ เพราะแขนพี่เจคยาวเป็นแขนแม่นาคขนาดนั้นอะ

“นึกว่าจะเอ็ดหนู” บ่นอุบทำปากขมุบขมิบและมองค้อนพี่เจค “ปกติชอบบอกว่าหนูดื้อ”

“ดื้อจริง”

“หนูอุตส่าห์ช่วยพี่จากยัยเจ๊ปากมอมนั่นนะ ยังจะมาว่าหนูอีก”

“หึ” พอได้ยินเสียงหัวเราะของพี่เจค ฉันก็ใจชื้นขึ้นมาเลยนะเนี่ย อย่างน้อยๆ พี่เจคก็ดูดีขึ้นกว่าตอนแรกก็แล้วกัน

“วันนี้หนูทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์พี่เจค เพราะงั้นเลี้ยงข้าวหนูด้วย ตอนนี้หนูหิวมาก” ลากเสียงยาวพลางเอามือลูบท้องตัวเอง กินชานมไข่มุกไปคิดว่าจะอิ่มเหรอบอกเลยว่าไม่อิ่มหรอก “เสียดายชานม หนูซื้อมาให้พี่มันละลายหมดแล้ว”

“ไม่เป็นไร” พี่เจคดึงถุงแก้วชานมจากมือฉันไป กะว่าจะเอาไปทิ้งสักหน่อย

“พี่จะกินเหรอ ซื้อใหม่ดีกว่านะมันจืดแน่” ลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมา พลางยื่นมือไปตรงหน้าเขา “วันนี้เราหายกันนะ พี่ช่วยหนูขายแซนวิชจนหมดและหนูก็ทำหน้าที่ปกป้องพี่”

“...”

“ถึงจะไม่คิดรวมกับค่าซ่อมกระจกรถก็เถอะ” คิดเรื่องนี้แล้วก็นะปวดเฮดในทันที “มาสิคะ”

“อะไร?”

“จับมือหนูไง”

“เพื่อ”

“แหม ตอนหนูจูงมาที่นี่ยังยอมให้จับ ตอนนี้หวงตัวซะแล้ว” เหน็บแนมเขาพลางหัวเราะออกมาลั่นสวนสาธารณะที่เงียบสงบ จากนั้นก็กระดิกนิ้วเรียกพี่เจคราวกับเรียกน้องแมว ใช่ แมวดำตัวโตที่ขี้เซาสุดๆ “รู้ปะ เขาว่าจับมือกันจะทำให้หายเครียดได้”

“เพ้อเจ้อ” ถึงจะถอนหายใจและปากก็บอกเพ้อเจ้อแบบนั้นแบบนี้ ยังไงล่ะ... สุดท้ายพี่เจคก็จับมือฉันและเดินเคียงข้างกันเพื่อออกจากสวนสาธารณะ ความอบอุ่นจากมือของพี่เจคต่างจากก่อนหน้านั้นลิบลับ ตอนนี้มันไม่ได้ชื้นไปด้วยเหงื่อแล้วแต่เป็นความอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทุกอณูผิวของฉัน

“พี่โอเคแล้วใช่ไหม”

“อือ” ตอบแบบไม่มองหน้ากัน “มีหมาคอยเฝ้า”

“ชิ หมาอะไรจะน่ารักและเป็นห่วงเจ้าของขนาดนี้ ไม่มีแล้วนะคะ” เออ ยอมเป็นหมาก็ได้ถ้าพี่เจคอยากให้เป็นนะ “ปล่อยทิ้งไป บอกเลยว่าเสียดายสุดๆ”

“ยอมเป็นหมาก็เอา”

“พี่เจคยังเลี้ยงไอ้โจ๊กได้เลย มีหนูอีกสักคนคงไม่เป็นอะไรมั้ง” ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองฉันพลางส่ายหน้าราวกับเอือมระอาฉันเสียเต็มประดา “ไอ้โจ๊กน่ะมันด่าไม่เป็น แต่หนูด่าเป็นนะ”

“ฟังจากวันนี้ก็พอรู้” พี่เจคนึกไปถึงตอนนั้นคงจะขำน่าดู “ปากจัดนะเรา”

“ใครจะไปทนให้ยัยป้านั่นด่าพี่กันล่ะ พี่ก็เหมือนกันตอนด่าหนูนะปากแซ่บมาก ทีงี้นิ่งเป็นหุ่นเชียว” ฉันห่อไหล่เล็กน้อย ขณะเสมองบึงน้ำที่มืดสนิทและแสงไฟตามทางที่เป็นเส้นทางลาดยาวให้เราออกจากสวนสาธารณะในเวลาค่ำ “ไม่ใช่แม่พี่ ไม่ใช่ญาติพี่ หนูด่าหมดไม่สนหรอกนะว่าลูกใคร ใหญ่มาจากไหน”

“...”

“จะว่าหนูไม่มีสัมมาคารวะก็ได้นะ แต่หนูทนไม่ได้หรอกที่ต้องเห็นพี่โดนด่าแบบนั้น” ใครทนได้ ฉันคนหนึ่งล่ะที่ขอไม่ทนนะบังอาจมาว่าพี่เจคชั้นต่ำได้ยังไงกัน เหอะ คิดแล้วก็แค้นชะมัดเลย อย่าให้เจออีกรอบนะไอ้เพิร์ลจะด่า ด่าให้มุดดินหนีเลยคอยดูดิ “ผู้ใหญ่แบบนั้นน่าเคารพซะที่ไหน”

“เพลิน”

“ว่า” พี่เจคเรียกสายตาของฉันให้หันกลับไปมองเขา มองฉันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ “มีอะไรเหรอ”

“อยู่ข้างๆ พี่”

“!”

“ได้ไหม”

เอ่อ... เดี๋ยวนะ ฉันไม่ได้หูดับใช่ปะ ฉันว่าฉันได้ยินชัดเจนเลยนะทั้งพี่เจคใช้คำว่า ‘พี่’ และ ‘ขอให้อยู่ข้างๆ กัน’ บอกทีได้ไหมว่าฉันไม่ได้คิดไปเองและไม่ได้ยินไปเองคนเดียวว่าตอนนี้ผู้ชายที่เป็นเหมือนเจ้าชีวิต เพราะฉันมีชนักติดหลังเขาเรื่องค่าซ่อมกระจกรถ กำลังขอให้ฉันอยู่ข้างๆ เขา

มันไม่จริงใช่ไหมเพิร์ล แกแค่ฝันไปใช่ปะ พอตื่นมาก็คงไม่เกิดขึ้นจริงหรอกใช่ไหม ใครก็ได้ช่วยปลุกฉันที!

*-------------------------------------------------------*