วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 2 เจคแลค [100%]

“เอ่อ...” ทำไมไม่ต่อประโยคให้มันจบในประโยคเดียวด้วยอะ เขาจะประยัดคำพูดอะไรขนาดนั้น

“ไปหยิบมา” พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเดินสวนฉันมาไปนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนพลางยกเท้าขึ้นพาดบนโต๊ะ ฉันย่นจมูกปากก็บ่นเขาขมุบขมิบไม่ให้ได้ยินว่าฉันบ่นอะไร เดินกระแทกเท้าไปคว้าเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูยื่นให้แบบขอไปที

“นี่ค่ะ”

“ส่งดีๆ”

“แล้วหนูส่งไม่ดีตรงไหนอะ”

“ไร้มารยาท”

“พี่!” ฉันขึ้นเสียงใส่เขาก็นะปกติคือไม่พอใจอะไรก็จะทำตัวไม่ดีสักเท่าไหร่ และพอเห็นแววตาคมที่จดจ้องมองมาปุ๊บทำให้เด็กดื้อที่แก่นกะโหลกอย่างฉัน ถึงกับหงอเป็นหมาหงอยเลย ทำไมต้องจ๋องเป็นหมาด้วยเนี่ยเพิร์ล พี่เขาก็แค่คนอื่นปะ ฉันย่อตัวลงเล็กน้อยพลางเอาเสื้อช้อปวางบนมือทั้งสองและยื่นไปตรงหน้าเขา “เสื้อค่ะคุณพี่”

“หึ” เขาถึงกับหลุดขำในลำคอที่ได้ฟังฉันประชดประชัน

“พอใจไหมคะคุณพี่ขา~” ลากเสียงยาวจนรุ่นพี่คนนี้หยิบเสื้อช้อปของตัวเองจากมือฉันไป

“ขี้ขโมย”

“หนูไม่ได้ขโมยสักหน่อย พี่นั่นแหละโยนใส่หน้าหนูเอง” คนมันรีบชิ่งหนีไงก็เลยลืม ฉันจะต้องขโมยเสื้อของเขาไปทำไมกัน ฉันไม่ได้มีนิสัยแบบนั้นนะมากล่าวหากันแบบนี้ฉันไม่เอาเรื่องก็ดีแค่ไหนแล้ว โธ่ “หนูไปได้ยังคะคุณพี่”

กระแทกเสียงใส่เขาแลดูรุ่นพี่วิศวะจะไม่ได้สนใจ เขาล้วงมือหยิบซองบุหรี่คุ้นตาขึ้นมาพร้อมกับไฟแช็ก “แซนวิชนั่น ทำเองหรือเปล่า”

“แซนวิชเหรอ” หันไปสบตากับเขา หมายถึงแซนวิชที่ฉันยัดใส่มือเขาเมื่อวานปะวะ เล่นพูดแบบนี้ฉันเองก็จับใจความไม่ถูกเหมือนกัน ขอคิดว่าเป็นแซนวิชที่ตัวเองทำก็แล้วกัน “ไข่ดาวหมูสับ”

“อือ”

“ค่ะ หนูทำเอง” เฮ้ยเพิร์ล ตอบเขาดีๆ เว้ย เผื่อจะได้ลูกค้าเพิ่ม “พี่อยากกินอีกไหม”

“ไม่” อ้าว แล้วจะถามทำซากอะไรวะ! “ถามเฉยๆ”

“อร่อยไหมคะ”

“งั้นๆ” ปากเสียที่สุด คิดแล้วก็กำหมัดเลยดิมีคนกินบอกอร่อย เขากลับบอกว่า ‘งั้นๆ’ เหรอ ไม่ได้การแล้วจะต้องทำให้เขารู้สึกว่ากินแซนวิชของฉันแล้วชอบ จะได้มีลูกค้าเพิ่มอีกอย่างเขารวยด้วยไง! บุหรี่ซองเป็นพันยังซื้อมาสูบได้ ฉะนั้นได้เขามาเป็นลูกค้าประจำรวยเละดิ

“พี่ลองแซนวิชไส้ใหม่ที่หนูลองทำดูปะ เผื่อจะทำให้ลิ้นจระเข้ของพี่รับรสได้”

“ลิ้นจระเข้” เขาไม่เข้าใจถึงความหมายของมันก็ช่างสิ ฉันจึงหยิบกล่องแซนวิชครีมสดผลไม้ให้กับเขาที่รับไปมองด้วยสีหน้านิ่งๆ “ถ้าอร่อยพี่สั่งหนูได้นะ”

รุ่นพี่วิศวะไม่ตอบอะไร ฉันจึงหมุนตัวเดินหนีเขาออกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ไม่วายก็หันไปมองเขาที่หยิบแซนวิชขึ้นมาดมๆ และกัดเข้าปาก หรี่สายตาหวังมองปฏิกิริยาหน้าของเขาตอนกิน ปรากฏว่าไม่แสดงออกอะไรออกมาเลย ตายด้านหรือลิ้นเขาจะไม่รับรสชาติจริงๆ วะเพิร์ล ที่ฉันคิดมันเป็นจริงเหรอเนี่ย!

‘พาเพลินคุกกี้ & แซนวิช โทร 090-xxx-xxxx’

“โอเคปะ”

“สวยอะ แต่ถ้าเป็นชื่อยายนวลคงจะดีนะ” ฉันสบตากับเมืองเหนือที่กำลังออกแบบสติ๊กเกอร์ในไอแพดให้ฉัน แน่นอนว่าดีไซน์สวยงามเป็นรูปคุกกี้การ์ตูนที่เพื่อนวาดเอง

“มันไม่เก๋อะดิ สมัยนี้มันต้องเก๋ๆ จะให้ใช้ว่าคุกกี้ยายนวลพาเพลิน มันยาวไปแล้วก็ไม่เก๋”

“เห็นด้วยกับเมือง” ตาลชี้หน้าเมืองเหนือเป็นอันว่าเพื่อนสองคนชอบชื่อนี้มากกว่าฉันสินะ “ยายนวลไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง ยายแกสนใจที่ไหนล่ะ”

“ก็จริง” ยายนวลไม่เคยหวงสูตรขนมเลยนะบอกฉันทุกอย่างที่ท่านทำตั้งแต่สมัยสาวๆ ยายนวลเคยเปิดร้านกาแฟเบเกอรี่มาก่อนนะจะบอกให้ แต่ด้วยปัญหาสมัยนั้นฉันไม่รู้หรอกเพราะเกิดไม่ทัน ยายนวลก็เลยต้องปิดกิจการลง นี่กว่าจะอ้อนให้ยายกลับมาทำคุกกี้กับขนมสูตรอื่นได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก “ตกลงเอาชื่อนี้แล้วกัน”

“ฉันจัดการเรื่องร้านให้ รู้จักอยู่” เมืองเหนืออาสาจัดทำสติ๊กเกอร์ให้ลองสำหรับร้อยอันก่อน ได้มาจะได้เอาแปะบนกล่องหรือซองคุกกี้ไง

“แซนวิชครีมสดผลไม้อร่อยมะ”

“สุดยอด! ครีมคือเนียนมาก ผลไม้ก็เข้ากันสุดๆ เลยเพิร์ล” ฉันเอามือทาบอกตัวเองโล่งอกนะที่ให้เพื่อนชิมแล้วอร่อย

“จะได้ทำไปขาย”

“เอาจริง แกทำอะไรก็อร่อยไม่เห็นต้องเอามาให้พวกฉันชิมเลย” ตาลบอกพลางดูดน้ำหวานในแก้ว

“ก็มีคนบอกมันเฉยๆ อะ”

“ใครวะ?” เมืองเหนือผละใบหน้าจากไอแพดขณะออกแบบสติ๊กเกอร์ให้ฉัน “มีคนบอกของเธอไม่อร่อยด้วย เหลือจะเชื่อแหะ”

“เชื่อเหอะ” เอามือเท้าคางและนึกไปถึงคำพูดของรุ่นพี่วิศวะคนนั้น “ลิ้นจระเข้มั้ง”

“ลูกค้าแก ฉันเห็นมีแต่คนชม”

“เจอแบบนี้ก็แอบเฟลเหมือนกันนะ” ขายมานานใช่มะพอเจอคนติคนหนึ่งปุ๊บอาการเฟลมันก็กำเริบ เป็นธรรมดานั่นแหละ หวังแค่ว่าพี่เขาจะชิมแซนวิชผลไม้แล้วจะอร่อยขึ้นมาบ้าง

“อย่าคิดมากดิ คุกกี้กับแซนวิชแกมันอร่อยโคตรๆ เลยนะเพิร์ล”

“ลูกค้าติคนเดียวไม่เป็นไรหรอก เขาอาจจะไม่ชอบกินก็ได้นี่นา อย่าคิดมาก” เมืองเหนือเอื้อมมือมาบีบบ่าฉัน

“จะให้ถูกใจทุกคนก็คงไม่ได้อะนะ มีคนชอบก็ต้องมีคนไม่ชอบ ธรรมดา” พอเพื่อนพูดแบบนี้ใช่ปะก็ยิ่งอยากเอาชนะรุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นบ้าเลยแหะ ฉันจะให้เขาชิมของฉันจนกว่าจะบอกว่ามันอร่อยเลยคอยดูดิ หมั่นไส้ชะมัด!

สนามแข่งรถพัทยาเถื่อน เวลา 18.45 น.

ตะกร้าสแตนเลสที่มีแซนวิชกับคุกกี้ที่อบใหม่ๆ และทำใหม่ๆ ทุกวันถูกนำออกมาขายให้กับคนที่มานั่งดูแข่งรถที่กำลังแข่งอย่างดุเดือดในสนาม แม้ว่าจะขายของไปด้วยสายตาก็เหลือบไปมองหน้าจอ LED ขนาดยักษ์เพื่อถ่ายทอดสดให้เห็นกันชัดๆ ฉันหลุบสายตาและทอนเงินให้กับลูกค้า เสมองไอ้ตังที่อยู่ด้านบนสุดกำลังขายน้ำสมุนไพรที่ยายนวลต้มเองกับมือ แน่นอนว่าแอบมีเครื่องดื่มมึนเมาอยู่ในนั้นโดยไม่ให้เจ้าของสนามรู้ว่ามีการแอบขายเกิดขึ้น

“เพิร์ล!” เสียงตะโกนดังขึ้นทำให้ฉันเห็นร่างบอบบางของผู้หญิงคนหนึ่งเป็นหญิงสาวที่สวยมากๆ พี่เขาเป็นนักศึกษาวิศวะสวมช้อปสีกรมท่ากำลังโบกมือเรียกฉันที่รีบสาวเท้าไปหยุดตรงหน้าเธอ

“พี่นิว หนูนึกว่าพี่นิวไม่ได้มานะเนี่ย”

“ช่วงนี้พี่เรียนหนักน่ะ อีกอย่างแฟนพี่ก็ไม่ได้มาสนามด้วย” พี่นินิวเป็นลูกค้าคนสวยที่อุดหนุนฉันตั้งแต่เจอกันจนถึงตอนนี้เลยล่ะ พี่เขาบอกว่าคุกกี้และแซนวิชฉันอร่อยมากแถมพี่เขาก็มีคู่หมั้นอยู่แล้วด้วย ฉันเคยเห็นคู่หมั้นพี่นินิวอยู่นะ แค่เห็นด้านหลังก็รู้ว่าหล่อมากๆ “วันนี้มีคุกกี้เนยสดเหรอ อุ้ย มีแซนวิชครีมสดผลไม้ด้วย พี่เอาอันนี้”

“ได้เลยค่ะ จะบอกว่าอร่อยมากหนูเพิ่งลองทำค่ะ” ไม่ได้จะอวยนะแต่มันอร่อยจริงนี่นา ตอนทำนะฉันชิมแล้วชิมอีก สูตรของยายนวลน่ะอร่อยอย่าบอกใครเชียวเพราะยายก็บอกฉันแค่คนเดียวเท่านั้น “อันนี้หนูแถมให้พี่นิวนะคะ”

“ของซื้อของขาย ไม่ต้องแถมให้พี่หรอก”

“แต่พี่นิวอุดหนุนหนูตลอดเลยนี่นา รับไว้เถอะค่ะ หนูตั้งใจทำมาให้พี่นิวนะ” เป็นบราวนี่กรอบที่ฉันตั้งใจทำมาให้พี่นินิวเลย พอเห็นว่าพี่เขาไม่ยอมจะรับฉันก็ทำหน้าเศร้าด้วยการตื้อทางสายตา

“โอเค ขอบใจนะ”

“ยินดีเลยค่ะ” พอขายให้พี่นินิวเรียบร้อยฉันก็เดินขายให้กับสตาฟที่เรียกไปซื้อจนเกือบจะหมดอยู่แล้ว เหลือแค่ไม่กี่ชิ้นเองพอขึ้นมาเจอกับไอ้ตังที่นั่งพักอยู่ตรงขอบบันไดตรงกลางอัฒจันทร์ฉันก็วางมือยีศีรษะมันที่ชี้นิ้วไปยังจอ LED พร้อมเสียงพิธีกรที่ประกาศชัยชนะจากการแข่งขันประเภทดริฟท์

‘บราโว่! สำหรับการแข่งขันแบบดริฟท์ ก็ยังไม่มีใครโค่นอันดับหนึ่งอย่างเจคแลคไปได้ด้วยคะแนน 4.98 และตามมาด้วยซิลเวอร์ 4.97 เจคแลค Winner!’

“เสียดายว่ะ ฉันเชียร์ซิลเวอร์ แต่เจคแลคชนะตลอดเลย”

“เจคแลค”

ชื่อคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินมาจากไหนกันนะ ไม่สิ ถ้าหากได้ยินก็คงจะที่พิธีกรประกาศ หากแต่ว่ามันติดอยู่ในหัวสมองมากกว่าไงว่าเจคแลคมันไม่ได้คุ้นแค่เพียงในสนาม ฉันกลับรู้สึกคุ้นว่าเคยอ่านที่ไหนมาก่อนวะ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกกระทั่งรถทั้งห้าคันจอดเทียบตรงโถงทางเข้าไปด้านใน สายตาเหลือบไปมองรถสีดำของเจคแลค

ร่างสูงสวมชุดนักแข่งหรือเรียกว่าชุดหมีสีดำคลุมโทน เขาถอดหมวกกันน็อกออกและถึงอย่างนั้นก็ยังคงมีผ้าคลุมสีดำที่คลุมอีกชั้นเห็นเพียงดวงตาคมที่เล่นเอาร่างกายถึงกับชาวาบ ทันทีที่มือของเขาจับไปยังปลายผ้าคลุมด้านหลังถลกมันออกจากศีรษะ เส้นผมสีดำที่ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อปรกปิดใบหน้าหล่อเหลาถูกฝ่ามือหนาเสยขึ้นให้เห็นใบหน้าหล่อๆ ชัดเจน

ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้น ริมฝีปากอ้าค้างราวกับว่าถ้าแมลงวันเห็นคงบินเข้ามาเป็นร้อย...

นะ นี่มันรุ่นพี่วิศวะคนนั้นนี่นา! พี่ชายของไอ้ตัวตะกวดนามว่าโจ๊ก

*--------------------------------------------*