วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 3 คุกกี้เสี่ยงทายหรือเสี่ยงตาย [50%]

Jake Lack #3

คุกกี้เสี่ยงทายหรือเสี่ยงตาย

“พี่...”

“รู้จักเจคแลคหรือไง” ไอ้ตังคว้าข้อมือฉันและเขย่าแรงๆ จนศีรษะสั่นโยนไปตามแรง

“พอแล้ว หัวจะหลุดแล้วเว้ย!”

“ช็อกทำไมอะ รู้จักเจคแลคเหรอ”

“เปล่า” ก็เพิ่งจะรู้ว่าพี่ชายเจ้าโจ๊กตัวตึงคณะวิศวกรรมศาสตร์คือนักแข่งรถประเภทดริฟท์ที่ชนะทุกการแข่ง เป็นคนเดียวที่ไอ้ตังบ่นยับว่าแพ้บ้างอะไรบ้างก็ได้ เห็นว่าเมื่อก่อนซิลเวอร์ที่ไอ้ตังเชียร์ชนะเสมอเพราะเจคแลคมักจะไม่ค่อยเก่งแพ้ตลอด ระยะหลังมานี้เจคแลคชนะถี่ขึ้นจนไอ้ตังแอบเซ็ง “ไปขายของต่อเถอะ จะได้กลับบ้านกัน”

“อือ”

ถึงไอ้ตังจะแอบเซ็งก็ที่เจคแลคชนะ มันก็ใจดีสู้เสือไปขายของต่อให้หมดอีกสิบนาทีค่อยเจอกันที่หลังอัฒจันทร์ ฉันลอบมองรุ่นพี่วิศวะที่เดินตรงเข้าไปในห้องโถง พอลับตาฉันก็หันกลับมาเดินเร่ขายคุกกี้ที่เหลืออยู่ประมาณสามห่อได้ พอคิดว่าคงไม่มีใครซื้อกินแล้วจึงพาตัวเองลงบันไดไปด้านหลังอัฒจันทร์

ตุ้บ

“ขอโทษครับ” จู่ๆ ตอนเดินเลี้ยวกำลังจะออกไปข้างนอกก็เดินชนเข้ากับแผงอกของใครบางคน แน่นอนว่ากลิ่นหอมจากเสื้อที่สวมใส่เล่นเอาตะกร้าสแตนเลสในมือร่วงบนพื้น ฉันย่อตัวหยิบคุกกี้ที่กระเด็นออกจากตะกร้าใส่ไปและอีกหนึ่งห่อมีมือหนึ่งถือมันพลิกดูไปมา ฉันจึงเงยหน้าสบตากับใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายคนหนึ่ง ผมสีน้ำตาลตัดทรงรากไทรเปิดข้างใบหูเพื่ออวดต่างหูสีดำนับสิบ “น่ากินจัง”

“ลองเอาไปกินก็ได้นะพี่” พอเห็นลูกค้าคนใหม่ที่ยังไม่เคยได้ชิมคุกกี้หรือแซนวิชฉันมักจะให้ลองชิมฟรี เพราะถ้าหากอร่อยใช่ปะ เขาก็จะกลับมาซื้ออีกไง “หนูให้”

“น้องมาขายที่สนามนานแล้วเหรอ”

“อืม หนึ่งปีกว่าๆ ได้แล้วค่ะ”

“แปลก พี่ไม่เคยเห็นน้องมาก่อนเลย” ปกติก็อยู่แต่บนอัฒจันทร์ไง ไม่ได้ลงไปขายให้กับนักแข่งสักหน่อย “ขอบใจ ถ้าอร่อยพี่จะอุดหนุน”

“นอกจากคุกกี้หนูขายแซนวิชด้วยนะคะ”

“งั้นเหรอ”

“เสียดายแซนวิชหมดแล้ว ไว้คราวหน้านะพี่” ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ผู้ชายตรงหน้าก็สูงพอๆ กับรุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป๊ะเลย หัวฉันคือยังไม่เลยไหล่เขาอะบอกได้แค่นี้

“พี่ชื่อเงิน น้องชื่ออะไร”

“เพิร์ลค่ะ” มันเป็นมารยาทปะที่เขาแนะนำตัวก่อนฉันก็ต้องแนะนำตัวกลับไป “พี่เป็นนักแข่งที่นี่เหรอ”

“ใช่” ดูจากชุดที่สวมใส่พี่คนนี้สวมช้อปสีกรมท่า หากแต่ตรงเกียร์เป็นชื่อมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งที่ไม่ใช่ที่เดียวกับที่ฉันเรียนก็เท่านั้น เขาเรียนวิศวะเครื่องกลรู้ได้ไงเหรอก็ชื่อคณะติดหราแทบจะทิ่มหน้าฉันขนาดนี้ “น้องเพิร์ล”

“เพิร์ลก็พอค่ะ ไม่ต้องมีน้องหรอก” เขินอะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครเรียกฉันว่าน้องเพิร์ลมาก่อนเลย

“ขอบใจสำหรับคุกกี้นะครับ”

พี่เงินฉีกยิ้มที่ดูหล่อเหลาและเท่สุดๆ ทิ้งท้ายและเดินสวนฉันกลับเข้าไปในสนามอีกครั้ง ฉันได้แต่ยืนตกตะลึงกับรอยยิ้มของเขา ทั้งชีวิตไม่เคยเจอกับคนหล่อในระยะใกล้ชิดแบบนี้มาก่อนเลย ฉันก็เป็นสาวน้อยวัยใสที่ไร้เดียงสาเรื่องความรักไหมอะ ถึงจะไม่รู้ว่าความรักคืออะไรหรือไม่เคยมีความรู้สึกชอบใครมาก่อน

ใครอยู่ใกล้คนหล่อต้องมีอาการหวั่นไหวกันบ้างละวะ ไม่ใช่ว่าหวั่นไหวเพราะชอบหรืออะไรนะ หวั่นไหวมันมีหลายปัจจัยไงทั้งหวั่นไหวเพราะเขาหล่อ หวั่นไหวการกระทำของเขาและหวั่นไหวรอยยิ้มงี้ อย่างเมื่อกี้ฉันหวั่นไหวเพราะพี่เงินยิ้มให้อย่างหล่อเลยทุกคน

“อกจะแตก” เอามือทาบทับหน้าอกด้านซ้าย หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดเลยเว้ยพรนับพัน!

เดินมาหยุดที่รถเก๋งคันเก่าๆ ที่โบราณจนมันเหมือนเศษกระป๋อง แต่มันก็พาฉันกับไอ้ตังมาขายของที่นี่ได้นะถึงจะยังไงก็เถอะ มันยังมีคุณค่าเพียงแต่ฉันไม่มีเงินมากพอที่จะเอามันไปซ่อมหรือซื้อคันใหม่ไง ดังนั้นคันนี้ที่ลุงต๋องอุตส่าห์ซื้อมาให้ก็ต้องใช้มันไปก่อนจนกว่าจะมีเงินมากพอถอยรถนะ ฉันยืนรอไอ้ตังอยู่ประมาณสิบนาทีมันก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดตรงหน้า

“กว่าจะมาได้นะ หายหัวไปไหน”

“ยืนดูแข่งแบบแทรคอยู่อะดิ”

“ไปได้แล้ว กว่าจะถึงบ้านยายนวลรอจนนมยานละ”

“ฮ่าๆ จะฟ้องยาย!” ไอ้ตังเอามือดันศีรษะฉันจนฟาดมันลงบนท่อนแขนล่ำๆ ของมัน พอเห็นฉันเตี้ยก็เล่นหัวกันเลยนะไอ้เด็กเปรต “พอได้แล้ว หิวข้าว”

“เออ เดี๋ยวโดน”

ชี้หน้าไอ้ตังและพากันขึ้นรถเก๋งคันสีขาวที่จะพาเราสองคนกลับบ้านวิญญาณคือพร้อมจะหลุดล่องลอยไปหาอาหารของยายนวลที่ทำรอพวกเราสองคนแล้วล่ะ เมื่อเส้นทางการขับรถออกจากพัทยาเพื่อเข้าตัวเมืองค่อนข้างบางตา ทำให้การขับขี่เป็นไปอย่างราบรื่นกระทั่ง...

กึกกึกกึก

“เฮ้ย ไรวะเพิร์ล”

“มะ ไม่รู้ว่ะ”

“เปิดไฟเลี้ยว จอดข้างทางดิ” รถมันกระตุกไม่พอยังมีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นมาด้วย ฉันจึงทำตามที่ไอ้ตังบอกด้วยการเปิดไฟเลี้ยวเพื่อขอเข้าข้างทางและตามด้วยเปิดไฟกระพริบ จากนั้นก็เปิดประตูลงจากรถชะโงกหน้าดูกระโปรงรถไม่มีควันอะไรลอยมา กระทั่งเห็นไอ้ตังยืนมองที่ล้อหลังฝั่งซ้าย “เหมือนยางจะแบนเลยว่ะ”

“ไม่ได้แตกหรือรั่วใช่มะ”

“ไม่นะ แต่ทางที่ดีต้องเปลี่ยนยาง”

“ยางสำรอง... ฉิบหาย” พอนึกถึงยางสำรองปุ๊บ ฉันก็มองหน้าไอ้ตัง “ไม่มี”

“ห๊ะ! ละ แล้วทำไมไม่พกไว้วะ”

“คนเราก็ต้องมีลืมกันบ้างดิ”

“แล้วมันใช่เรื่องที่จะต้องลืมไหมวะ เราต้องมาขายของไกลที่พัทยาเกือบทุกวันนะเว้ย ทำไมไม่รอบคอบวะเพิร์ล” เป็นครั้งแรกที่ฉันยืนให้ไอ้ตังด่าถึงความสะเพร่าของตัวเอง เอาเข้าจริงยางสำรองอะลุงต๋องเป็นคนเอาออกเองนะ ฉันไม่ได้ผิดสักหน่อยถ้าจะโทษต้องโทษลุงต๋องดิเอาออกแล้วไม่เอาเก็บให้ ก่อนจะไปวิ่งรถลุงเช็กรถให้ก่อนไปฉันก็เลยไม่ได้ใส่ใจคิดว่าลุงเอาใส่ให้แล้วนี่นา (เข้าอีหรอบโทษทุกอย่าง ยกเว้นตัวเอง) “แม่งสงสัยต้องโบกรถ แล้วใครจะจอดรับวะเนี่ย”

“ก็บดไปได้ปะ”

“บดน่ะได้ แต่จะถึงไหมอีกเรื่องไง!” เพราะต้องแหกปากคุยกันเนื่องจากรถสัญจรผ่านเราสองคน แรงลมก็พัดผ่านร่างกายจนรู้สึกหนาวเหน็บเสียดื้อๆ หิวก็หิว เหนื่อยก็เหนื่อย อยากกลับไปพักแล้วนะ

ฉันนั่งยองอยู่ข้างรถพลางกัดคุกกี้เนยสดในมือเงยหน้ามองไอ้ตังที่เท้าเอวเอาตะกร้าสแตนเลนวางไว้ท้ายรถ เพื่อรอรถแท็กซี่ไม่ก็รถที่พอจะจอดเพื่อถามไถ่ว่ารถเราเป็นอะไร ก็ผ่านมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว ด้วยความหิวจึงแกะเอาคุกกี้เนยสดที่เหลือมากินรองท้องไปก่อน

“บอกให้บดก็ไม่ยอม”

“มันเสี่ยงรถเสียหลักนะเพิร์ล” ถอนหายใจมองค้อนมัน ไอ้นั้นก็ไม่เอา อันนี้ก็ไม่ได้ จะติดแหง็กอยู่ตรงนี้ยันเช้าเลยไหมล่ะ ฉันได้แต่บ่นมันผ่านทางสายตาและกัดคุกกี้เนยสดคำสุดท้ายเข้าปาก รถก็เริ่มบางตามากกว่าตอนแรกเสียอีกหรือว่าเรามาจอดตรงโซนที่มันไม่มีรถผ่านด้วยนะ เพราะมันไม่ใช่ถนนหลักไงแต่เป็นเส้นเบี่ยงเข้าเมืองแบบตัดผ่านถนนเส้นอื่น ถ้าเป็นเส้นหลักคือยิงยาวเลย ด้วยรถเรามันเก่าจึงต้องใช้อีกเส้นทางถึงได้นั่งรอจนตะคริวกินยันหัว

“ไปโบกรถเส้นหลักดีมะ”

“แน่ใจ” ต้องปีนขึ้นไปอีก เฮ้อ แค่คิดขาแข้งก็อ่อนแอขึ้นมาเสียดื้อๆ ฉันลุกขึ้นยืนหยิบน้ำมากระดกดื่ม จังหวะนั้นรถคันหนึ่งก็ขับผ่านพวกเราสองคน ซึ่งจะไม่เสมองหรอกนะถ้าหากรถคันนั้นไม่หยุดและถอยหลังมาเรื่อยๆ จนฉันสบตากับไอ้ตังแบบว่า ‘รอดตายแล้วเว้ย!’

ฉันกับไอ้ตังมองรถหรูสีดำที่ถอยมาเทียบข้างและชะโงกหน้าไปมองกระจกที่ถูกลดลง ทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่ง นัยน์ตาคมสีดำสนิทเล่นเอาตัวของฉันชาวาบ “พะ พี่”

“...” พอเขาเห็นว่าเป็นฉันและเสมองมายังรถ ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรออกไปเลยด้วยซ้ำพี่เขาก็เสมองไอ้ตัง

“พี่ครับ ช่วยหน่อยนะครับพอดีรถพวกเรายางแบนน่ะครับ” ไอ้ตังยกมือพนมไว้กลางอก พอเพ่งพินิศหน้ารุ่นพี่คนนี้ชัดๆ ไอ้ตังก็เบิกตากว้างไม่ได้ต่างจากฉัน “จะ เจคแลค เฮ้ย! เจคแลคว่ะเพิร์ล”

“จะโวยวายทำไมก่อน” มันเขย่าบ่าฉันจนหัวสั่นคลอนและไม่ทันที่จะได้อ้อนวอนพี่เขาดีๆ เลยกระจกลดก็ถูกดันปิด ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าเล่นเอาฉันกับไอ้ตังมองหน้ากันเลิ่กลั่ก “คนแล้งน้ำใจ!”

“ไรวะ ถอยมาดูไม่คิดจะช่วยกันสักนิด อะ อ้าวเฮ้ยเพิร์ล ทำบ้าอะไรวะ” เพราะความโกรธและความโมโหหิว หรือความดื้อรั้นของฉันหรือเปล่าถึงทำให้หันไปคว้าตะกร้าสแตนเลสขึ้นหวังจะเขวี้ยงตามหลังท้ายรถของรุ่นพี่คนนั้นไป ไอ้ตังจึงสอดแขนเข้าใต้ข้อพับรักแร้และหิ้วฉันจนตัวลอย

“ไอ้พี่บ้า ไม่คิดจะช่วยกันสักนิดเลยหรือไง เห็นเด็กน้อยสองคนรถเสียแทนที่จะจอดถามสักนิดก็ไม่มี!”

“หยุดดิวะ”

“ไปตายซะเถอะ”

“พะ เพิร์ล”

เฟี้ยว~

ตุ้บ

“ฉิบ... หาย” 

[50%]

*----------------------------------------------------*