วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 2 เจคแลค [50%]

Jake Lack #2

เจคแลค

“นั่นเอ็งเอาเสื้อใครมาน่ะเพลิน”

“อ๋อ” หันไปสบตากับยายนวลเมื่อเห็นว่าฉันเอาเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูออกจากกระเป๋าผ้า แขวนไว้ตรงขอบจับประตูตู้เสื้อผ้า ภายในห้องเช่ามันไม่ได้แคบมากขนาดนั้นนะ เพราะพื้นที่หลังบ้านกว้างขวางพอที่จะเป็นโซนสำหรับอบคุกกี้กับทำขนมหรืออาหารขาย ส่วนภายในจะมีห้องสองห้องและยายนวลยกห้องนอนให้ฉันกับไอ้ตัง ส่วนยายนวลจะนอนบนเตียงไม้ตัวยาวที่ลุงต๋องซื้อไว้ให้มีผ้าปูรองทับอีกที คนแก่อะนะชอบนอนที่เปิดโล่งและยิ่งนอนตรงหน้าทีวีด้วยแล้ว

บางวันเปิดประตูออกมาเห็นยายนวลนอนหลับเปิดทีวีไว้ พอจะปิดก็ลืมตาบอก ‘ข้าดูอยู่ จะปิดทำไม’ เอิ่ม พูดมาได้ว่าดูจริงๆ ให้ทีวีดูตัวเองเสียมากกว่าล่ะมั้ง ส่วนลุงต๋องพ่อของไอ้ตังท่านมีอาชีพขับรถบรรทุกส่งของทั่วจังหวัดไปทีก็เป็นอาทิตย์

“ไอ้อ๋อน่ะใคร” ยายนวลเท้าเอว เมื่อส่งเสื้อนักศึกษาที่รีดให้จนเรียบส่งมาให้ฉันในห้องนอนที่มีแค่เตียงนอนสำหรับนอนคนเดียวกับโต๊ะทำงานตรงมุมห้อง “เสื้อตัวใหญ่ยังกับยักษ์”

“เสื้อรุ่นพี่น่ะยาย”

“รุ่นพี่เรอะ” จะให้อธิบายยังไงยายก็คงไม่เข้าใจ “เขาฝากไว้ พรุ่งนี้เอาไปคืน”

“เดี๋ยวออกไปกินข้าวได้แล้ว”

“จ้า”

ฉันขานรับเมื่อเอาเสื้อนักศึกษาเก็บเข้าตู้ หลังจากกลับจากสนามแข่งถึงห้องก็ช่วงสามทุ่ม ทำให้กิจวัตรประจำวันสำหรับเตรียมของขายพรุ่งนี้เวลาล่วงเลยมาเกือบห้าทุ่มถึงจะมีข้าวตกถึงท้อง เช้ามืดฉันจะต้องตื่นขึ้นมาทำบราวนี่เอาไปส่งให้ไอ้ปูนิ่มกับเพื่อนที่สั่งพร้อมแซนวิชด้วย สำหรับทำขายที่สนามแข่งจะมีคุกกี้เนยสดกับช็อกโกแลต อ้อ คุกกี้กะทิใบเตยที่ยายนวลทำมันขายดีเวอร์ทำเพิ่มอีก ส่วนแซนวิชฉันค่อยกลับมาทำพร้อมกับไอ้ตังเพราะแซนวิชทำแปบเดียว

ออกจากห้องโผล่มาหน้าบ้านก็เห็นยายนวลนั่งชันเข่าขึ้นบนแคร่ไม้ขนาดสี่เหลี่ยมหน้าบ้านมีอาหารธรรมดาๆ แต่รสชาติไม่ธรรมดาวางอยู่สามสี่อย่าง ตามด้วยไอ้ตังที่เดินออกจากห้องมานั่งขัดสมาธิตักข้าวลงจานก่อนคนแรก

“ยาย หนูถามอะไรหน่อย” ด้วยความที่วันนี้เรื่องที่เจอกับรุ่นพี่วิศวะมันคาใจฉันมาก เลยเลือกถามคนเฒ่าคนแก่ว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นจริงได้หรือเปล่า “ตั้งแต่ยายเกิดมา ยายเคยเห็นใครเลี้ยงตัวตะกวดปะ”

“ห๊า! เลี้ยงตะกวดเนี่ยนะ” ไอ้ตังถึงกับสำลักข้าว “หมา แมวมีให้เลี้ยงไม่เลี้ยงเนี่ยนะ บ้าเปล่า”

“มันมีด้วยเหรอวะคนที่เลี้ยงตัวแบบนั้นน่ะ” มีไงยาย แล้วหนูก็เพิ่งจะเจอคนประหลาดเช่นเขาครั้งแรกในชีวิตเหมือนกันนั่นแหละ “ข้าไม่เคยพบเคยเจอ”

“หนูก็ว่าแบบนั้น” อาจจะแค่สนิทกันก็เลยเลี้ยงไว้ที่บึงหน้าคณะงี้ปะ ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอกนะ พี่เขานอกจากจะหล่อเหมือนไม่มีอยู่จริง ยังแปลกประหลาดที่สนิทสนมกับตัวตะกวดนี่สิ “เสียดาย”

“เสียดายอะไร?” ใบหน้าหล่อเหลาของไอ้ตังเสนอหน้าเข้ามาใกล้จนฉันเอื้อมมือตีหน้าผากมัน

“ยุ่ง”

“แอบไปมองหนุ่มในมหาลัยคณะไหนมาล่ะ” ชี้หน้าแกมแซวฉันอีกต่างหาก ไอ้เด็กบ้านี้

“มีที่ไหนกันเล่า!”

“เพลิน” จู่ๆ ยายนวลก็เรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาของยายที่จ้องมองมาทำเอาฉันกับไอ้ตังหยุดทะเลาะกันทันที ทำไมทำหน้าจริงจังแบบนั้นด้วยใจคอไม่ดีแล้วดิ “เอ็งน่ะเพิ่งจะอายุ 19 ได้เรียนมหาลัยปีหนึ่งเองนะ”

ฉันขมวดคิ้วพลางสบตากับไอ้ตังที่ยักไหล่ไหวและตักข้าวเข้าปาก “ยายหมายถึงอะไร หนูไม่เข้าใจ”

“เรื่องผู้ชายน่ะ อย่าเพิ่งรีบไปคิด”

“หนูเปล่าคิดนะยาย ไอ้ตังมันมั่ว”

“ข้าแค่เตือน” น้ำเสียงอ่อนโยนเอื้อนเอ่ยพร้อมฝ่ามือที่เหี่ยวย่นเอื้อมมือมาลูบศีรษะฉันเบาๆ “เอ็งยังเด็กกับเรื่องพวกนี้ สมัยนี้ผู้ชายไม่น่าไว้ใจสักคน”

“หนูรู้แล้ว ยายไม่ต้องเป็นห่วงนะ คนอย่างหนูเนี่ยไม่ชอบใครง่ายๆ หรอก” ยืดอกพลางเอามือทุบฉีกยิ้มกว้างให้กับยายนวลที่ส่ายหน้าพลางยิ้มเอ็นดู “หนูจะอยู่กับยายแบบทั้งที่ยังโสดและซิงจนแก่เลยล่ะ ยายคอยดู”

“ดูแลตัวเองดีๆ นะเพลิน ข้าไม่ได้ห้ามนะถ้าเอ็งจะมีความรัก”

“รับทราบครับผม” ค้อมศีรษะให้ยายนวลเพื่อรับคำสั่งสอนที่ได้ยินมาตั้งแต่เด็กจนเติบโต

“แค่ไม่อยากให้เอ็งเจอผู้ชายแบบพ่อเอ็ง”

“!” ชื่อของใครบางคนเล่นงานจนช้อนในมือร่วงกระทบบนจานกระเบื้องจนเกิดเสียงดัง

“เจอผู้ชายแบบพ่อเอ็ง อยู่ให้ห่างมันซะ ถ้าเอ็งไม่อยากเจ็บเหมือนกับแม่ของเอ็ง”

พอนึกไปถึงใครบางคนที่ทำให้ฉันต้องระเห็จมาอยู่กับยายนวล ถ้าไม่ได้ยายนวล ไม่ได้คุกกี้ชิ้นนั้นที่ทำให้อิ่มจนประทังชีวิตก็คงจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วล่ะ

“ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่พ่อของหนู” ฉันตอบยายนวลด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ผู้ชายพรรค์นั้น หนูเกลียดที่สุด”

“เพิร์ล”

“หนูอิ่มแล้ว ขอเข้าไปทำการบ้านต่อนะ”

ไอ้ตังเรียกรั้งฉัน หากแต่ว่ากลับเดินสาวเท้าเข้ามาในห้องนอนปิดประตูล็อกห้องนึกไปถึงคำพูดของยายนวลฉันก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ เปิดหนังสือเพื่อเขียนรายงานแค่เพียงจรดปลายปากกาลงบนกระดาษทุกสิ่งทุกอย่างที่หลงลืมไป กลับหวนย้อนราวกับหนังม้วนเดิมที่เปิดดูซ้ำวนไปมา

ผู้ชายที่ใจโลเลแบบนั้น ผู้ชายที่ชั่วถึงขนาดทิ้งลูกทิ้งเมียตัวเองน่ะ... อย่าเรียกตัวเองว่าพ่อเลย!

ถ้าหากจะต้องเจอผู้ชายแบบเขาคนนั้น ฉันขออยู่เป็นโสดจนตายเสียดีกว่า เพราะความใจโลเลทั้งที่ไม่ควรลังเลที่จะต้องเลือกใคร สุดท้ายเขาก็เลือกทำร้ายจิตใจของแม่และฉัน สายตาเหลือบไปเห็นรูปของแม่ที่อุ้มฉันตั้งแต่อายุได้เพียงแค่ห้าขวบ ใครจะไปคิดว่ามันจะเป็นรูปสุดท้ายที่ได้เห็นหน้าของแม่กันล่ะ ไม่มีใครคาดคิดหรอกว่าแม่เลือกที่จะจบชีวิตของตัวเอง หวังแค่ว่าผู้ชายคนนั้นจะดูแลฉัน เปล่าเลย การตายของแม่ไร้ประโยชน์สำหรับคนใจดำคนนั้น

คนที่ฉันควรตอบแทนและสำนึกในบุญคุณคือยายนวลและลุงต๋อง พวกท่านทั้งสองเป็นผู้มีพระคุณของฉันอย่างหาที่สุดไม่ได้แล้วจริงๆ ลืมมันไปให้หมดเพิร์ล ชีวิตของแกมีแค่พวกเขาเท่านั้น ไม่ได้มีเอาไว้เพื่อนึกถึงเรื่องราวระยำในอดีต

หลังจากเช้ามืดฉันตื่นมาทำบราวนี่ตามออร์เดอร์ที่สั่งเรียบร้อย ก็เข้ามาอาบน้ำชำระร่างกายสวมเสื้อนักศึกษาเข้ารูปซึ่งฉันเป็นคนตัวเตี้ยและตัวเล็กจะให้สวมเสื้อตัวใหญ่ก็ยังไงอยู่นะ สวมกระโปรงพลีทจีบรอบเลยเข่าและเอาของส่วนตัวยัดใส่กระเป๋าผ้าตามด้วยเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูที่พับไว้อย่างดีหลังจากที่ซักเอารอยขูดของหญ้าออกไปจนหมด

“โห วันนี้ทำแซนวิชครีมสดผลไม้เหรอวะเนี่ย น่ากินชะมัด”

“เป็นไง หน้าตาหรูหรามะ” ฉันถามไอ้ตังที่หยิบกล่องแซนวิชครีมสดผลไม้รสเปรี้ยวเช่นสตอร์วเบอรี่หั่นบางๆ กับกีวี่และส้มแทรกเข้าไปด้วย “ลองเอาไปขายที่สนามแข่งดีกว่าวันนี้”

“น่าจะขายหมดนะ แปลกๆ แบบนี้” ไอ้ตังเอากล่องแซนวิชใส่กระเป๋าตัวเองไปหนึ่งกล่อง จนฉันแยกเขี้ยวใส่มันที่เดินผิวปากออกจากบ้าน ส่วนฉันก็ยืนสวมรองเท้าผ้าใบสีดำขาวหุ้มข้อแบบโบราณยับเยินพอพาให้ฉันไปถึงที่หมายได้ “ทำสติ๊กเกอร์แบรนด์เราแปะไปด้วยดิ เผื่อมีคนสั่งรับจัดทำส่งแบบคอฟฟี่เบรกงี้”

“เอ่อ เข้าท่าว่ะ” ชี้หน้าไอ้ตังพลางเห็นด้วยนะที่ทำสติ๊กเกอร์แปะตามกล่องหรือซองคุกกี้แซนวิช “วันนี้เดี๋ยวลองปรึกษาเมืองกับตาลดีกว่า ให้สองคนนั้นออกแบบ ฉันโง่เรื่องพวกนี้สุดๆ”

“ดีงาม ไปก่อนนะยาย”

“เออ!”

ยายนวลกำลังง่วนกับการขายของ พวกเราสองคนก็เลยนั่งรถเมล์เฉกเช่นทุกวันเพื่อมาเรียน ฉันเอาของไปส่งให้กับตามคณะอื่นหรือที่อาจารย์สั่งก่อนจะมาจบที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ณ ลานเกียร์ของคณะ ซึ่งไอ้ปูนิ่มสั่งบราวนี่นั่นแหละ พอส่งออร์เดอร์ให้เพื่อนเรียบร้อย ฉันก็จะกลับไปที่คณะของตัวเองถ้าไม่บังเอิญเห็นร่างสูงคุ้นตาที่นอนอยู่ที่เดิมและตำแหน่งเดิมข้างริมบึง

จึงเบี่ยงเส้นทางเดินตรงไปหารุ่นพี่วิศวะคนนั้นก็เห็นว่าเขาหลับ... หลับเก่งเวอร์วัง ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนก่อน ขนาดฉันเดินเหยียบใบไม้แห้งขนาดนี้เขายังไม่ตื่นเลยคิดดู ถอนหายใจก้มหน้าหยิบเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูขึ้นมาและย่องไปตรงต้นไม้หวังจะเอาเสื้อช้อปของเขาแขวนไว้กับกิ่งไม้จะได้รีบแจ้นหนีออกมาโดยเร็วที่สุด พอแขวนเรียบร้อยไม่อยากจะนึกภาพตอนกลางคืนเลย มีคนเห็นแบบนี้มีหวังวิ่งหางจุกตูด

“จะรีบไปไหน”

น้ำเสียงเย็นยะเยือกเรียกรั้งเท้าฉันเอาไว้เสียก่อน พลางค่อยๆ หันไปมองร่างสูงที่ลุกขึ้นนั่งเอามือยีเส้นผมสีดำสนิทของตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง นัยน์ตาสีดำสนิทจดจ้องมองมาจนฉันเผยรอยยิ้ม

“แหะ ไม่ได้หลับเหรอคะ”

“ตื่นตั้งแต่เธอเหยียบใบไม้” แล้วทำไมต้องแกล้งทำเป็นหลับด้วยเล่า! ฉันได้แต่ต่อว่าเขาในใจและชี้นิ้วไปยังต้นไม้

“หนูเอาเสื้อมาคืน”

“คืนให้ต้นไม้” คำถามของรุ่นพี่ทำให้ฉันงงงวย “เสื้อของใคร”

“ก็ของพี่ไง”

“ไม่เอามาคืน”

“กะ ก็หนูคืนให้แล้วไง”

“คืนให้ต้นไม้” นี่ฉันกำลังพูดกับตัวอะไรอยู่วะเนี่ย! “ต้นไม้เป็นเจ้าของ”

[50%]

*---------------------------------------------------------*