LOGINShare
วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 6 ยันต์ชนะ [100%]
Last Updated:
2025-12-24 16:57:16“พอดีเลย มะรืนเป็นวันหยุดพี่จะสั่งให้เราทำข้าวกล่องสักห้าสิบกล่องเอามาส่งที่สนามก่อนบ่ายได้ไหม”
“ดะ ได้สิคะ” โห กลิ่นเงินมันโคตรจะหอมเลยแหะ “หนูทำได้ค่ะ”
“เป็นเด็กดีมาก เอาอะไรง่ายๆ ก็ได้นะ พี่จะเอามาเลี้ยงนักแข่งที่จะมาซ้อมที่สนามวันมะรืนกับพวกช่างซ่อมรถ” พยักหน้ารับและคงต้องบอกยายนวลให้หยุดขายของหนึ่งวันเพื่อช่วยกันทำข้าวกล่องประมาณห้าสิบกล่อง “เท่าไหร่วันมาส่งก็ค่อยมาบอกพี่อีกทีก็แล้วกัน”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณเต้”
ยกมือไหว้ขอบคุณคุณเต้ที่โบกมือให้ฉันราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อยมากๆ เอาจริงคุณเต้น่ะเป็นผู้มีพระคุณมากเลยนะ ตอนที่ฉันขอมาขายขนมที่นี่เพราะเห็นคนเยอะ คุณเต้ไม่อนุญาตพอเห็นว่าฉันขยันมากและยืนขายอยู่หน้าสนามราวกับเล็งเห็นความพยายามก็เลยให้ฉันมาขายของที่นี่เป็นเวลาหนึ่งปีกว่าแล้ว เวลาจะสั่งอาหารเลี้ยงนักแข่งกับช่างซ่อมรถหรือคนงานมาบำรุงซ่อมแซมสนามแข่งก็จะสั่งจากฉันที่เดียวเท่านั้น
พอคุยเรื่องธุระกับคุณเต้เสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องพลางฉีกยิ้มกว้างและกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กน้อย “เป็นอะไร”
เฮือก!
สะดุ้งตกใจหน้าเกือบทิ่มพื้น เพราะน้ำเสียงเย็นชาแสนคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง กลิ่นเย็นๆ ที่ลอยมาแตะจมูกสัมผัสได้ทันทีว่าคนที่เอ่ยทักต้องเป็นใครไปไม่ได้เลยถ้าไม่ใช่...
“พะ พี่เจค” ร่างสูงยืนสูบบุหรี่กอดอกพิงกำแพงอยู่ด้านหลัง พอเห็นหลังมือขวาของพี่เจคที่มีรูปการ์ตูนที่ฉันวาดยังติดผิวหนังไม่จางหายไป ฉันก็อมยิ้ม “พี่เจคชนะอีกแล้ว”
“อือ”
“เก่งที่สุด” ชูนิ้วโป้งให้สองข้างเลยนะดีไม่ยกนิ้วโป้งด้านล่างให้อีก แบบนั้นโดนพี่เจคบีบคอตายฆ่าหมกศพคาสนามแน่ถ้าคิดจะทำ “การ์ตูนหลังมือพี่เจคน่ารักดีนะคะ เหมือนพี่เจคตอนหลับเลย”
พอฉันเอ่ยทัก พี่เจคก็คีบบุหรี่ออกจากมุมปากและเสมองหลังมือของตัวเอง “หมามันเขียน”
“หมามีมือด้วยเหรอคะ” กล้ามากที่จะด่าฉันว่าเป็นหมา ปากแซ่บที่สุดในสามโลก
“มี” คำตอบของพี่เจคและสายตาคมดุจเหยี่ยวจดจ้องมองมา “หมาตัวนั้น”
“อะ อะไร หนูไม่ใช่หมาสักหน่อย” รู้ได้ไงก่อนว่าเป็นฉัน! หลับอยู่ไม่ใช่หรือไง ขนาดเขียนขนาดนั้นยังหลับเป็นตาย ชักจะจริงจังแล้วดิที่ว่าพี่เจคมีตาทิพย์อะ
“มีหลักฐาน” พี่เจคล้วงมือซ้ายหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ หลังจากที่เขาเปลี่ยนจากชุดแข่งเป็นเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูเซตวิศวะ ซองคุกกี้ผลไม้แห้งมีสติ๊กเกอร์ติดบ่งบอกหลักฐานชั้นเยี่ยมว่าเป็นฝีมือของใคร “เถียงว่าผีเข้า”
“หนูยังไม่ได้พูดเลยนะ”
“เดี๋ยวก็พูด” รู้ดี รู้ดีไปหมดทุกอย่างจริงๆ มองฉันออกถึงขนาดที่ว่าจะแถไปแบบไหน
“บนหลังมือลบออกได้ แต่บนหมวกกันน็อกลบออกยากนะคะ” ฉันอมยิ้มเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองได้ชนะพี่เจคเลยแหะ ยังไงซะบนหมวกกันน็อกใบโปรดพี่เจคก็ต้องสวมใส่มันตลอดเวลาแข่งนี่นา “คิดซะว่าเป็นยันต์ พี่จะได้ชนะเวลาลงแข่ง”
“...” พี่เจคเงียบ สูบบุหรี่เป็นครั้งสุดท้ายเขาก็จิ้มกรองบุหรี่ลงทรายบนถังขยะ
“เดี๋ยวหนูจะไปเดินเล่นที่ตลาดแถวริมทะเลพัทยา พี่อยากไปด้วยกันไหม” ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ฉันเอ่ยปากชวนพี่เจค ดูจากสีหน้าและท่าทางของเขา “เอ่อ หนูคิดว่าบางทีพี่ควรกลับไปนอนดีกว่า ตลาดคนเยอะคงไม่เหมาะกับพี่”
คิดได้ไงว่าจะชวนพี่เจคไปเดินตลาดทั้งที่เขาโคตรจะโลกส่วนตัวสูง ใช่ โลกที่ว่าคือการนอน นอนแล้วก็นอนยังไงล่ะ จ้องใบหน้าหล่อๆ ของเขาไร้ซึ่งคำพูดใดออกมา ฉันจึงหมุนตัวเพื่อจะกลับไปหาไอ้ตังและไปหาอะไรลงท้องกันก่อนกลับ
“ไป”
“คะ?” เพราะพี่เจคตอบแค่ว่าไป จึงทำให้เอี้ยวหน้าไปมองร่างสูงที่ยืนล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงยีนส์มาหยุดตรงหน้าแบบเพียงแค่ก้าวเท้าเพียงเก้าเดียว กลิ่นเย็นๆ จากบุหรี่ที่พี่เจคสูบ กลิ่นน้ำหอมที่เขาฉีดบนตัว ทุกอย่างบนตัวของพี่เจคเล่นงานความรู้สึกของฉันได้ไม่มากก็น้อย ยามไล่สายตาจากแผงอกขึ้นไปสบตากับพี่เขา จำต้องหลุบสายตามองไปทางอื่นและยกมือเกาท้ายทอยตัวเองแก้อาหารลุกลี้ลุกลนของตัวเอง “พี่จะไปไหน”
“ชวนไปไหน”
“ตลาด”
“อือ ไป” พูดจบก็เดินนำฉันออกไปทางด้านหลังสนาม “รอที่รถ”
“หนูมากับไอ้ตังนะ จะไป...”
“รถนั่งได้”
“เอาจริงเหรอคะ”
“ห้านาที”
กำหนดเวลาให้เสร็จสัพในขณะที่ฉันยืนเอ๋ออยู่ พี่เจคก็เดินดุ่มออกจากสนามทิ้งฉันไว้กับความมึนงง แค่เอ่ยปากชวนตามมารยาทและใครจะไปคิดว่าเขาจะตกลงกันล่ะ พอรู้สึกตัวเองอีกทีก็ขึ้นมาตามไอ้ตังที่บ่นกับฉันว่าหิวแล้ว ตอนนี้โทรบอกยายนวลว่าไม่ต้องรอเดี๋ยวจะซื้อของกินไปฝาก เมื่อออกมาก็เห็นร่างสูงคุ้นตายืนพิงรถสุดหรูสีดำของตัวเอง
“ไปยังไงอะเพิร์ล”
“นั่น” ชี้นิ้วไปหาพี่เจคจนไอ้ตังเท้าเอวพลางเบิกตากว้าง
“เฮ้ย! ดะ เดี๋ยวนะนั่นเจคแลค”
“อือ”
“อะไรยังไง?” ไอ้ตังเอ่ยถามด้วยสีหน้ามึนงงแลสับสน “เพิร์ล”
“ไว้กลับบ้านจะเล่าให้ฟัง”
พี่เจคเห็นฉันกับไอ้ตังเดินมาเขาก็ทิ้งกรองบุหรี่ที่สูบจะหมดมวนทิ้งลงบนพื้น ใช้ปลายรองเท้าขยี้จนแหลก กดล็อกรถเขาก็ปรับเบาะฝั่งข้างคนขับและเท้าแขนลงบนหลังคา “ขึ้นไป”
“หนูเหรอ”
“ไม่” พี่เจคส่ายหน้าและชี้ไปหาไอ้ตัง “นาย”
“เอ่อ ครับ” ไอ้ตังเองก็ทำอะไรไม่ถูกพอๆ กับฉันนั่นแหละ พี่เจคค่อนข้างเคร่งขรึมและเย็นชามาก เดาความต้องการของเขาได้อยากแบบหาจุดตรงกลางไม่เจอ ไอ้ตังหันมาสบตากันพอเห็นว่าฉันพยักหน้ามันก็โน้มตัวเข้าไปนั่งด้านหลังรถสปอร์ตซึ่งมีที่นั่งด้านหลังเรียบร้อยพี่เจคก็ปรับเบาะกลับมาตามเดิม
“ไม่ขึ้น” สบตากับพี่เจคที่เลิกคิ้ว “หรือรอให้อุ้ม”
“หนูขึ้นเองได้”
“รออะไร”
“...”
“หิวแล้ว”
ตอบแค่นั้นพี่เจคก็เดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ เขาสตาร์ทเครื่องยนต์และเร่งเครื่องเสียงดังจนไอ้ตังกวักมือเรียกฉันให้รีบกุลีกุจอขึ้นมานั่งประจำที่ เพียงแค่ประตูปิดลงและล็อกอัตโนมัติ ยังไม่ทันได้คาดเข็มขัดนิรภัยดีเลยพี่เจคก็ออกตัวแรงจนแผ่นหลังของฉันติดกับเบาะ กำสายเข็มขัดนิรภัยแน่นพลางหันไปมองไอ้ตังด้วยสายตาเว้าวอนอ่านใจความได้ว่า...
‘ถ้าต้องตายก็ขอตายกับยายนวลดีกว่า’
ขับรถเร็วขนาดนี้ กลัวไปส่งฉันที่นรกไม่ทันหรือไงกัน!
*-------------------------------------------------*
Latest chapter
Jake Lack วิศวะไร้รัก วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 12 หลบหน้า [100%]
“เอ๊ะ”“ไม่สิ คนรู้ใจแบบปลอมๆ” พอหล่อนทักมาแบบนี้ฉันก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ เดี๋ยวนะ หน้าตาแบบนี้คุ้นจริงหากแต่ว่าฉันเจอคนมามากหน้าหลายตาไงก็เลยไม่ค่อยจะจำหน้าใครได้เสียเท่าไหร่ “ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรกับพี่เจค”“...”“แต่พี่เจคไม่มีทางดึงใครให้มาเป็นคนรู้ใจได้ง่ายขนาดนั้นหรอก” แลดูคำพูดเหมือนจะไม่มีอะไรนะ แต่มันมีไงทุกคน สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ลงท้ายแบบห้วนๆ ต่างจากกิริยาท่าทางที่เป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อม ไม่ใช่คนนี้ที่กอดพี่เจคที่สนามแข่งเขามีผู้หญิงกี่คนกันแน่? ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่เจคที่แสนเย็นชาคนนั้นจะเจ้าชู้ขนาดนี้“แล้วมาบอกฉันทำไม” คนยิ่งโกรธเขาเรื่องสนามแข่งอยู่ มาโยนไม้สุ่มไฟให้ลุกโชนอีกฉันก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นเป็นกอง “ถึงยังไงพี่เจคก็พูดออกจากปากเองไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นคนรู้ใจของเขา”“เธอไม่รู้จักพี่เจคดีพอ”“ใช่” ฉันไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ชอบใจที่เธอมากล่าวหาฉันราวกับตัวฉันไม่มีค่าพอให้พี่เจคดึงมาเป็นคนรู้ใจ ทั้งที่เรื่องตอนนั้นเขาพูดเองฉันไม่ได้รู้เรื่องสักหน่อย “แต่ล่าสุดพี่เจคขอให้ฉันอยู่ข้างๆ เขาแล้วล่ะ”ใบหน้าสวยหวานราวกับเจ้าหญิงถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย คนที่
Jake Lack วิศวะไร้รัก วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 12 หลบหน้า [50%]
Jake Lack #12หลบหน้า‘น่าสนใจ’พี่เงินพูดคำๆ นี้ เล่นเอาฉันถึงกับไปไม่เป็นเลยดิ อะไรที่ว่าน่าสนใจกันนะ “พี่หมายถึงอะไรเหรอ”“อ่า พี่กำลังหมายถึงว่าเอาขนมไปวางตามร้านน่ะ”“ค่ะ” ยกมือเกาศีรษะตัวเองและตักไอศกรีมกิน อย่างพี่เงินเนี่ยนะจะมาสนใจฉัน หล่อ รวยขนาดนี้จะมาสนใจผู้หญิงที่โคตรจะธรรมดาอย่างฉันทำไมกัน“ไม่มีใครมาจีบเพิร์ลบ้างเหรอ”“ไม่นะคะ” ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครมาจีบฉันเลย อาจจะเพราะฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้และเอาแต่คิดเรื่องค้าขาย โฟกัสแค่เงินเป็นหลักละมั้ง“แล้วคนที่ชอบล่ะ ไม่มีบ้างเหรอ มันต้องมีบ้างสิ”“คนที่ชอบเหรอ...” ฉันทำหน้านึกคิดจู่ๆ ใบหน้าของใครบางคนก็แวบเข้ามาจนฉันถึงกับนิ่งไป พลางสะบัดศีรษะตัวเองเพื่อให้หลุดโฟกัส จะบ้าหรือไงไปคิดถึงหน้าผู้ชายใจร้ายคนนั้นทำไมกันล่ะเพิร์ล! “หนูไม่มีใครหรอกค่ะ”“อายุเท่าไหร่แล้วเราน่ะ”“สิบเก้าค่ะ”“บ้าน่า เด็กสาวรุ่นเพิร์ลพี่ควงมานับไม่ถ้วน จะไม่มีเลยเหรอคนที่ชอบน่ะ”“ค่ะ ไม่มี” ก็บอกอยู่ว่าไม่มีก็คือไม่มีดิ พี่เงินจะคาดคั้นฉันเพื่อ?! “หนูคงตายด้านเรื่องผู้ชายมั้ง”“ถึงว่าอยู่ใกล้พี่ เพิร์ลไม่เห็นหวั่นไหว”“ใครบอกพี่ว่าหนูไม่หวั่นไหว” ฉั
Jake Lack วิศวะไร้รัก วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 11 มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา [100%]
“หนูไม่รู้เลยว่าพี่เงินจะเป็นซิลเวอร์ คิดว่าพี่แข่งแบบปกติด้วยซ้ำ”“ก็นะ พี่แข่งได้หลายประเภท แต่ที่ชอบคือแบบดริฟต์มากกว่า” เสียดายมาก! ซิลเวอร์ควรชนะเจคแลคบ้าง ไม่สิ มันจะมีอยู่หลายครั้งนะที่ซิลเวอร์ชนะเจคแลคน่ะ เหมือนคล้ายสลับๆ กันขึ้นอันดับหนึ่งมากกว่า“ไม่เตรียมตัวเหรอคะ”“อีกยี่สิบนาที พอดีพี่หิวน่ะเห็นเพิร์ลก็เลยแวะมาทัก”“งั้นพี่...” ก้มหน้าลงมองตะกร้าก็พบว่าแซนวิชมันหมดเหลือแค่ซองคุกกี้แค่ไม่กี่ซอง “เอาคุกกี้ไปกินรองท้องก่อนสิ”“จะดีเหรอ”“ดีสิคะ” ฉันฉีกยิ้มกว้างและยื่นซองคุกกี้โอ๊ตมีลให้พี่เงินสองอัน “เป็นคุกกี้โอ๊ตมีล เนื้อสัมผัสมันจะหนึบๆ หน่อยนะ หนูใส่ผลไม้แห้งกับอัลมอนล์ไปด้วย”“เท่าไหร่ รอบนี้พี่ขอจ่ายเงินนะ ไม่เอาฟรี”“แต่หนูอยากให้ เพราะได้รู้ว่าพี่คือซิลเวอร์” จะได้เอาเรื่องนี้ไปคุยโม้กับไอ้ตังให้มันหายงอนฉันสักที “รอบหน้าหนูค่อยคิดเงิน”“โอเค” เขาพยักหน้ารับพลางแกะคุกกี้กินพลางชูนิ้วโป้งให้เชิงบอกว่ามันอร่อย“คุกกี้มีพลังงานเป็นแหล่งของคาร์โบไฮเดตที่ดีสำหรับเพิ่มพลังงานในเวลาที่ต้องการได้ เพราะงั้นพี่กินคุกกี้หนูจะได้มีแรงแข่งไงคะ”“ความรู้แน่นมาก” เป็นไงฉันน่ะมันเก่
Jake Lack วิศวะไร้รัก วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 11 มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา [50%]
Jake Lack #11มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขาชิงช้าสวรรค์ที่นั่งรถเมล์ผ่านประจำแต่ไม่เคยได้เหยียบย่างเข้ามา มีบริเวณพื้นที่กว้างขวางและติดริมแม่น้ำสายสำคัญ หนำซ้ำยามพลบค่ำไฟที่ตกแต่งรอบๆ หรือบนชิงช้าสวรรค์ก็สวยงามมาก พอเห็นคนที่รอต่อคิวกันฉันก็ห่อเหี่ยวใจทันที เพราะคนค่อนข้างเยอะจนฉันทำปากงอง้ำ“คนเยอะอะ จะได้นั่งกี่โมงก็ไม่รู้” ด้วยเพราะเป็นวันหยุด กว่าพี่เจคจะวนหาที่จอดรถได้ก็เกือบสิบนาทีเชียวนะ “พี่เจคไปนั่งตรงนั้นก่อนก็ได้นะ หนูไปต่อคิวซื้อตั๋วก่อน”“ไม่เป็นไร” พี่เจคตอบ “ไปด้วยกัน”พูดจบเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์เดินนำฉันไปต่อคิว พอเห็นว่าฉันยืนเอ๋ออยู่ก็พยักหน้าให้มายืนต่อคิวด้วยกัน ฉันพาพี่เจคมาทรมานหรือเปล่าเนี่ย ความสูงของพี่เจคทำให้คนรอบข้างต้องหันกลับมามองเขากันใหญ่ ไม่ใช่แค่ความสูง ความหล่อเองก็เช่นกัน สาวน้อยสาวใหญ่บางคนมองพี่เจคแล้วก็เอามือปิดปากกรี๊ด แถมยังซุบซิบกันหากแต่ว่าคนข้างกายฉันกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากรอต่อคิวซื้อตั๋วที่รอประมาณสิบนาทีก็มาถึงคิวเราสองคน ตอนแรกฉันจะควักเงินจ่ายเองก็ไม่ทันพี่เจค เขาออกเงินให้เสร็จสัพกระทั่งเดินนำฉันขึ้นบันไดมารอขึ้นชิงช้าสวรรค์
Jake Lack วิศวะไร้รัก วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 10 เรื่องจริง ไม่ใช่ฝัน [100%]
อธิบายออกไปด้วยเหตุและผล หวังว่าจะทำให้เด็กอย่างมันเข้าใจว่าปัญหาที่เกิดขึ้นฉันเป็นคนก่อ ฉันก็ต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง “เรื่องที่เกิดขึ้นมันเกิดจากอารมณ์ของฉันล้วนๆ ไม่ได้เกี่ยวกับพี่เจคเลย”“เธอรู้ใช่ปะเพิร์ล หวั่นไหวน่ะได้” มันกำลังจะพูดถึงอะไรกันแน่ ยิ่งพูดฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจ “แต่เธอกับเขา ไม่เหมาะกัน”“จะให้บอกอีกกี่ร้อยครั้งว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่เจค”“เขาอาจจะมีคนที่ชอบหรือคนรักแล้วก็ได้ ผู้ชายที่หล่อ รวยขนาดนั้นคิดว่าจะโสดให้เธอหวั่นไหวหรือไง”“ก็ช่างเขาสิ เขาจะโสด ไม่โสดมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” อันที่จริงพี่เจคจะมีใครหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว ที่ฉันทำอยู่ตอนนี้คือชดใช้ค่าซ่อมกระจกที่ตัวเองเป็นคนทำต่างหาก พี่เจคอาจจะกำลังสอนให้ฉันรู้จักรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำ ถ้าหากวันนั้นฉันไม่ขับรถหนีมันอาจจะเคลียร์จบตั้งแต่ตอนนั้น แต่ด้วยความโง่เง่าของฉันไงเรื่องถึงได้บานปลายมาถึงตอนนี้ “แล้วแกเป็นอะไร จะวีนฉันเพื่อ?”“ฉันอิ่มแล้ว” ไอ้ตังลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าเป้สะพายบ่า “กินกันสองคน คงจะดีกว่า”“ตัง”เรียกชื่อร่างสูงเสียงแผ่วเบาขณะไอ้ตังเดินออกจากร้านไป ฉันได้แต่สับสนและงุนงงกับเหตุกา
Jake Lack วิศวะไร้รัก วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 10 เรื่องจริง ไม่ใช่ฝัน [50%]
Jake Lack #10เรื่องจริง ไม่ใช่ฝันพรึ่บ‘อยู่ข้างๆ พี่ ได้ไหม’“เรื่องจริงหรือความฝันกันแน่วะเพิร์ล”ฉันกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งจากเตียงนอน สลัดผ้านวมที่นอนคลุมโปงและมองไปรอบห้อง พลางยกมือตบแก้มตัวเองสองทีก็พบว่าคำพูดของพี่เจคยังคงวนเวียนในหัวสมอง เวลานี้ตีสามกว่าแล้ว ฉันยังข่มตานอนไม่หลับเลยให้ตายสิ!“คนบ้า พูดจาอะไรก็ไม่รู้”ให้หลังจากพี่เจคพูดคำนั้น เราสองคนก็แทบจะไม่พูดอะไรเลยจนพี่เจคพาฉันไปกินข้าวและพามาส่งที่หน้าปากซอยเข้าบ้าน ฉันเองก็อึ้งและอึ้ง จนกลายเป็นคนหูหนวกตาบอดขึ้นมาทันที พอเจอยายนวลกับไอ้ตังที่พอเห็นฉันก็บ่นยับว่าทำไมกลับช้าบลาๆ ก็นะไม่มีเวลาจะเถียงมันกลับ กลายเป็นว่าเหมือนชีวิตหยุดสตั๊นไปแปบหนึ่งกว่าจะชาร์จพลังกลับมาได้ จนถึงตอนนี้ข่มตาก็ยังไม่หลับเลยเอี้ยวตัวเปิดโคมไฟลิ้นชักหัวเตียง สายตาเหลือบไปเห็นกล่องบุหรี่ที่ฉันยังบ้าเก็บของเขามาทั้งที่ควรทิ้งมันไปได้แล้วใช่ปะ พอเห็นแบบนี้พอจะโยนทิ้งถังขยะมันก็ทิ้งไม่ลงอะ จำต้องเปิดลิ้นชักและโยนมันใส่เข้าไปแทน“เจอกันอีก คงต้องถามให้ชัดๆ ไปเลยว่าที่พูดจริงหรือแค่กำลังอ่อนไหว”ใช่ พี่เจคอาจจะกำลังอ่อนแอหรืออ่อนไหวจากคำพูดของป้าปาก
You may also like
เฮียครามคนโหด
CCHANOKNET31.9K viewsรุ่นพี่ร้าย…ในคืนไนท์สแตนด์
คุณลูกเกด5.1K viewsเมื่อไหร่จะเลิกร้าย
ฮิวโก้9.9K viewsเมียดื้อของเฮียโซล
เอวาริณ ชาริณ4.0K viewsFriend Are Just...Lovely ก็เพื่อนมันน่า...รัก
แสงกลางสมุทร129 viewsProject ร้าย Project Love แผนร้ายของนายวิศวะ
มาดื่มมาดริ๊งก์99 viewsFIFA | พลาดรักร้ายนายสารเลว
Ballamira4.1K viewsJust Love...แค่ได้รักเธอ
กณิกา656 views
