วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 6 ยันต์ชนะ [50%]

Jake Lack #6

ยันต์ชนะ

“แน่ใจนะว่าจะไม่ให้รอรับ”

“ไม่เป็นไร แค่ขับรถมาส่งก็เกรงใจจะแย่ นายไม่เอาเงินอะ”

“คิดว่าฉันจะคิดเงินกับเพื่อนได้ลงคอเหรอวะ เรื่องแค่นี้เอง”

ฉันบ่นเมืองเหนือที่ขับรถมาส่งที่พัทยาและเลือกให้เพื่อนส่งแค่ด้านหน้าสนามแข่งรถเถื่อนเท่านั้นและจะเดินไปเองกับไอ้ตังที่ลงจากรถเตรียมเอาของมาเตรียมไว้ หลังจากแยกกับพี่เจคฉันก็กลับมาทันช่วยยายนวลแพคคุกกี้ใส่ซองแก้วแปะสติ๊กเกอร์เป็นอันเสร็จพอดิบพอดี จึงเปลี่ยนชุดนักศึกษาซึ่งปกติฉันจะสวมชุดนักศึกษามาขายเลย แต่ทีนี้คือไม่ได้สวมกระโปรงพลีทจำต้องเลือกเปลี่ยนเป็นสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นชายรุ่ยสีซีดกับเสื้อยืดสีขาวโอเวอร์ไซส์เอาปลายเสื้อทับในตามด้วยสวมหมวกแก๊ปสีดำใส่แบบกลับหลัง

“พรุ่งนี้เลี้ยงหนม”

“อย่าซีดิวะ เป็นเพื่อนก็ต้องช่วยเหลือกันดิ” เดี๋ยวรถเสร็จก็ไม่ต้องพึ่งพาเมืองเหนือให้ต้องยุ่งยากแล้วล่ะ

“ขับรถดีๆ”

เมื่อร่ำลากับเพื่อนเรียบร้อยฉันก็มองตะกร้าใบใหม่แบบพลาสติกสีน้ำเงิน เพราะอันเก่าพี่เจคยึดเอาไว้เป็นหลักฐานไม่ยอมคืนมาด้วย จึงต้องบอกยายนวลไปว่าลองเปลี่ยนอะไรใหม่ๆ บ้างซึ่งยายนวลเองก็ไม่ได้คิดจะสงสัยอะไร ก็ทำให้โล่งอกไปได้ว่ายายไม่ได้โฟกัสเรื่องตะกร้าใบนั้นที่ทำให้ฉันมีชนักติดหลังกับพี่เจค

“ขายของเสร็จ ไปเดินเล่นตลาดแถวริมทะเลพัทยากันปะ”

“เอาดิ หาไรกินกันก่อนกลับ” ตอบตกลงเป็นอันว่าขายของเสร็จเราจะไปเดินเที่ยวกันก่อนกลับ พอเห็นไอ้ตังเดินนำเพื่อเอาของไปขายในสนามฉันก็คว้าต้นแขนของมันเอาไว้ซะก่อน “วันนี้เห็นนะ”

“เห็นอะไร?” มันทำหน้ามึนงง

“มีสาวมอง ใครอะบอกมาเลย”

“ไม่มี” ไอ้ตังขึ้นเสียงสูงพลางหลบตาฉัน ปกติมันไม่เคยหลบตาฉันนะ ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่นอน

“โกหก” ฉันยังคงคะยั้นคะยอจนไอ้ตังสะบัดแขนออก “ชอบสาวก็บอกมา ไม่เห็นมีอะไรต้องอายเลยนี่นา แกหล่อขนาดนี้แถมเป็นนักกีฬาโรงเรียนอีกต่างหาก”

“ชอบที่ไหน ใครบอกไม่ทราบ”

“ก็เห็นสาวโบกมือให้”

“แค่โบกมือ ไม่ได้ชอบสักหน่อย” ทำมาเป็นปากแข็งนะเนี่ย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะไอ้ตังฮอตจะตายไป

“หรือไง มีคนที่ชอบอยู่แล้วว่างั้น” ราวกับฉันถามจี้จุดไอ้ตังถึงกับหยุดชะงักพลางมองหน้าฉันที่หยุดเดิน หันไปมองร่างสูงที่ยืนนิ่งค้างเป็นหุ่น “เฮ้ย! หรือว่าแก...”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นอะ” ไอ้ตังปฏิเสธเสียงแข็งพลางยกมือเสยเส้นผมสีดำสนิทขึ้น “อย่าคาดคั้นได้ปะวะยัยบ๊อง”

“ไม่สนใจสาวคนเมื่อเช้าก็แสดงว่าแกมีคนที่ชอบจริงเหรอ ใครอะบอกหน่อยดิ”

“ไร้สาระฉิบหาย” มันไม่ตอบแถมยังผลักไหล่ฉันให้ถอยห่างและกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงเข้าไปในสนาม ที่เป็นทางสำหรับเดินไปยังอัฒจันทร์ ฉันยกมือเกาศีรษะตัวเองพลางอมยิ้ม

“อีแบบนี้มีสาวที่ชอบแน่นอน ร้ายนักนะไอ้เด็กเปรต”

ต้องรู้ให้ได้เลยสาวที่ไอ้ตังแอบชอบจะน่ารักและสวยแค่ไหน ถึงแบบนั้นก็นะเห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ มีเหรอว่าเด็กผู้ชายอย่างมันจะไม่ตกหลุมรักใครน่ะเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ส่วนฉันน่ะเหรอคงยากเพราะตัวอย่างมีให้เห็นและใช่ ผู้ชายคนนั้นน่ะทำให้ฉันเลือกที่จะไม่เปิดใจให้กับใครทั้งนั้น ฉันแค่ไม่อยากเจอผู้ชายอย่างเขา แค่เขาคนเดียวก็ทำให้ฉันขยะแขยงเต็มเกลือแล้ว

ฉันเดินเข้ามาในโถงทางเดินซึ่งเป็นทางลาดยาวไปถึงสนาม ระหว่างที่เดินผ่านทางซ้ายมือที่ดูเหมือนจะเป็นโซนห้องแต่งตัวสำหรับนักแข่ง หางตามันเหมือนเห็นอะไรบางอย่างและแน่นอนว่าเรียกให้ฉันเดินถอยหลังชะโงกหน้าไปมองร่างสูงคุ้นตาที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาทางเข้าห้องที่ติดป้ายว่า ‘ห้ามเข้า เฉพาะนักแข่ง’ คนที่นอนตัวยาวปลายเท้าเลยโซฟาเพราะส่วนสูงที่เล่นงานคอฉันอยู่เสมอเวลาเงยหน้าคุยกัน รอยยิ้มผุดขึ้นขณะเดินย่องไปนั่งยองๆ ข้างเขา

“พี่เจค” และคนที่ว่าก็คือบุรุษผู้นอนได้ทุกที่และทุกเวลา ฉันเอานิ้วสะกิดท่อนแขนของเขาที่สวมชุดนักแข่งสีดำและเอามือซ้ายสอดเข้าใต้ท้ายทอย ใบหน้าหล่อเหลายามหลับก็ยังหล่ออยู่ดีนะคนเรา ราวกับเทพนิยายเรื่องเจ้าหญิงนิทราที่รอเจ้าชายมาจุมพิตถึงจะตื่น

สำหรับพี่เจคขอเปลี่ยนบทใหม่เป็นตำนานเจ้าชายนิทราแทน เขาคงไม่ต้องรอให้เจ้าหญิงที่รักเขาจริงมาจุมพิตหรอก ฉันเชื่อว่าคงไม่มีจูบไหนสามารถปลุกให้เจ้าชายขี้เซาคนนี้ลืมตาตื่นขึ้นมานอกเสียจากเขาจะตื่นด้วยตัวเอง ฉันค่อยๆ วางตะกร้าลงบนพื้นหันไปเห็นหมวกกันน็อกสีดำแบบทึบทั้งหมด ควานหาปากกาหมึกสีขาวขึ้นมาและขยับไปหยิบหมวกกันน็อกเต็มใบที่วางอยู่ตรงปลายเท้าเขามาถือไว้ จากนั้นฉันก็นึกสนุกด้วยการขีดเขียนอะไรบางอย่างลงบนเหนือหน้ากากเป็นรูปอีโมจิยิ้มชูสองนิ้วและเขียนคำภาษาอังกฤษว่า ‘Go for it!’ ความหมายของมันก็คือลุยไปเลยสิ!

“เรียบร้อย” พอเขียนหมวกกันน็อกให้เสร็จ พี่เจคก็ยังไม่รู้สึกตัวฉันก็เลยได้ใจเก็บปากกาหมึกสีขาวลงกระเป๋าและหยิบสีดำขึ้นมาแทนขณะค่อยๆ วางหมวกกันน็อกให้อยู่ตำแหน่งเดิม เป้าหมายคือหลังมือขวาของพี่เจคที่ห้อยออกมานอกโซฟา ฉันสอดมือตัวเองรองฝ่ามือหนาจากนั้นก็ใช้ปากเปิดปลอกปากกาคาบไว้ นึกขำในสิ่งที่ตัวเองทำตอนนี้คือการวาดตัวการ์ตูนลงบนหลังมือของเขา เป็นการวาดรูปหน้าเขาแบบตัวการ์ตูนหัวโตหลับตาและเขียนตัว Z สามตัวฟิลแบบหลับแต่ชูสองนิ้ว “คิก”

พอมองผลงานของตัวเองมันก็อดไม่ได้ปะที่จะหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปมือของพี่เจคที่วาดตัวการ์ตูนเอาไว้ จากนั้นก็เลื่อนไปกดถ่ายใบหน้าหล่อเหลาตอนหลับ หากแต่ว่าฉันกลับไม่ได้มองหน้าจอมือถือตัวเอง เอาแต่โฟกัสใบหน้าของเขายามที่ลมจากพัดลมตัวใหญ่ที่อยู่ห่างตัวพัดเส้นผมสีดำปลิวไปตามแรงลม เครื่องหน้าของพี่เจคคือดูดีไปหมดจริงๆ ดีจนหัวใจของฉันเต้นแรงเพียงเพราะนั่งจ้องเขาตอนหลับเนี่ยนะ

“บ้าจริงเพิร์ล ดึงสติหน่อย”

ยกมือทุบศีรษะตัวเองและเก็บของลงกระเป๋า ลุกขึ้นยืนไม่วายก็เลือกซองคุกกี้ที่วันนี้ยายนวลเลือกทำคุกกี้ผลไม้แห้งที่ตัวคุกกี้จะมีผลไม้แห้งเป็นส่วนผสม ตกแต่งหน้าคุกกี้เป็นบลูเบอร์รี่แห้ง ฉันยัดคุกกี้ใส่มือของพี่เจคและยกวางไว้บนหน้าท้องแกร่ง จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากมาเพื่อเร่ขายขนม ตอนนี้ไอ้ตังก็คือแซงหน้าไปแล้วอะมัวแต่ไปทำอะไรพี่เจคอยู่ก็ไม่รู้นะตัวฉัน

“มัวไปทำอะไรอยู่วะ ลูกค้าถามหาแซนวิชเนี่ย”

“ขี้”

“อุบาทว์” ไอ้ตังเอามือผลักศีรษะฉันและคว้าแซนวิชขึ้นไปให้ลูกค้า ส่วนฉันก็เดินเร่ขายของเฉกเช่นทุกวันจะมีลูกค้าประจำอยู่หลายคนที่เป็นขาประจำเลยนะ กระทั่งการแข่งขันแบบดริฟท์กำลังเริ่มต้นขึ้น ทำให้คนในสนามเตรียมพร้อมที่จะเชียร์คนที่รักที่ชอบกันอยู่แล้ว ฉันยืนเอาแขนเท้ากับขอบเหล็กมองร่างสูงคุ้นตาที่เดินออกมาพลางยกมือปิดปากตัวเอง ขนาดนอนไปแล้วยังจะง่วงอีกเหรอคนเรา “ตกลงเจคแลคไม่เอาเรื่องเธอใช่ปะ”

“อือ” ตอบไอ้ตังแบบนั้น แต่จริงๆ พี่เจคเอาเรื่องน่ะสิด้วยการให้ฉันชดใช้ด้วยการเลี้ยงข้าวให้ครบสามหมื่นห้า ฮึก

“หล่อแล้วยังใจดีอีก” ดีกับผีน่ะสิ! เขาน่ะร้ายที่สุด แต่เป็นร้ายแบบเงียบนะ ดูเหมือนคนไม่อะไรกับชีวิต ไม่แยแสและไม่ใส่ใจหรือไม่สนใจโลกก็ว่าได้ ทว่าอะไรที่เกี่ยวกับตัวเองปุ๊บจะรีบสนใจทันที ทำไมเรื่องฉันทำกระจกรถเขาร้าว เขาแสร้งทำเป็นไม่สนใจบ้างนะ แบบรวยแล้วไม่ต้องเอาผิดใครอะ “ถึงยังไงฉันก็เชียร์ซิลเวอร์อยู่ดี”

“เหรอ” ไอ้ตังเบ้ปากใส่ฉันขณะที่เสมองพี่เจคกำลังคุยกับสตาฟ ที่เอานิ้วจิ้มลงบนหมวกกันน็อกพอเขาเห็นปุ๊บก็แทนที่จะมีสีหน้าที่ตกใจหรือสงสัย ปรากฏว่าไม่มีเลยราวกับว่าเป็นเรื่องปกติทั้งที่ฉันเพิ่งจะแอบเขียนมันเองนะ จะเย็นชาเกินไปแล้วนะพ่อคุณ! “เจคแลคชนะอยู่แล้ว”

เพราะฉันร่ายคาถาให้ขนาดนั้นไม่ชนะก็ให้รู้ไปดิ พอถึงช่วงเวลาสำคัญพี่เจคขึ้นรถประจำที่เพื่อแข่งขันประเภทดริฟท์ ตอนแรกฉันเป็นพวกที่ไม่ได้สนใจหรอกนะแค่ดูผ่านๆ เนื่องจากขายของจนไม่มีเวลาเงยหน้าดูการแข่งขัน ทว่าพอถึงรอบพี่เจคแข่งปุ๊บสายตาก็เอาแต่จ้องมองรถของพี่เจคที่ยามเข้าโค้งและดริฟท์ล้อรถจนขึ้นควันโขมง เป็นการหักเลี้ยวได้สวยงามมาก จากที่ดูไม่เป็นเริ่มจะเข้าใจถึงการแข่งขันประเภทนี้แล้ว

สงสัยอย่างเดียวเลยนะ พี่เจคไม่มึนหัวบ้างเหรอที่ต้องเล่นดริฟท์รถเป็นวงกลม ฉันนั่งด้วยคนอ้วกแตก

“เฮ้อเซ็ง เจคแลคชนะอีกตามเคย”

“เพิร์ล พี่เต้เรียกหาน่ะ”

“ค่ะ เดี๋ยวมานะ” สตาฟผู้หญิงเรียกฉันให้ไปพบกับคุณเต้เจ้าของสนามที่ไม่รู้ว่าเรียกฉันไปทำไม ดันตะกร้าขนมให้ไอ้ตังถือไว้ จากนั้นฉันก็ลงอัฒจันทร์ตามไปยังห้องของคุณเต้ที่อยู่ด้านใน เคาะประตูที่เป็นแบบขุ่นจึงผลักเข้าไปเห็นคุณเต้กำลังนั่งนับเงินอยู่ ใช่ เงินก้อนพะเนินคงจะเป็นเงินที่มีคนลงเล่นพนันนั่นแหละ “คุณเต้เรียกหาหนู มีอะไรหรือเปล่าคะ”

[50%]

*---------------------------------------------------*