7.1 เพราะสงสารหรอก

ปรมะและตะวันออกจากคอนโดมาเรียนพร้อมกัน ชายหนุ่มขับไปส่งตะวันที่หน้าคณะอย่างที่ทำบ่อยครั้ง และเป็นเช่นทุกครั้งที่ตะวันต้องโน้มหน้ามาหอมแก้มเขาก่อนลงจากรถ

สุดท้ายหญิงสาวเป็นต้องได้ยินเสียงซุบซิบนินทาตนเหมือนเคย บ้างก็เสียงกรี๊ดกร๊าดจากพวกรุ่นน้องแฟนคลับที่ติดตามและเชียร์เธอกับปรมะให้คบกันจริงจังเสียทีแม้จะมีเสียงนินทาเสียมากกว่า ว่าคั่วกันอยู่นานแต่ผู้ชายก็ไม่ให้สถานะ แต่ตะวันหรือจะสน เธอปล่อยเสียงพวกนั้นเป็นลมผ่านหูไป

หญิงสาวเดินไหล่ตั้งหลังตรงเชิดหน้าสะบัดผมใส่ ไปยังโต๊ะประจำที่มีกลุ่มเพื่อนสนิทนั่งรออยู่

ตะวันเดินไปถึงจุดหมายแล้วปรมะถึงค่อยออกรถไปยังคณะของตัวเองบ้าง

“แดกข้าวกัน” ออสตินชวนคนที่มาใหม่กินอาหารเช้าพลางโยนแซนด์วิชชิ้นโตให้ ชายหนุ่มรับทันหากก็ขมวดคิ้วมองด้วยสีหน้าสงสัย

“อะไรของมึงไอ้ออส”

“มันเอาแซนด์วิชมาแจก แม่งแปลก ๆ แล้วนะกูว่า น่าสงสัย” เบียร์พูดขึ้น วันดีคืนดีออสตินก็ขนแซนด์วิชมาให้เพื่อนกินเป็นอาหารเช้า ทั้งที่ปกติได้กาแฟสักแก้วก็อยู่นานเป็นวันโดยไม่ต้องเติมอะไรลงท้องกันก็ได้

และยิ่งแปลกเพราะแซนด์วิชที่มันเอามาแจกจ่ายให้ไม่ใช่จากร้านอาหารร้านแน่ ๆ ต้องเป็นแซนด์วิชทำเองเท่านั้น และก็ต้องไม่ใช่ฝีมือมัน

“มึงไปเอามาจากไหนไอ้ออส” แทวอนอีกคนที่หรี่ตาถาม

“แดก ๆ เข้าไปเถอะ อย่าถามมาก” ออสตินยัดแซนด์วิชเข้าปากคำใหญ่ ใบหน้าหล่อคมของหนุ่มลูกครึ่งดูอิ่มเอม สดใส แล้วหันมาบอกกับปรมะให้รีบยัดแซนด์วิชเข้าปากไปด้วย

“กูไม่กิน” ปรมะยัดแซนด์วิชชิ้นนั้นกลับเข้ามือเพื่อนสนิทอย่างไม่ใส่ใจ เขานั่งลงแล้วเปิดตำรากฎหมายขึ้นมาอ่าน

“มึงควรกินข้าวเช้าบ้างนะ”

“แต่นั่นมันแซนด์วิช”

“เออนั่นแหละ อาหารเช้าอะ อะไรก็ได้ มึงควรแดกบ้างไอ้ห่า พวกมึงก็ด้วย สมองคนเราต้องการพลังงาน”

“ทำไมวันนี้มึงพูดมาก” ปรมะหรี่ตาถาม  

ป้อมคว้ามือเพื่อนที่ยังถือแซนด์วิชอยู่ กัดมันเข้าปากหนึ่งคำแล้วเคี้ยวชิมรสชาติ แต่แล้วก็เบ้หน้าตอบว่า “งั้น ๆ”

“แต่กูว่าก็อร่อยดี” เบียร์ชม

“ใช่ไหม กูก็ว่าอร่อยดี มึงอะลิ้นไม่ถึงไอ้ป้อม ไอ้สัด”

ปรมะฟังเพื่อนเถียงกันแล้วอดคิดถึงข้าวต้มกุ้งของตะวันไม่ได้ “ก็อร่อยดี” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วกับตัวเอง มุมปากกดลึกเป็นรอยยิ้มจาง ๆ เมื่อคิดถึงรสชาติอาหาร

วันนี้ตะวันทำออกมาได้น่ารับประทาน เธอตกแต่งชามด้วยต้นหอมซอย โรยอย่างบรรจงเป็นรูปหัวใจดวงใหญ่ กุ้งที่สุกจนเป็นสีส้มหญิงสาวก็เอามาต่อกันเป็นรูปหัวใจดวงเล็ก ๆ ประดับไว้

ตอนตะวันเข้าไปเปลี่ยนชุดนักศึกษาเขาแอบตักชิมไปหลายคำ รสชาติถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว ดีกว่าหลายวันก่อนหากก็กินไม่หมดหรอกเพราะเพิ่งซดกาแฟดำไปจนรู้สึกแน่นท้อง

ที่เขารีบเรียกยายนั่นให้ออกจากห้อง ไม่ต้องเอาจานไปเก็บล้างเพราะเห็นว่ามือบอบบางของยายคุณหนูตระกูลหยางเป็นแผล น่าจะมาจากการทำข้าวต้มให้เขานั่นแหละ

เพราะสงสารหรอกนะ เห็นแก่ความดันทุรัง