เข้าสู่ระบบChapter04.ระยะห่าง
"เออใช่! เพราะกูนี่แหละ แต่กูไม่คิดว่ามึงจะสวยขนาดนี้ไง แบบนี้กูก็มีคู่แข่งแล้วอะดิ“ “อืม สวยจริงๆจนเกือบจำไม่ได้” เรนเดลเอ่ยขึ้นทำให้ฉันชะงักหันไปมองหน้ามัน ปกติไอ้หมอนี่มันเคยชมใครที่ไหน “ขนลุกอีเดล มึงชมกู” ฉันไม่รอช้าที่จะตอบกลับไปพร้อมทำท่าทางขนลุกให้มันสมจริง ซึ่งดูเหมือนเรนเดลจะชินกับท่าทางแบบนี้ของฉันอยู่แล้วถึงได้ส่ายหน้าตอบกลับมาเฉยๆ ไม่เหมือนกับอีกคนที่เอาแต่นั่งจ้องฉันไม่วางตา ไม่รู้จะจ้องอะไรนักหนา “เชี้ย! มัวแต่เม้าเพลินจนลืมดูเวลา กูต้องรีบไปเรียนแล้ว กูไปก่อนนะ” จู่ๆโบว์วี่ก็ก้มลงไปมองนาฬิกาก่อนจะเอ่ยปากขอตัวไปเรียน ซึ่งฉันก็พยักหน้ารับเพราะอีกไม่กี่นาทีฉันเองก็ต้องขึ้นไปชั้นบนเพื่อเรียนคาบแรกแล้วเหมือนกัน ”กูก็ต้องไปละ ไว้เจอกัน“ เรนเดลเอ่ยขึ้นมาอีกคนก่อนที่พวกมันจะเดินออกไปจากโต๊ะนั่ง ยกเว้น....... ”.....มองอะไร?“ นั่นเป็นคำแรกที่แอนดริวเอ่ยปากถามฉัน ฉันยืนจ้องหน้าเพื่อนสนิทที่รั้วบ้านติดกันด้วยสีหน้าสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าทำไมมันถึงยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ ไม่ลุกขึ้นไปเรียนหรือไง “มึงไม่ไปกับมันล่ะ” ฉันพยักหน้าไปทางเรนเดลที่เดินหายไปไกลแล้ว สองคนนี้เรียนสาขาเดียวกันไม่ใช่หรือไง “ทำไมต้องไปกับมัน” หมอนั่นเลิ่กคิ้วถามฉันด้วยท่าทางกวนประสาท ทำเอาฉันชะงักไปเล็กน้อย เพราะหลายเดือนที่ผ่านมาพอไม่ได้ทะเลาะกันกับหมอนี่ ฉันก็รู้สึกว่าชีวิตของตัวเองเงียบเหงามากจริงๆ “อ้าว ก็มึงมีเรียนพร้อมมันไง ถามแปลกๆ ไม่สบายปะเนี่ย“ ”ใครกันแน่ที่ไม่สบาย ตอนรายชื่อออกไม่แหกตาดูหรือไงว่าเราสองคนเรียนห้องเดียวกัน“ ”ฮะ!? ว่าไงนะ!“ ฉันเบิกตากว้างก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดังอย่างลืมตัวเมื่อได้ยินแบบนั้น ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมที่หมอนี่บอกว่าเรียนห้องเดียวกันกับฉัน ”จะตกใจอะไรขนาดนั้น“ แอนดริวถามฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ”ที่พูดออกมาหมายความว่าไง“ ในระหว่างที่ฉันหนีไปลั้นลาที่ประเทศญี่ปุ่น เพื่อนสนิทของฉันทำอะไรลงไปบ้าง เรื่องนั้นฉันไม่เคยรู้เลย เพราะครั้งล่าสุดที่คุยกัน ฉันจำได้ว่าเรนเดลกับแอนดริวตกลงกันว่าจะสอบเข้าคณะวิศวะ ซี่งนั่นทำให้ฉันรู้สึกดีเป็นอย่างมากที่ในที่สุดฉันก็จะได้แยกจากเพื่อนสนิทที่เรียนห้องเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาลเสียที เพราะถ้าให้พูดตามตรง ฉันอยากลองใช้ชีวิตแบบไม่มีแอนดริวมาเป็นก้างขวางคอดูบ้าง ฉันเองก็อยากจะใช้ชีวิตโสดให้มีความสุข ไม่ใช่มีฝูงเสือไว้คอยไล่เหยื่อรอบตัวฉันอยู่ตลอดเวลา จนไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าแม้แต่จะมาเข้าใกล้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันก็รู้สึกสบายใจนะที่มีเพื่อนผู้ชายคอยเป็นห่วง แต่ตอนนี้ฉันโตพอที่จะเริ่มใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไปได้แล้ว มันออกจะช้าไปด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่ได้เป็นไปอย่างที่ฉันคิด “ก็หมายความว่าเราสองคนเรียนห้องเดียวกัน“ แอนดริวตอบกลับมาหน้าตาย ผิดกับฉันที่ได้แต่รู้สึกอึ้งอย่างบอกไม่ถูก ทำไมจู่ๆหมอนี่ถึงได้เปลี่ยนใจ แล้วชีวิตในรั้วมหาลัยของฉันจะสนุกได้ยังไง! ฉันอุส่าห์เปลี่ยนแปลงตัวเอง จากผมสั้นเต๋อทอมบอยมาไว้ผมยาวเพื่อที่จะใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยให้เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นมากขึ้น แต่เพื่อนสนิทกลับมาตามติดชีวิตอีกแบบนี้ แผนที่ฉันวางไว้ก็พังหมดน่ะสิ “ถามจริง? มึงทำแบบนี้ทำไมวะ“ ฉันทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามออกไปตามตรง หลายครั้งที่แอนดริวทำนิสัยแบบนี้กับฉันและฉันยอมรับว่าบ้างครั้งฉันก็เผลอคิดไปว่าหมอนี่อาจจะชอบฉัน แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นเพื่อนสนิทของตัวเองนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ฉันก็ไม่เคยคิดว่าคนอย่างแอนดริวจะรักใครเป็น “ทำอะไร?” “ก็ที่ตามติดกูแบบนี้อะ บอกตามตรงบางครั้งกูก็รู้สึกอึดอัดนะเว้ยที่มึงทำแบบนี้” “ที่พูดออกมา หมายความว่าไง อึดอัด?” ผมเอ่ยถามคนตรงหน้าออกไปด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ว่าหลังจากเรียนจบมอปลาย จีจี้พยายามตีตัวออกห่างผม เริ่มจากการไม่ค่อยตอบแชท แต่ตอนนั้นด้วยความที่เธออยู่ต่างประเทศ ผมก็เลยคิดว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัย แต่พอวันนี้การที่เราสองคนได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง มันทำให้ผมรับรู้ว่าอีกคนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอดูไม่ได้อยากสนิทกับผมเหมือนเคย นั่นทำให้ผมรู้สึกจี๊ดๆบริเวณหัวใจข้างซ้ายอยู่มากพอสมควร คนเคยสนิทกันมามากกว่าสิบปี จู่ๆจะมาพูดแบบนี้ใส่กัน มันได้เหรอวะ? “ให้กูพูดตามตรงเลยนะ ที่ผ่านมากูรู้มาตลอดนะเว้ย ที่มึงคอยจัดการผู้ชายทุกคนที่เข้ามาจีบกูให้เลิกยุ่งกับกูอะ แต่กูก็ไม่ได้อะไรไง เพราะมึงคือเพื่อนกูและตอนนั้นกูก็ยังเด็กเกินไปที่จะมีความรัก แต่ตอนนี้กูโตแล้วนะดริว กูอยากใช้ชีวิตเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ไม่ต้องมีเพื่อนผู้ชายมาคอยตามหวงอะ กูอยากมีแฟนเหมือนคนอื่นบ้าง“ ”.......“ ถ้อยคำพวกนั้นที่พรั่งพรูออกมาจากปากคนคนตัวเล็กทำเอาผมรู้สึกอึ้งอยู่มากพอสมควรเพราะผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจีจี้รู้สึกแบบนี้กับผม ที่ผ่านมา....ผมคงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากเลยสินะ แต่แล้วยังไง....ที่ผมทำไปทั้งหมดก็เป็นเพราะสัญญาที่ให้กับพี่จอมทัพเอาไว้ “พูดแบบนี้หมายความว่าจะเลิกคบกับกู?“ ผมเลิ่กคิ้วถามคนตรงหน้าออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบ ผิดกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาและรู้สึกชาหน่วงอยู่ตลอดเวลา ผมยอมรับว่าตอนนี้กำลังรู้สึกเคว้งเอามากๆ เพราะจู่ๆเพื่อนรักที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก กำลังจะขอตีตัวออกห่างจากผมไป แต่ด้วยอีโก้ของผม ผมเลือกที่จะแสดงออกไปว่าไม่ได้รู้สึกอะไร ”กูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น.....“ ”.....กูว่าเราลองห่างกันดูดีไหม แบบที่คนอื่นจะไม่ได้เข้าใจผิดว่ามึงเป็นแฟนกู“ ห่างงั้นเหรอ.... ผมจ้องมองใบหน้าสวยที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันจะสวยได้ขนาดนี้ด้วยแววตาคมกริบ เหตุการณ์นั้นมันเคยเกิดขึ้นแล้วครั้งหนึ่งในตอนที่เราสองคนย้ายโรงเรียน หลายคนเข้าใจผิดว่าผมคบกับเธอเพราะเราสองคนตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา แต่วันนี้จู่ๆ จึจี้กลับมายืนต่อหน้าผมและขอให้เราสร้างระยะห่างต่อกัน ในขณะที่เราสนิทกันมามากกว่าสิบปีเนี้ยนะ ผมไม่อยากคิดเลยว่ามันจะมีวันนี้เกิดขึ้นจริงๆ ”อยากมีแฟนมากขนาดนั้นเลยเหรอ“ ผมทวนถามออกไปด้วยความรู้สึกคุกครุ่นที่ก่อตัวขึ้น การที่เธออยากมีแฟน มันกำลังทำลายความสัมพันธ์ของเราสองคน ซึ่งผมรู้สึกเจ็บ....ที่ได้ยินว่ามันเป็นแบบนั้น “อืม” “ก็แล้วแต่ ถ้ามึงคิดว่าการที่เราสองคนเลิกสนิทกันจะทำให้มึงมีความสุขมากขึ้น ก็ได้....ต่อจากนี้เราจะเป็นแค่เพื่อนร่วมห้องกัน แค่นั้น“ ผมไหวไหล่บอกอีกคนด้วยสีหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกขุ่นมัวใดๆออกมาเลยสักนิด ก่อนที่จะสาวเท้าออกมาจากบริเวณนั้น ในความเป็นจริงผมมีหลายอย่างอยากจะพูด แต่ในเมื่ออีกคนดูอยากจะเลิกเป็นเพื่อนกับผมมากขนาดนั้น ก็ไม่มีเหตุผลที่ผมจะถามหาเหตุผลจากเธออีกต่อไปChapter50.งานหมั้น ( จบบริบูรณ์ ) @ห้องนั่งเล่น ”มึงจะนั่งเงียบอีกนานปะ“ จีจี้เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หลังจากที่เธอได้รับรู้เรื่องช็อคระหว่างโบว์วี่กับเรนเดล หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะจับตัวทั้งสองคนมานั่งประจัญหน้ากันตรงนี้พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกข้องใจเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด “มึง~” โบว์วี่ที่นั่งก้มหน้าอยู่นานก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเอ่ยเรียกเพื่อนซี้ออกมาเสียงหวานอย่างยอมรับในความผิดครั้งนี้ ที่เธอเองก็ไม่ได้บอกเรื่องราวระหว่างเธอกับเรนเดลให้อีกคนรู้เช่นกัน “ที่รัก....มันสองคนก็เหมือนกับเรา” ควับ! ได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของแฟนหนุ่มจีจี้จึงไม่รอช้าที่จะหันไปมองหน้าเขา พอได้เห็นสีหน้าของแอนดริวชัดๆเธอก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าอีกคนรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนเธอแล้ว กลายเป็นว่าเธอเองก็เป็นคนสุดท้ายเช่นกันที่ได้รับรู้เรื่องราวหว่างโบว์วี่กับเรนเดล “นี่นายก็รู้อยู่แล้วเหรอ?“ ”เอ่อ ฉันเองก็รู้ได้ไม่นาน“ เมื่อโดนแฟนสาวทำเสียงดุใส่แอนดริวจึงตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแห้ง เขาเองก็บังเอิญรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนัก ”มึง~ อย่าโกรธมันเลยนะ เป็นเพราะกูเอ
Chapter49.โขดหินริมหาดทราย NC++ สวบ~ “อึก” ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปตามความรู้สึกเสียวซ่านยามท่อนเอ็นอันใหญ่แทรกผ่านเข้ามาในร่างกาย มือเล็กจิกไปตามแผ่นหลังกว้างของแฟนหนุ่มเพื่อระบายความรู้สึกวาบหวามออกไป ปึก! ปึก! ปึก! ”อะอ๊ะ อะแอนดริว มันลึก“ “ซี๊ดด” ปากหนาเอ่ยครางกระเส่าออกมาด้วยความพึงพอใจกับทุกจังหวะที่ตัวเองขยับเข้าออก กลิ่นอายของทะเลและเสียงคลื่นที่กระทบเข้าฝั่งทำให้หัวใจดวงแกร่งยิ่งรู้สึกหึกเฮิมมากยิ่งขึ้ต “ชอบไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ดวงตาคมจ้องมองลงในนัยต์ตาสวยราวกับว่าต้องการจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว “ชะชอบค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับมาด้วยความรู้สึกนาวกับเธอกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ทุกการตอกอัดทำให้หญิงสาวรู้สึกดีจนแทบอยากกรีดร้องออกมา กลีบกุหลาบเล็กหุบเข้าหุบออกแทบตลอดเวลาที่แท่งร้อนกระหน่ำจ้วงแทงเข้าไป สองสายตาผลัดกันจ้องมองแก่นกายที่กำลังถูกร่องคับแคบดูดกลืนลงไปซ้ำๆ ทำให้ทั้งสองยิ่งรู้สึกอารมณ์พุ่งพล่านมากขึ้น หมับ! มือหนาเอื้อมมาบีบขย้ำหน้าอกอวบอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยเบื่อเลย จ๊วบ~ “อ๊าา”
Chapter48.เปลี่ยนบรรยากาศ NC+ เวลาผ่านไปสักพัก.... “โอ้ย แม่ง พวกมึงขี้โกงอะ สาดน้ำใส่หัวกู” เสียงโบว์วี่โวยวายขึ้นมาหลังจากที่เล่นน้ำกันไปสักพัก เธอก็โดนทุกคนแกล้ง “ขึ้นได้แล้วมั้ง หัวเปียกแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัด” เสียงของเรนเดลดังขึ้นมาตามหลัง เขาเห็นแอนดริวส่งซิกมาให้นั่นหมายความว่าหมอนั่นต้องการให้เขาพาโบวี่ออกไปจากตรงนี้ “เรื่องของฉัน” แต่น้ำเสียงที่หญิงสาวตอบกลับมาทำเอาเรนเดลชะงักหันไปมองใบหน้าสวย ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “จะไม่ไป?” เขาถามย้อนเธอ โดยบทสนทนาของทั้งสองตัวอยู่ในสายตาของแอนดริวและจีจี้ “นายมายุ่งอะไรกับฉันล่ะ” โบวี่กลับไปยังไม่ได้แคร์อะไรนัก ท่าทางของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกำลังโกรธอีกคนอยู่เลยสักนิด นั่นทำให้จีจี้หันไปมองหน้าของแอนดริว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนั้น “เหอะ! เออ ไปก็ได้“ นั่นคือประโยคสุดท้ายที่จีจี้ได้ยินออกมาจากปากของโบว์วี่ ตอนนี้สองคนจะพากันเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งจีจี้เองก็ทำท่าว่าจะเดินตามไปเพราะเธอเริ่มรู้สึกหนาว ”จะไปไหน“ แอนดริวที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะดึงแขนแฟนสาวเอาไว้ เธ
Chapter47.บิกินี่ หลายวันต่อมา.... @ภูเก็ต ซ่า~ ซ่า~ เสียงคลื่นที่กระทบเข้ากับฝั่งทำให้จีจี้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเป็นอย่างมาก หลังจากสอบเสร็จเธอกับแอนดริวตัดสินใจเดินทางมาเที่ยวภาคใต้ เหตุผลก็เพราะอยากหนีมาพักผ่อนก่อนที่งานหมั้นของเธอและเขาจะเกิดขึ้นในต้นเดือนหน้า เนื่องจากแม่ของร่างสูงได้ฤกษ์มาอย่างว่องไวทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไปหมด แต่ถึงแบบนั้นจีจี้ก็ไม่ได้ขัดอะไร เธอปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเรื่องนี้ไปแบบเงียบๆ “ที่รัก.....พวกมันสองคนมาถึงกันแล้ว“ เสียงทุ้มของแอนดริวดังขึ้น เมื่อเขาเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศที่ตัวเองเช่าเอาไว้และพบว่าเรนเดลกับโบว์วี่เดินทางมาถึงที่นี่พอดี “จริงเหรอ" "อืม ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ จะได้ไปเล่นน้ำกัน“ แอนดริวไม่ว่าเปล่า มือหนายังคว้าแขนเล็กให้เดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยกัน เพราะก่อนหน้านี้เขาชวนสองคนนั้นให้ออกมาเล่นน้ำด้วยกันแล้วและพวกมันก็พยักหน้าเข้าใจ "อีจี้เพื่อนร้ากกก“ พอเดินเข้ามาถึงในบ้าน โบว์วี่ก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้ามาทักทายเพื่อนสนิทด้วยความคิดถึง ”ไง มึงผอมลงปะเนี่ย“ จีจี้หันไปมองดาราสาวที่แลดูผอมแห้งลงกว่าเด
Chapter46.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ “ฮัลโหล” เสียงหวานกรอกไปตามสาย เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา ‘ทำอะไรอยู่?’ แอนดริวเอ่ยถามออกไป แม้จะรู้ดีว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เจอกัน เพราะเธอต้องมาทานข้าวที่บ้านของเขา แต่ความคิดถึงที่เขามีต่อหญิงสาวทำให้ร่างสูงตัดสินใจกดโทรออกไป “ไม่ได้ทำอะไร แล้วนายล่ะ” ‘คิดถึงเธอ‘ ใบหน้าสวยเผลอยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องระหว่างเธอกับแอนดริวอีกต่อไปแล้ว จีจี้ถึงได้รู้สึกว่าเธอกล้าที่จะมีความสุขมากกว่าแต่ก่อน “ทำไมนายถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องหมั้นเลยล่ะ” ปากเล็กเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองรู้สึกข้องใจออกไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าอีกคนจะอยากหมั้น ‘ฉันคิดมาตลอดว่าอยากหมั้นกับเธอ แต่ที่ไม่พูดเพราะรู้ว่าเธอยังไม่พร้อม แต่พอทุกอย่างมันเป็นมาแบบนี้ ฉันก็เลยคิดว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะพิสูจน์ให้พี่ชายเธอเห็นว่าฉันจริงจังกับเธอ‘ ”.....“ จีจี้รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอไม่เคยรู้เลยว่าแอนดริวรักเธอมากขนาดนี้ จู่ๆหญิงสาวก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาบริเวณขอบตาของตัวเอง เธออยากจะร้องไห้เพราะดีใจที่อี
Chapter45.ผมอยากหมั้น “ผมอยากให้พ่อกับแม่ช่วยไปคุยกับครอบครัวของจีจี้ให้ผม เพราะผมอยากแสดงความรับผิดชอบ” น้ำเสียงมุ่งมั่นของลูกชายทำเอาเอมิกายกมือป้องปากเบาๆ ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยเห็นแอนดริวจะจริงจับกับใครมากเท่านี้มาก่อน แม้จะรู้สึกแปลกใจที่ลูกชายของนางดันไปตกหลุมรักเพื่อนสนิทของตัวเอง แต่ทว่าอีกใจหนึ่งเอมิกาก็รู้สึกโล่งใจที่คนๆนั้นคือเด็กสาวที่นางรู้จักเป็นอย่างดี “แกจะรับผิดชอบลูกเขายังไง?” มาร์โคเลิ่กคิ้วถามลูกชาย เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าแอนดริวจะทำยังไงกับเรื่องนี้ "ผมอยากหมั้นกับจี้ครับ พ่อกับแม่ช่วยผมได้ไหม“ สิ้นเสียงคำพูดของลูกชาย สองสามีภรรยาก็หันไปมองหน้ากันด้วยความรู้สึมึนงงเล็กน้อย เพราะว่านางกับสามีไม่เคยคาดหวังอะไรแบบนี้จากลูกชายของตัวเองเลย นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมเอีกคนถึงได้ปฏิเสธการหมั้นกับแตงกวาเสียงแข็ง ”ถ้าพ่อช่วยผม ผมจะเข้าไปช่วยงานที่โรงพยาบาลหลังจากเรียนจบ“ มาร์โคหันมามองหน้าลูกชายอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากของลูกชาย ตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงความจริงจังและจริงใจที่แอนดริวมีให้จีจี้ และแน่นอนว่าคนเป็นพ่อแม่ หากลูกขอความช่วยเห







