เข้าสู่ระบบChapter05.สถานการณ์ไม่ดี
ฟู่ว~ ฉันถอนหายใจออกมา เมื่อมองตามแผ่นหลังของอดีตเพื่อนสนิทออกไปจนลับสายตา แม้จะเตรียมใจมาแล้วตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ก็ไม่คิดว่าหัวใจจะรู้สึกหวิวขนาดนี้ สิ่งที่ฉันทำ ฉันคิดว่ามันถูกที่สุดแล้ว เพราะถ้าหากวันหนึ่งฉันมีแฟนขึ้นมาจริงๆ ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้แฟนของฉันมีปัญหากับเพื่อนของตัวเอง ถ้าแอนดริวทำตัวเฉยเมยเหมือนเรนเดลก็คงดี ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาจีบฉัน หมอนั่นก็มักจะชอบเข้ามายุ่งตลอด บางครั้งฉันก็รู้สึกอึดอัด แต่ไอ้ท่าทางยอมรับระยะห่างง่ายๆแบบนั้นก็ทำเอาฉันแอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะ ด้วยความที่เราสองคนสนิทกันมานาน ดูเหมือนแอนดริวจะเข้าใจฉันผิดอยู่นิดหน่อยด้วย ฉันแค่ขอมีระยะห่าง ไม่ได้อยากเลิกเป็นเพื่อนสักหน่อย “เฮ้อ....หวังว่าวันนึงนายจะเข้าใจฉันนะ” หลายวันผ่านไป~ @ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ”นี่มึงกูได้ตั๋วมาแล้ว“ เสียงโบว์วี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับโชว์ตั๋วหนังสยองขวัญเรื่องใหม่ล่าสุดที่เพิ่งเข้าฉายวันนี้วันแรกขึ้นมาโชว์ให้เหล่าเพื่อนๆดู วันนี้ทั้งสี่คนนัดกันมาที่ห้างดังเพื่อรับชมหนังสยองขวัญอย่างเช่นทุกครั้งที่เคยทำด้วยกันในสมัยที่เรียนมัธยมปลาย ซึ่งตอนนี้เหลือเวลาที่สิบนาทีหนังจะเริ่มฉาย แต่ดูเหมือนแอนดริวจะยังมาไม่ถึง “แล้วทำไมวันนี้มึงไม่มากับไอ้ดริวอะ มึงเรียนห้องเดียวกันไม่ใช่เหรอ” โบว์วี่เอ่ยถามจีจี้ออกไปอย่างไม่ได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนเคยของเพื่อนสนิท หลังจากวันนั้น สถานการณ์นะหว่างแอนดริวกับจีจี้ก็เกิดระยะห่างต่อกันขึ้นมาอย่างชัดเจน หรือเรียกง่ายๆว่าเธอกับเขาแทบจะไม่ได้ปริปากพูดคุยกันออกมาเลยสักคำ ถึงแม้จะเรียนด้วยกันอยู่ทุกวันก็ตาม “เรียนห้องเดียวกันก็ไม่จำเป็นต้องมาด้วยกันปะวะ“ ในขณะที่จีจี้กำลังตอบกลับเพื่อนอยู่นั้น ”นั่นไงมันมาละ“ เรนเดลเอ่ยขึ้นมาเมื่อหันไปเห็นว่าแอนดริวกำลังเดินเข้ามาทางนี้พร้อมกับผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่งที่เดินควงแขนแกร่งเอาไว้ ”ไง....กูนึกว่ามึงจะมาคนเดียว“ โบว์วี่ที่ถือตั๋วสี่ใบอยู่ในมือจ้องมองคนที่เดินเข้ามาใหม่ด้วยท่าทางงุนงงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเพื่อนในกลุ่มควงผู้หญิงคนอื่นมาด้วย ปกติแอนดริวไม่เคยพาใครมา ”...../.....“ สองสายตาหันไปจ้องมองกันก่อนที่จีจี้จะเป็นฝ่ายเบือนสายตาหนีไปก่อน แอนดริวก็คือแอนดริว เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน ”มึงซื้อตั๋วแล้วใช่ไหม“ แอนดริวเลิกสนใจอดีตเพื่อนสนิทของตัวเองก่อนจะหันไปถามโบว์วี่ ”อืม แต่กูซื้อมาแค่สี่ใบนะ“ ”นี่พี่ชมพู่ ดาวเอกกูปีที่แล้ว“ ปากหนาแนะนำคนข้างๆด้วยถ้อยคำสั้นๆ ก่อนที่ทุกคนจะยิ้มทักทายกันไปตามธรรมชาติ ยกเว้นจีจี้ที่ดูจะหันไปสนใจอย่างอื่นมากกว่า เพราะเธอรู้สึกอึดอัดเวลาได้เผชิญหน้ากับสายตาคมนั่น มันทำให้เธอรู้สึกจี๊ดอยู่ในใจตลอดเวลา แอนดริวพยายามตีตัวออกห่างจากเธออย่างชัดเจน ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ เธอต้องการแค่ระยะห่าง ไม่ใช่ทำเหมือนคนไม่รู้จักกันแบบนี้ ”สวัสดีนะคะ^^” ชมพูเอ่ยทักเพื่อนของร่างสูงด้วยน้ำเสียงหวานหยด แวบแรกที่อีกคนชวนเธอมาดูหนัง เธอดีใจจนเนื้อแทบเต้น ถึงแม้จะมารู้ทีหลังว่าไม่ได้มาดูกันแบบสองต่อสองก็เถอะ แต่ด้วยความที่เป็นแอนดริว ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังใครๆก็อยากจะได้มีโอกาสใกล้ชิดกับเขากันทั้งนั้น “เดี๋ยวกูไปซื้อบัตรเพิ่ม พวกมึงเข้าไปกันก่อนได้เลย” เขาว่าก่อนจะเหลือบไปมองหน้าหญิงสาวที่หลบสายตาตัวเองไปก่อนหน้านี้แวบหนึ่งก่อนจะเดินพาชมพู่ไปซื้อตั๋วหนังกับพนักงาน “มันบอกมึงปะว่าจะพาผู้หญิงมา“ ลับหลังแอนดริวไป โบว์วี่อดไม่ได้ที่จะหันมาถามเพื่อนที่เหลืออยู่ ”ไม่นะ มันไม่ได้พูดอะไรเลย“ มีเรนเดลคนเดียวที่ตอบ เพราะจีจี้ตอนนี้....เธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าตัวเองควรจะพูดอะไรออกไป เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแอนดริวตอนนี้มันไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว “........” สองชั่วต่อมา “ก็สนุกดีนะแต่กูนึกว่ามันจะน่ากลัวกว่านี้หน่อย“ โบว์วี่เอ่ยขึ้นหลังจากที่หนังจบและทุกคนกำลังเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ ”จริงเหรอ....แต่เมื่อกี้กูเห็นมีมึงนะที่กรี๊ดเสียงดังอยู่คนเดียว“ จีจี้อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากเอ่ยเเซวโบว์วี่ “บ้า! หุบปากไปเลยจ้า มึงก็กรี๊ดไม่ต่างจากกูหรอก” ในระหว่างที่สองสาวกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น “หิวว่ะ ไปกินชาบูร้านโปรดไหม” เรนเดลที่เริ่มรู้สึกหิวก็โพล่งออกมา “อ่า อีเดลความคิดดี” จีจี้เสนอความคิดเห็นอย่างพึงพอใจกับข้อเสนอกัน “เลิศ กูเอาด้วย” “แล้วมึงล่ะไอ้ดริว จะไปกินชาบูกับพวกกูปะ” โบว์วี่ไม่รอช้าที่จะหันไปถามเเอนดริวที่เดินตามหลังมากับสาวคนนั้นที่เป็นรุ่นพี่ ”จะไปกินชาบูกันเหรอ“ ชมพู่หันไปถามเจ้าของใบหน้าหล่อ ”อืม อยากไปด้วยกันไหม“ ”อยากไปสิ แต่พี่มีเรียนอะ เสียดาย“ ชมพู่เอ่ยปากบอกด้วยสีหน้าเสียดายอย่างที่พูด “อยากให้ไปส่งหรือเปล่า” แอนดริวเอ่ยถาม “ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวพี่ไปเอง แอนดริวอยู่กับเพื่อนเถอะ” “......ไว้เจอกันคืนนี้นะ” รุ่นพี่สาวกระซิบบอกข้าวหูหนาทำเอาแอนดริวยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย โดยการกระทำทุกอย่างของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของเพื่อนๆทั้งหมด “หึ โอเค” “งั้นพี่ไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันคราวหน้านะ” ชมพูโบกมือลาทุกคน ท่ามดลางสีหน้ายิ้มตามมารยาทของโบว์วี่กับจีจี้ “งั้นเราไปกันเถอะพวกมึงกูหิวละ” “อืม” @ร้านชาบู พรึ่บ! “มึงนั่งกับกู” จีจี้รีบคว้าแขนเสื้อของโบว์วี่ที่กำลังจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว ทำเอาเพื่อนรักอย่างสาวนิเทศน์รู้สึกงุนงงอยู่ไม่น้อย โดยปกติถ้ามาร้านนี้แอนดริวจะนั่งข้างจีจี้ตลอด ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็ได้แต่จ้องหน้าอีกคนนิ่ง ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายตัดสินใจเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามข้างเรนเดลอย่างรวดเร็ว “อะไรของมึงอะ ปกติพวกมึงตัวติดกันจะตาย” โบว์วี่เอ่ยถามออกมาอย่างนึกสงสัยในความผิดปกติของเพื่อนทั้งสอง เธอไม่ได้คิดไปเองว่าระหว่างแอนดริวกับจีจี้นั้นมีอะไรแปลกๆ ตั้งแต่ขึ้นมหาลัยมา เวลาพูดคุยกันในแชทกลุ่มสองคนนี้ก็ไม่หยอกล้อกันเหมือนเคย พอวันนี้ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เธอก็ยิ่งรู้สึกมั่นใจว่าสองคนนี้ต้องมีปัญหากันแน่ๆ ตั้งแต่มาถึงยังไม่เห็นจะพูดคุยกันสักคำ “กินอะไรดี มึงเลือกดิ้” จีจี้เมื่อโดนยิงคำถามก็ไม่รอช้าที่จะเปลี่ยนเรื่องเพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะตอบหรืออธิบายอะไรในตอนนี้ “อะไรของมะ....” “พี่คะเอาบุพเฟ่พรีเมี่ยมค่ะ” “เอออะ กูละปวดหัวกับพวกมึงจริง” เมื่อเห็นว่าเพื่อนพยายามเบี่ยงประเด็น โบว์วี่จึงเลิกที่จะเซ้าซี้ ใช่ว่ามันสองคนไม่เคยทะเลาะกันมาก่อนเสียหน่อย ครั้งนี้ก็คงเหมือนกับที่ผ่านมานั่นแหละChapter50.งานหมั้น ( จบบริบูรณ์ ) @ห้องนั่งเล่น ”มึงจะนั่งเงียบอีกนานปะ“ จีจี้เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หลังจากที่เธอได้รับรู้เรื่องช็อคระหว่างโบว์วี่กับเรนเดล หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะจับตัวทั้งสองคนมานั่งประจัญหน้ากันตรงนี้พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกข้องใจเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด “มึง~” โบว์วี่ที่นั่งก้มหน้าอยู่นานก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเอ่ยเรียกเพื่อนซี้ออกมาเสียงหวานอย่างยอมรับในความผิดครั้งนี้ ที่เธอเองก็ไม่ได้บอกเรื่องราวระหว่างเธอกับเรนเดลให้อีกคนรู้เช่นกัน “ที่รัก....มันสองคนก็เหมือนกับเรา” ควับ! ได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของแฟนหนุ่มจีจี้จึงไม่รอช้าที่จะหันไปมองหน้าเขา พอได้เห็นสีหน้าของแอนดริวชัดๆเธอก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าอีกคนรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนเธอแล้ว กลายเป็นว่าเธอเองก็เป็นคนสุดท้ายเช่นกันที่ได้รับรู้เรื่องราวหว่างโบว์วี่กับเรนเดล “นี่นายก็รู้อยู่แล้วเหรอ?“ ”เอ่อ ฉันเองก็รู้ได้ไม่นาน“ เมื่อโดนแฟนสาวทำเสียงดุใส่แอนดริวจึงตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแห้ง เขาเองก็บังเอิญรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนัก ”มึง~ อย่าโกรธมันเลยนะ เป็นเพราะกูเอ
Chapter49.โขดหินริมหาดทราย NC++ สวบ~ “อึก” ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปตามความรู้สึกเสียวซ่านยามท่อนเอ็นอันใหญ่แทรกผ่านเข้ามาในร่างกาย มือเล็กจิกไปตามแผ่นหลังกว้างของแฟนหนุ่มเพื่อระบายความรู้สึกวาบหวามออกไป ปึก! ปึก! ปึก! ”อะอ๊ะ อะแอนดริว มันลึก“ “ซี๊ดด” ปากหนาเอ่ยครางกระเส่าออกมาด้วยความพึงพอใจกับทุกจังหวะที่ตัวเองขยับเข้าออก กลิ่นอายของทะเลและเสียงคลื่นที่กระทบเข้าฝั่งทำให้หัวใจดวงแกร่งยิ่งรู้สึกหึกเฮิมมากยิ่งขึ้ต “ชอบไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ดวงตาคมจ้องมองลงในนัยต์ตาสวยราวกับว่าต้องการจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว “ชะชอบค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับมาด้วยความรู้สึกนาวกับเธอกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ทุกการตอกอัดทำให้หญิงสาวรู้สึกดีจนแทบอยากกรีดร้องออกมา กลีบกุหลาบเล็กหุบเข้าหุบออกแทบตลอดเวลาที่แท่งร้อนกระหน่ำจ้วงแทงเข้าไป สองสายตาผลัดกันจ้องมองแก่นกายที่กำลังถูกร่องคับแคบดูดกลืนลงไปซ้ำๆ ทำให้ทั้งสองยิ่งรู้สึกอารมณ์พุ่งพล่านมากขึ้น หมับ! มือหนาเอื้อมมาบีบขย้ำหน้าอกอวบอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยเบื่อเลย จ๊วบ~ “อ๊าา”
Chapter48.เปลี่ยนบรรยากาศ NC+ เวลาผ่านไปสักพัก.... “โอ้ย แม่ง พวกมึงขี้โกงอะ สาดน้ำใส่หัวกู” เสียงโบว์วี่โวยวายขึ้นมาหลังจากที่เล่นน้ำกันไปสักพัก เธอก็โดนทุกคนแกล้ง “ขึ้นได้แล้วมั้ง หัวเปียกแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัด” เสียงของเรนเดลดังขึ้นมาตามหลัง เขาเห็นแอนดริวส่งซิกมาให้นั่นหมายความว่าหมอนั่นต้องการให้เขาพาโบวี่ออกไปจากตรงนี้ “เรื่องของฉัน” แต่น้ำเสียงที่หญิงสาวตอบกลับมาทำเอาเรนเดลชะงักหันไปมองใบหน้าสวย ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “จะไม่ไป?” เขาถามย้อนเธอ โดยบทสนทนาของทั้งสองตัวอยู่ในสายตาของแอนดริวและจีจี้ “นายมายุ่งอะไรกับฉันล่ะ” โบวี่กลับไปยังไม่ได้แคร์อะไรนัก ท่าทางของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกำลังโกรธอีกคนอยู่เลยสักนิด นั่นทำให้จีจี้หันไปมองหน้าของแอนดริว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนั้น “เหอะ! เออ ไปก็ได้“ นั่นคือประโยคสุดท้ายที่จีจี้ได้ยินออกมาจากปากของโบว์วี่ ตอนนี้สองคนจะพากันเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งจีจี้เองก็ทำท่าว่าจะเดินตามไปเพราะเธอเริ่มรู้สึกหนาว ”จะไปไหน“ แอนดริวที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะดึงแขนแฟนสาวเอาไว้ เธ
Chapter47.บิกินี่ หลายวันต่อมา.... @ภูเก็ต ซ่า~ ซ่า~ เสียงคลื่นที่กระทบเข้ากับฝั่งทำให้จีจี้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเป็นอย่างมาก หลังจากสอบเสร็จเธอกับแอนดริวตัดสินใจเดินทางมาเที่ยวภาคใต้ เหตุผลก็เพราะอยากหนีมาพักผ่อนก่อนที่งานหมั้นของเธอและเขาจะเกิดขึ้นในต้นเดือนหน้า เนื่องจากแม่ของร่างสูงได้ฤกษ์มาอย่างว่องไวทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไปหมด แต่ถึงแบบนั้นจีจี้ก็ไม่ได้ขัดอะไร เธอปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเรื่องนี้ไปแบบเงียบๆ “ที่รัก.....พวกมันสองคนมาถึงกันแล้ว“ เสียงทุ้มของแอนดริวดังขึ้น เมื่อเขาเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศที่ตัวเองเช่าเอาไว้และพบว่าเรนเดลกับโบว์วี่เดินทางมาถึงที่นี่พอดี “จริงเหรอ" "อืม ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ จะได้ไปเล่นน้ำกัน“ แอนดริวไม่ว่าเปล่า มือหนายังคว้าแขนเล็กให้เดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยกัน เพราะก่อนหน้านี้เขาชวนสองคนนั้นให้ออกมาเล่นน้ำด้วยกันแล้วและพวกมันก็พยักหน้าเข้าใจ "อีจี้เพื่อนร้ากกก“ พอเดินเข้ามาถึงในบ้าน โบว์วี่ก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้ามาทักทายเพื่อนสนิทด้วยความคิดถึง ”ไง มึงผอมลงปะเนี่ย“ จีจี้หันไปมองดาราสาวที่แลดูผอมแห้งลงกว่าเด
Chapter46.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ “ฮัลโหล” เสียงหวานกรอกไปตามสาย เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา ‘ทำอะไรอยู่?’ แอนดริวเอ่ยถามออกไป แม้จะรู้ดีว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เจอกัน เพราะเธอต้องมาทานข้าวที่บ้านของเขา แต่ความคิดถึงที่เขามีต่อหญิงสาวทำให้ร่างสูงตัดสินใจกดโทรออกไป “ไม่ได้ทำอะไร แล้วนายล่ะ” ‘คิดถึงเธอ‘ ใบหน้าสวยเผลอยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องระหว่างเธอกับแอนดริวอีกต่อไปแล้ว จีจี้ถึงได้รู้สึกว่าเธอกล้าที่จะมีความสุขมากกว่าแต่ก่อน “ทำไมนายถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องหมั้นเลยล่ะ” ปากเล็กเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองรู้สึกข้องใจออกไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าอีกคนจะอยากหมั้น ‘ฉันคิดมาตลอดว่าอยากหมั้นกับเธอ แต่ที่ไม่พูดเพราะรู้ว่าเธอยังไม่พร้อม แต่พอทุกอย่างมันเป็นมาแบบนี้ ฉันก็เลยคิดว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะพิสูจน์ให้พี่ชายเธอเห็นว่าฉันจริงจังกับเธอ‘ ”.....“ จีจี้รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอไม่เคยรู้เลยว่าแอนดริวรักเธอมากขนาดนี้ จู่ๆหญิงสาวก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาบริเวณขอบตาของตัวเอง เธออยากจะร้องไห้เพราะดีใจที่อี
Chapter45.ผมอยากหมั้น “ผมอยากให้พ่อกับแม่ช่วยไปคุยกับครอบครัวของจีจี้ให้ผม เพราะผมอยากแสดงความรับผิดชอบ” น้ำเสียงมุ่งมั่นของลูกชายทำเอาเอมิกายกมือป้องปากเบาๆ ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยเห็นแอนดริวจะจริงจับกับใครมากเท่านี้มาก่อน แม้จะรู้สึกแปลกใจที่ลูกชายของนางดันไปตกหลุมรักเพื่อนสนิทของตัวเอง แต่ทว่าอีกใจหนึ่งเอมิกาก็รู้สึกโล่งใจที่คนๆนั้นคือเด็กสาวที่นางรู้จักเป็นอย่างดี “แกจะรับผิดชอบลูกเขายังไง?” มาร์โคเลิ่กคิ้วถามลูกชาย เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าแอนดริวจะทำยังไงกับเรื่องนี้ "ผมอยากหมั้นกับจี้ครับ พ่อกับแม่ช่วยผมได้ไหม“ สิ้นเสียงคำพูดของลูกชาย สองสามีภรรยาก็หันไปมองหน้ากันด้วยความรู้สึมึนงงเล็กน้อย เพราะว่านางกับสามีไม่เคยคาดหวังอะไรแบบนี้จากลูกชายของตัวเองเลย นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมเอีกคนถึงได้ปฏิเสธการหมั้นกับแตงกวาเสียงแข็ง ”ถ้าพ่อช่วยผม ผมจะเข้าไปช่วยงานที่โรงพยาบาลหลังจากเรียนจบ“ มาร์โคหันมามองหน้าลูกชายอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากของลูกชาย ตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงความจริงจังและจริงใจที่แอนดริวมีให้จีจี้ และแน่นอนว่าคนเป็นพ่อแม่ หากลูกขอความช่วยเห







