บทที่ 1 กรุงเบอร์ลิน

ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังของประเทศเยอรมณี

หญิงสาวใบหน้าสวยหวานน่ารักเจ้าของนัยน์ตากลมโตราวกับตุ๊กตามีชีวิตกำลังจ้องมองไปยังตึกที่ตั้งตระหง่านตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหม่าอย่างเห็นได้ชัดก่อนเปลือกตาบางนั้นปิดลงครู่หนึ่งแล้วเปิดขึ้นมาอีกครั้งราวกับกำลังเรียกความกล้าให้กับตัวเองทว่า...

"ฮืออ! ไม่กล้าอ่ะ"

เสียงใสบ่นออกมากับตัวเองที่ยืนลังเลอยู่นานในขณะที่ใบหน้าน่ารักนั้นก็มุ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจที่ไม่กล้าเดินเข้าไปสักที

วันนี้เป็นวันแรกที่เธอย้ายเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยในต่างประเทศหลังจากผ่านการอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงจนในที่สุดเธอก็สามารถสอบชิงทุนเข้ามาเรียนต่อที่นี่ได้ในขณะที่เรียนอยู่ปีสามคณะบริหารธุรกิจสาขาการสื่อสารธุรกิจระหว่างประเทศ

"เอาน่า วันแรกใครๆก็ประหม่าแบบนี้นั่นแหละ"

เสียงของ เจ้าขา พยายามพูดให้กำลังใจตัวเองในขณะที่ฝ่ามือทั้งสองข้างนั้นก็ประสานเข้าหากันแน่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

"เราทำได้ เราทำได้"

คนตัวเล็กพยายามพูดเพื่อเรียกความกล้าให้กับตัวเองโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังกำลังจ้องมองปฏิกิริยาของเธอด้วยสายตาแปลกประหลาดเพราะภาษาที่ฟังไม่ออก

"ไม่เดินเข้าไปหรอ"

เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังนั้นทำให้เจ้าขาสะดุ้งตกใจอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนใบหน้าน่ารักที่เต็มไปด้วยความเหลอหลานั้นจะหันไปมองหญิงสาวชาวยุโรปผมบลอนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างกายตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

"อะ อ๋อ ไปสิ ไป"

สิ้นคำตอบนั้นหญิงสาวคนดังกล่าวก็เดินนำหน้าไปในทันที นั่นจึงทำให้คนตัวเล็กได้แต่ยืนมึนงงอยู่กับที่อย่างไม่รู้จะทำยังไงและในตอนนั้นเองเธอคนนั้นก็ได้หันหลังกลับมาอีกครั้ง

"ตามมาสิ"

"อะ อื้อ ไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ใบหน้าหวานรีบพยักหน้าเป็นการตอบตกลงก่อนจะรีบเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในตัวตึกคณะทันทีด้วยความกระตือรือล้น

"เพิ่งย้ายเข้ามาหรอ"

เสียงของ ลีน่า ดังขึ้นมาภายในลิฟต์ที่มีเพียงเธอและหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มข้างกายในขณะที่สายตาก็มองสำรวจอีกคนไปพลางๆ

"อื้ม พอดีเราสอบได้ทุนน่ะ เพิ่งย้ายเข้ามาวันแรกเลย ว่าแต่เธอรู้ได้ยังไงหรอ?"

ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยในทันทีพลางจ้องมองหญิงสาวผมบลอนด์ข้างกายตาใสแป๋วอย่างรอคอยคำตอบ

"แค่ดูหน้าก็รู้แล้ว"

"อ้อ จริงด้วย"

รอยยิ้มแห้งๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าน่ารักทันที เธ อก็เผลอลืมไปว่าคนจากทวีปเอเชียและยุโรปนั้นมีลักษณะภายนอกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงก็ไม่แปลกที่คนข้างกายจะสังเกตุได้

"เรียนอยู่สาขาไหนล่ะ ฉันจะได้เดินไปส่ง"

เสียงที่ดังขึ้นอีกครั้งของคนข้างกายทำให้เจ้าขาเงยขึ้นมาก่อนจะรีบเอ่ยตอบออกไปในทันที

"เราเรียนอยู่สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ"

คำตอบนั้นทำให้ลีน่าแอบแปลกใจเล็กน้อยอย่างไม่รู้มาก่อนว่าจะมีเด็กใหม่ย้ายเข้ามาในเซคของตนอีกทั้งยังเป็นเด็กทุน

"สาขาเดียวกันเลยนี่"

ประโยคนั้นทำให้นัยน์ตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นทันที ก่อนน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจจนเก็บไม่มิดจะดังขึ้นมา

"จริงหรอ?! ดีจัง นี่เราเจอเพื่อนคนแรกแล้วหรอเนี่...!"

ประโยคดังกล่าวหยุดชะงักไปในขณะที่มือเรียวก็ยกขึ้นมาปิดปากของตนแทบจะทันทีอย่างคนที่เผลอลืมตัว

"อะ เอ่อ ขอโทษที เราเผลอดีใจเกินไปหน่อยน่ะ แฮะๆ"

รอยยิ้มแห้งๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวานพลางเกาท้ายทอยอย่างแก้เก้อก่อนประโยคที่ดังขึ้นจากหญิงสาวข้างกายนั้นจะทำให้เธอรู้สึกอับอายยิ่งกว่าเดิม

"ไม่หน่อยแล้วมั้ง"

"กะ ก็เรายังไม่รู้จักใครสักคน...."

"ลีน่า"

ยังไม่ทันที่เจ้าขาจะได้พูดจบประโยคคนที่ยืนอยู่ข้างกายก็เอ่ยแนะนำตัวขึ้นมาทันที นั่นจึงทำให้นัยน์ตากลมโตคู่นั้นประกายวับขึ้นมาด้วยความดีใจก่อนน้ำเสียงสดใสนั้นจะเอ่ยแนะนำตัวออกไปบ้าง

"อะ อ๋อ เราชื่อเจ้าขานะ ยินดีที่ได้รู้จัก"

ติ้ง!

ยังไม่ทันที่ลีน่าจะได้ตอบอะไรกลับเสียงลิฟต์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อนนั่นจึงทำให้คนทั้งคู่ต้องรีบเดินออกไปเพราะมีนักศึกษาหลายคนกำลังยืนรอลิฟต์อยู่ที่ด้านหน้า

หลังจากเข้าห้องเรียนไม่นานอาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาภายในห้อง ก่อนที่เธอจะถูกเรียกให้ออกไปแนะนำตัวที่หน้าชั้นเรียนเพราะเป็นเด็กทุนที่เพิ่งจะย้ายเข้ามาในขณะที่อยู่ชั้นปีที่สาม

ในขณะที่หญิงสาวผิวขาวอมชมพูเรือนผมสีน้ำตาลสลวยกำลังแนะนำตัวอยู่ที่หน้าชั้นเรียนอยู่นั้น ก็มีสายตาหลายสิบคู่กำลังจับจ้องไปที่เธอด้วยความสนใจเพราะใบหน้าที่สวยหวานน่ารักไร้ที่ติอีกทั้งยังมีนัยน์ตากลมโตที่ดูน่ารักเป็นธรรมชาตินั่นอีก

เวลาผ่านไปเธอยังคงยืนแนะนำตัวอยู่ที่หน้าห้องด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความน่ารักสดใส ในขณะที่นัยน์ตากลมโตคู่นั้นก็จ้องมองไปที่เพื่อนร่วมเซคหลายสิบคนในห้องด้วยสายตาเป็นมิตรจนเผลอไปสบเข้ากับสายตาเรียบนิ่งของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่โซนหลังห้องเข้าพอดี

แม้จะเป็นใบหน้าที่ราบเรียบทว่ากลับหล่อเหลาเสียจนหาที่ติไม่ได้ เครื่องหน้าที่ครบครันนัยน์ตาคมเข้มดวงตาสีเทาดำที่ดูเรียบนิ่งทว่ากลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ จมูกโด่งเป็นสันฉบับชายชาวยุโรปที่รับกับริมฝีปากหยักได้รูป ความลงตัวราวกับพระเจ้าสร้างนั้นทำให้คนตัวเล็กเกิดความรู้สึกทึ่งอยู่หน่อยๆกับความสมบูรณ์แบบนั้น ก่อนที่เธอจะได้สติเมื่อเสียงของอาจารย์ประจำวิชาดังขึ้น

หลังคลาสเรียนจบลงนักศึกษาคนอื่นๆต่างก็พากันทยอยเดินออกจากห้องเรียนไปไม่เว้นแม้แต่เจ้าขาที่กุลีกุจอรีบเก็บของเข้ากระเป๋าผ้าสะพายข้างคู่ใจของตนด้วยความกระตือรือล้นเพราะหวังจะรีบเดินตามลีน่าออกไป

หลังเก็บของเข้ากระเป๋าเสร็จเธอก็รีบเดินออกจากห้องเรียนไปในทันที ในขณะที่เดินอยู่ในโถงทางเดินนั้นนัยน์ตากลมโตก็พยายามสอดส่องหาคนที่ตนกำลังตามหาอยู่ไปด้วยและเมื่อเห็นว่าลีน่ากำลังจะเดินเข้าลิฟต์ไปดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นในทันที

"ละ ลีน่...!"

พลั่ก!!

"อ๊ะ! ขะ ขอโทษค่ะ"

ประโยคก่อนหน้าจำต้องแปรเปลี่ยนเป็นคำขอโทษอย่างช่วยไม่ได้เมื่อเธอเผลอไปเดินชนเข้ากับแผลงอกแกร่งของใครบางคนเข้าอย่างจังและแม้จะยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีแต่เธอก็สามารถรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายนั้นตัวโตกว่าเธอมาก

"เป็นอะไรหรือเปล่า..."

หางเสียงในท้ายประโยคนั้นขาดหายไปเมื่อนัยน์ตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคมราบเรียบของคนที่เธอเพิ่งจะชมเขาไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ยิ่งได้มาเห็นใกล้ๆกับตาของตัวเองเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาหล่อมากจริงๆ ทุกอย่างบนใบหน้าของเขามันดูลงตัวไปหมดจนไม่อาจหาคำใดมาเปรียบเปรยได้เลย

"ไม่เป็นไร"

ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้เสียงทุ้มของคนตรงหน้าก็ดังขึ้นมาเรียกสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ในขณะเดียวกันใบหน้าที่ไม่อาจกักเก็บความนึกคิดเอาไว้ได้นั้นก็แสดงถึงความเหลอหลาออกมาในทันที

"อะ เอ่อ...ขอโทษอีกครั้งนะ ถะ ถ้านายไม่เป็นอะไร งั้นเราขอตัวก่อนนะ"

ไม่รอให้เขาตอบกลับเธอก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีออกไปในทันทีท่ามกลางสายตาคมที่เอาแต่มองตามแผ่นหลังนุ่มนิ่มนั้นไปด้วยความเรียบนิ่ง

เพียงไม่นานเขาก็เดินออกไปจากบริเวณนั้นท่ามกลางสายตาของหญิงสาวหลายคนที่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปด้วยความสนใจที่มีอย่างไม่ปกปิดทว่านั่นกลับไม่ได้เรียกความสนใจของเขาได้เท่ากับใครบางคนที่กำลังอยู่ในความคิดของเขาในขณะนี้....

เปิดตอนแรกมาแล้วค้าบบบ

ถ้าชอบอย่าลืมกดใจและเพิ่มเข้าชั้นเพื่อที่จะได้ไม่พลาดแจ้งเตือนตอนใหม่ๆน้าา❤❤