บทที่ 3 สมภารกินไก่วัด

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เจ้าขาพยายามที่จะเข้ามาตีสนิทกับลีน่าอยู่หลายวันเพราะเธอเองก็ไม่รู้จักกับใครเลยและเพื่อนคนอื่นๆในเซคก็มีกลุ่มกันหมดแล้วเว้นเสียแต่ลีน่า

ไม่ใช่ว่าไม่มีเพื่อนคบแต่หลังจากที่ได้พูดคุยมาหลายวันเธอก็พอจะรู้ว่าเพื่อนนั้นเป็นคนรักความสันโดษและชอบอยู่คนเดียวเสียมากกว่าการอยู่กับผู้อื่นและถึงแม้จะรู้แต่เธอก็ยังอยากที่จะเป็นเพื่อนกับลีน่าอยู่ดีTT

แต่ถึงอย่างนั้นอีกคนก็ไม่ได้มีท่าทีผลักไสเธอแต่อย่างใดนั่นจึงทำให้หลายวันที่ผ่านมานี้ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่พัฒนาไปในทางที่ดีมากยิ่งขึ้นจนสามารถพูดคุยกันได้หลายๆเรื่องแม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

"ลีน่าวันนี้เรากินอะไรกันดี"

เสียงใสของเจ้าขาเอ่ยถามยังหญิงสาวผมบลอนด์ที่ยืนอยู่ข้างๆกันภายในโรงอาหารของคณะหลังบคิดอยู่นานแต่ก็ยังไม่สามารถเลือกเมนูที่จะทานได้

"พิชซ่าไหม?"

ลีน่าเสนอขึ้นมาเพราะพิซซ่าคือเมนูสิ้นคิดที่สุดสำหรับเธอแล้ว

"โอเค งั้นเดี๋ยวลีน่าไปซื้อน้ำนะ ส่วนเราไปซื้อพิซซ่าเอง"

หลังแบ่งหน้าที่กันเสร็จสรรพสองสาวก็แยกย้ายกันไปซื้อของตามหน้าที่ของตนทุกๆวันเธอและลีน่าจะแยกกันไปซื้ออาหารและน้ำเพราะจะได้ไม่เสียเวลามากเกินไปอีกทั้งยังช่วยให้ประหยัดเวลามากยิ่งขึ้น

ในขณะที่เจ้าขากำลังต่อแถวซื้อพิซซ่าต่อจากนักศึกษาคนอื่นๆอยู่นั้นจู่ๆคนที่ต่อแถวอยู่ทางด้านหน้าก็ถอยหลังมานั่นจึงทำให้เธอถอยเซไปด้านหลังด้วยเหมือนกันจนทำให้แผ่นหลังบางนุ่มนิ่มนั้นไปกระทบเข้ากับแผลงอกแกร่งของคนด้านหลังเข้าอย่างจัง

พลั่ก!!

"อ๊ะ! ขะ ขอโทษค่ะ..."

คนตัวเล็กรีบทรงตัวให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะรีบหันกลับไปขอโทษคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของตนทว่าในช่วงจังหวะที่ใบหน้าหวานใสเงยหน้าสบตากับคนตัวสูงนั้นเธอก็ต้องชะงักไป เพราะสายตาเรียบนิ่งและใบหน้าที่ดูหล่อเหลาอย่างไร้ที่ติของคนที่อยู่ด้านหลังนั้นทำให้เธอจำได้ในทันทีว่าเขาคือเพื่อนร่วมเซคหลังห้องคนนั้น...

"ไม่เป็นไร"

เสียงทุ้มเรียบนิ่งที่ดังขึ้นราวกับระฆังที่เรียกสติของเจ้าขาให้กลับมา ก่อนที่คนตัวเล็กจะก้มหัวให้เขาไปหนึ่งครั้งแล้วรีบหันกลับมาเหมือนเดิมด้วยหัวใจที่สั่นไหวเล็กน้อย

ทำไมกันนะ แม้สายตาของเขาจะเรียบนิ่งแต่ทว่าเธอกลับรู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ดึงดูดมากเหลือเกิน

ใบหน้าน่ารักนั้นเผลอครุ่นคิดถึงคนที่อยู่ด้านหลังไปครู่หนึ่งแต่เพียงไม่นานเธอก็รีบส่ายหน้าไปมาทันทีราวกับต้องการไล่ความคิดนั้นออกไปจากสมองแล้วพยายามเรียกสติของตัวเองกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปสั่งพิซซ่ากับแม่ค้าเมื่อถึงคิวของตนเข้าพอดี

โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาของคนที่อยู่ด้านหลังกำลังจ้องมองปฏิกิริยาของตัวเองอยู่ตลอดด้วยใบหน้าราบเรียบที่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมาเช่นเคยแต่ใครเล่าจะล่วงรู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่....

 

 

ช่วงเย็นของวัน

ภายในห้องรับรองของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังขนาดกว้างขวางและหรูหรามีร่างของชายหนุ่มใบหน้าเรียบนิ่งกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานกลางห้องในขณะที่นัยน์ตาคมคู่นั้นก็จ้องมองไปยังแผ่นกระดาษสี่เหลี่ยมตรงหน้าที่มีข้อมูลบางอย่างอยู่ด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกนึกคิดใดๆออกมา

'ไอยรา เบญจมินทร์ '

นัยน์ตาคมคู่นั้นไล่สายตามองไปยังตัวอักษรตรงหน้าที่แสดงข้อมูลและรูปภาพของหญิงสาวใบหน้าสวยหวานนัยน์ตากลมโตของใครบางคนอยู่แบบนั้น และเพียงไม่นานรอยยิ้มมุมปากก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาแต่ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเพื่อนสนิทสองคนที่เดินเข้ามา

การกระทำดังกล่าวนั้นทำให้คิ้วหนาทั้งสองข้างของเคลวินแทบจะจรดกันอยู่ร่อมล่อก่อนเสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจจะดังขึ้นมา

"สัสเคลมัวทำอะไรอยู่วะ?!"

"เคาะประตูไม่เป็น?"

"เคาะทำไมเสียเวลา"

ลูคัสเอ่ยอย่างไม่แยแสก่อนจะเดินเข้าไปยังโต๊ะที่เพื่อนตัวสูงกำลังนั่งดูอะไรบางอย่างอยู่

"แล้วนี่มึงทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ลงไปสักที"

ไวกว่าความคิดมือหนาของลูคัสก็เอื้อมเข้าไปหยิบแผ่นกระดาษที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูก่อนที่เขาจะชะงักไป

"นี่มันเด็กใหม่นี่ มึงเอาประวัติเธอมาดูทำไม?"

ลูคัสเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจในการกระทำของเพื่อนเท่าไรนัก

เคลวินไม่ได้ตอบคำถามไร้สาระของเพื่อนสนิทแต่กลับคว้าเอากระดาษแผ่นนั้นกลับมาแล้วเก็บมันไว้ในลิ้นชักเหมือนเดิม

"ถึงกับมานั่งอ่านประวัติเขาแบบนี้ มึงกำลังคิดจะทำเรื่องชั่วๆ อยู่ใช่ไหม?"

"มึงสนใจเธอหรอ" แม็คนัสที่ยืนเล่นเกมอยู่เอ่ยถามขึ้นมาบ้าง

"เรื่องของกู"

แม้เคลวินจะไม่ได้ตอบออกมาตามตรงแต่กลับทำให้ชายหนุ่มทั้งสองคนหันมองหน้ากันทันทีอย่างเข้าใจในสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างดี

"นั่นมันเด็กทุนของย่ามึงเลยนะเว้ย"

ลูคัสเอ่ยปรามขึ้นมาเพราะย่าของเคลวินนั้นเป็นถึงเจ้าของมหาลัยแห่งนี้และไอ้คนที่นั่งหน้าหล่อๆ เลวๆ อยู่ตรงนั้นก็คือผู้สืบทอดตำแหน่งคนต่อไป แบบนี้แล้วมันยังจะทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดอีกหรือไง

"แล้วยังไง"

"มึงยังสติดีอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

เคลวินไม่ได้สนใสในคำพูดของเพื่อนสนิทตัวเองเท่าไรนัก ร่างสูงทำเพียงลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินออกจากห้องรับรองไปทันทีด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

ทิ้งให้ลูคัสและแม็คนัสต่างหันมองหน้ากันอย่างรู้ดีว่าไม่สามารถห้ามเพื่อนตัวเองได้ เพราะอยู่ด้วยกันมานานจนรู้เช่นเห็นชาติกันหมด ไม่เว้นแม้แต่คนที่เพิ่งเดินออกไปที่ถึงแม้ว่าภายนอกมันจะดูไม่สนใจอะไร แต่ใครเล่าจะล่วงรู้ว่ามันเองก็ร้ายกาจไม่ต่างจากพวกเขาเลยสักนิด

 

 

สามวันถัดมา

คลาสเรียนในช่วงบ่าย

"วันนี้ไม่มีอะไรมากนะคะ อาจารย์จะให้นักศึกษาแบ่งกลุ่มละห้าคน เดี๋ยวอาจารย์จะมอบหมายงานให้แล้วมาพรีเซนต์ให้เพื่อนฟังอาทิตย์หน้าค่ะ"

"หากนักศึกษาได้กลุ่มครบแล้วส่งตัวแทนออกมาจับหัวข้อได้เลยค่ะ"

หลังอาจารย์ประจำวิชาได้มอบหมายหน้าที่ให้นักศึกษาหลายสิบคนที่อยู่ภายในห้องต่างก็เริ่มกันจับกลุ่มของตัวเองทันที

"ลีน่า เราอยู่กลุ่มใครดี"

เจ้าขาเอ่ยถามหญิงสาวข้างกายอย่างลีน่าขึ้นมาท่ามกลางเสียงพูดคุยของนักศึกษาหลายๆ คนภายในห้องที่ดังขึ้นมา

ในขณะที่นัยน์ตากลมโตคู่นั้นก็กวาดสายตามองไปยังบริเวณรอบๆห้องเพื่อหาดูว่ายังมีใครที่ยังมีกลุ่มไม่ครบอีกไหม แต่โดยส่วนมากแล้วทุกคนก็มักจะมีกลุ่มเพื่อนเป็นของตัวเองกันแล้วทั้งนั้นส่วนน้อยนักที่จะเหลือเศษ

"สองคน"

ประโยคที่ดังขึ้นมาจากลีน่านั้นทำให้เจ้าขาแสดงสีหน้าตกใจออกมาในทันที พลางโต้แย้งขึ้นมาทันควัน

"แต่อาจารย์ให้จับกลุ่ม..."

"กลุ่มเธอครบหรือยัง?"

ยังไม่ทันที่เจ้าขาจะได้พูดจบประโยคเสียงทุ้มของชายหนุ่มปริศนาที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังนั้น ทำให้หญิงสาวทั้งสองคนจ้องมองไปยังผู้มาใหม่ทันที

"อะ อ๋อ ยังเลยจ๊ะ"

เป็นเจ้าขาที่ตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตรต่างจากลีน่าที่จ้องมองไปยังลูคัสด้วยใบหน้าราบเรียบแต่กลับแฝงไปด้วยความเบื่อหน่ายชัดเจน

"สนใจอยู่กับพวกฉันไหมครบห้าคนพอดี"

ลูคัสเอ่ยถามยังใบหน้าหวานใสของเด็กใหม่ อย่างจงใจเมินอีกคนอย่างชัดเจน

"อื้อ ได้สิ"

เมื่อได้รับการชวนเจ้าขารีบพยักหน้าตอบรับในทันทีทว่า....

"ไม่"

ประโยคนั้นทำให้ทั้งเธอและลูคัสหันกลับไปจ้องหน้าของเพื่อนสาวข้างกายในทันทีด้วยความไม่เข้าใจ

"ลีน่า แต่อาจารย์ให้จับกลุ่มนะ"

"เดี๋ยวเราไปขออาจารย์ก็ได้" ลีน่ายังคงเอ่ยออกมาอย่างหัวค้านชนฝา เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็จะไม่ยอมอยู่กลุ่มกับหมอนี่แน่ๆ

"ไม่ได้สิ เอ่อ..เราสองคนตกลงอยู่กลุ่มเดียวกันกับนายนะ" แต่ทว่าเจ้าขานั้นกลับไม่ยอมอ่อนข้อให้ลีน่าง่ายๆเช่นกัน

"เจ้าขา"

"ลีน่าอยู่เงียบๆ ไปเลย"

ใบหน้าน่ารักนั้นหันไปขู่ใส่เพื่อนสนิทข้างกายอย่างในทันที ทว่าลีน่ากลับแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาเมื่อตนไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย

ในขณะที่ลูคัสนั้นกลับลอบมองไปยังลีน่าด้วยสายตากวนประสาทอย่างชัดเจน แต่เพียงไม่นานเขาก็เลิกสนใจเธอแล้วหันมาเอ่ยสรุปกับเด็กใหม่ตรงหน้าแทน

"ตกลงตามนี้ งั้นเดี๋ยวฉันออกไปจับหัวข้อก็แล้วกัน"

สิ้นประโยคนั้นลูคัสก็เดินออกไปจับฉลากที่หน้าห้อง เจ้าขาที่เห็นแบบนั้นก็หันกลับมาถามยังเพื่อนสนิทข้างกายอย่างลีน่าทันที

"ทำไมลีน่าถึงไม่อยากอยู่กลุ่มเดียวกันกับเพื่อนกลุ่มนั้นล่ะ"

"หมันไส้"

"หา?"

เพียงสองคำสั้นๆ นั้นทำให้เจ้าขาถึงกับแสดงสีหน้าเหลอเหลาออกมาออกมาราวกับต้องการคำขยายความมากกว่านี้ทว่าลีหน้ากลับส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธราวกับไม่อยากจะพูดถึงลูคัสเท่าไรนัก

"ช่างเถอะ"

และแม้ปากจะพูดออกมาแบบนั้นแต่ทว่าคนข้างกายของเธอกลับแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาไม่หยุดและแม้ว่าจะสงสัยแค่ไหนแต่เธอก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรเพื่อนอีก

 

เมื่อทุกคนในห้องจับกลุ่มเรียบร้อยแล้วอาจารย์ก็ให้แต่ละกลุ่มแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองตามที่ได้รับมอบหมายในทันที นั่นจึงทำใหเธอต้องลุกขึ้นจากเก้ากี้แล้วลากแขนของเพื่อนสนิทอย่างลีน่าให้เดินไปยังกลุ่มของเพื่อนคนนั้นด้วยกัน

ทว่าเมื่อเดินไปถึงเธอก็ต้องชะงักไปเพราะมีชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคนนั่งร่วมอยู่ด้วย งั้นก็แสดงว่าเขาก็อยู่กลุ่มนี้งั้นหรอ....

"อะ เอ่อ หวัดดี เราชื่อเจ้าขานะ ส่วนนี่ลีน่า"

ไม่ปล่อยให้ตัวเองได้คิดอะไรไปมากกว่านี้เจ้าขาก็รีบแนะนำตัวเองออกไปในทันทีพร้อมกับเพื่อนข้างๆ ที่เธอลากมาด้วย

"ชื่อยัยนั่นฉันรู้อยู่แล้วล่ะ"

ลูคัสเอ่ยออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่ทว่ากลับแฝงความกวนประสาทเอาไว้และนั่นก็ทำให้คนตัวเล็กเพิ่งคิดขึ้นได้ว่าเพื่อนคนอื่นในเซคอาจจะรู้จักกันหมดแล้วนอกเหนือจากเธอ

"เรียกคนอื่นให้มันดีๆหน่อย"

ลีน่าพูดออกมาด้วยใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่พอใจ ก่อนที่ลูคัสจะเอ่ยตอบกลับด้วยคำพูดที่ทำเอาอีกฝ่ายก็เจ็บแสบไม่แพ้กันราวกับกำลังเล่นสงครามประสาท

"ฉันชื่อแม็คนัส ส่วนนั่นลูคัส แล้วก็นี่เคลวิน"

ในขณะที่ลูคัสและลีน่ากำลังถกเถียงกันอยู่นั้น แม็คนัสก็เอ่ยแนะนำตัวออกมาอีกทั้งยังแนะนำเพื่อนสนิทของเขาให้เด็กใหม่ได้รู้จัก

โดยที่คนตัวเล็กเองก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะลอบมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งของเคลวิน โดยทันทีที่สบเข้ากับสายตาคมคู่นั้นเธอก็รีบผละสายตาออกทันทีด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูก สายตาของเขาเรียบนิ่งจนเธอเองก็เดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่เธอจะเลิกสนใจเขาแล้วเอ่ยแนะนำตอบกลับบ้าง

"ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ"

รอยยิ้มน่ารักเป็นมิตรถูกส่งไปให้เพื่อนใหม่ด้วยความจริงใจ ใบหน้าน่ารักที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์นั้นทำให้ใครอีกคนจ้องมองไม่วางตา

"อย่ายิ้มแบบนั้นสิ"

เป็นลูคัสที่เอ่ยแซวขึ้นมาอย่างหยอกล้อตามนิสัยขี้เล่นของตัวเอง นั่นจึงทำให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นงุนงงในทันที

"ทะ ทำไมหรอ?"

"เพราะมันบาดใจของฉันเข้าน่ะสิ" ลูคัสพูดพลางกุมหัวใจข้างซ้ายของตัวเองไว้อย่างต้องการหยอกล้อต่อเด็กใหม่อย่างเจ้าขาทว่า...

"มุกเห่ยชะมัด" ประโยคที่ดังขึ้นจากลีน่านั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาของลูคัสเลือนหายไปในชั่วพริบตา

"แล้วเธอยุ่งอะไรด้วยไม่ทราบ?"

ลูคัสกอดอกถามด้วยสีหน้าเอาเรื่อง เจ้าขาที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องขึ้นมาทันทีหวังจะคั่นกลางสงครามขนาดย่อมๆนี้

"เอ่อ ว่าแต่เราจะไปทำงานที่ไหนกันดี"

"ห้องสมุดไหม"

เป็นแม็คนัสที่เอ่ยแสดงความเห็นออกมาในขณะที่ทุกคนนั้นก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนเสียงของลีน่าจะเอ่ยขึ้นมา

"อีกสิบห้านาทีไปเจอกันที่นั่นแล้วกัน"

สิ้นประโยคนั้นเธอก็จูงแขนของเพื่อนตัวเล็กอย่างเจ้าขาเดินออกจากห้องไปในทันที ทิ้งให้สามหนุ่มได้แต่มองตามหลังไปด้วยสายตาที่แตกต่างกัน....