บทที่ 2 ทายาทตระกูลดัง

หลายวันถัดมา

ภายในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ณ กรุงเบอร์ลินกำลังถูกห้อมล้อมไปด้วยบรรดาเหล่าคนมีเงินที่กำลังนั่งทานอาหารกันอย่างมีความสุขท่ามกลางเสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆเพื่อสร้างบรรยากาศ

ทว่าจู่ๆ เสียงพูดคุยเมื่อครู่นั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงซุบซิบในเวลาอันรวดเร็วเมื่อมีการปรากฏตัวของชายหนุ่มทายาทตระกูลดังที่กำลังเดินเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

แม้ใบหน้าจะราบเรียบทว่ากลับไม่สามารถปกปิดความหล่อเหลาไร้ที่ติตามฉบับชายชาวยุโรปของเขาได้เลย แต่สิ่งที่ตราตรึงสายตาของผู้คนมากที่สุดคงจะเป็นนัยน์ตาสีเทาเข้มที่ดูเรียบนิ่งคู่นั้น

ไม่ใช่แค่เพียงใบหน้าเท่านั้นที่ดึงความสนใจของผู้คนทว่าด้วยเพราะเขาคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลไฮน์ริชที่ร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศที่เป็นที่จับตามองของคนในสังคมอยู่ในขณะนี้

"เคลวินมาแล้วหรอลูก"

เสียงสดใสของหญิงวัยกลางคนอย่างเอมิเลียเอ่ยทักทายลูกชายเพียงคนเดียวของเธออย่างเคลวินที่เดินเข้ามาภายในห้องอาหารที่มีความเป็นไพรเวทแยกออกจากโซนด้านนอก

"ครับ"

เสียงทุ้มตอบรับมารดาของตนก่อนจะหันไปทักทายชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเอ็ดวินผู้นำตระกูลแวร์เนอร์ คนปัจจุบัน

"คุณลุงสวัสดีครับ"

"ไม่เจอกันนานยังหล่อเหลาเหมือนเดิมเลยนะ" เอ็ดวิดเอ่ยชื่นชมด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีด้วยความเอ็นดูชายหนุ่มไม่ต่างไปจากลูกชายของตนอีกคน

ใครๆ ต่างก็รู้ว่าตระกูลไฮน์ริชและแวร์เนอร์นั้นร่วมทำธุรกิจด้วยกันหลายอย่างมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษจนถึงรุ่นลูกรุ่นหลานในยุคปัจจุบัน ไม่แปลกเลยที่ทั้งสองตระกูลจะสนิทชิดเชื้อกัน

เคลวินทำเพียงยิ้มรับคำชมเท่านั้นก่อนสายตาคมจะเบนไปยังหญิงสาวใบหน้าสวยเฉี่ยวอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ กับบิดาของเธออย่างรู้ดีว่าสาเหตุที่สองตระกูลมาพบกันในวันนี้นั้นเป็นเพราะอะไร

"ไม่เจอกันนานเลยนะ"

เสียงทักทายดังมาจาก คาร่า พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าสวยเฉี่ยวมั่นใจ ทว่าเคลวินกลับทำเพียงจ้องมองกลับด้วยใบหน้าราบเรียบเท่านั้นก่อนจะขานรับในลำคอเสียงเรียบอย่างที่ชอบทำ

"อืม"

แทนที่หญิงสาวจะหน้าเสียแต่เธอกลับยกยิ้มด้วยความชอบใจในความหยิ่งยโสของชายหนุ่มเสียมากกว่า

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็มักจะแสดงสีหน้าราบเรียบไร้ชีวิตชีวาเสมอจนเธอเองก็ชินกับมันไปเสียแล้ว

"เอาล่ะ รู้ใช่ไหมว่าวันนี้เรานัดกันมาคุยเรื่องอะไร"

เสียงทุ้มดังมาจากชายวัยกลางคนอย่าง เดริค พ่อของเคลวิน นั่นจึงทำให้ทุกคนบนโต๊ะหันไปให้ความสนใจยังผู้พูดด้วยรู้ดีว่าเรื่องที่เขาจะกล่าวออกมานั้นคืออะไร

"เรื่องงานหมั้นหมายของเคลวินและหนูคาร่า"

คาร่าและเคลวินต่างนั่งฟังเดริคพูดไปอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาเพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องมาถึง ขณะเดียวกันทั้งเขาและเธอต่างก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรพิเศษมากนักเพราะนี่มันก็เป็นเพียงหนึ่งในหน้าที่ของคนทั้งคู่ก็เท่านั้น หน้าที่ ที่จะทำให้สองตระกูลใหญ่นั้นสานสัมพันธ์กันให้แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น

"งานหมั้นจะเริ่มในอีกสี่เดือนข้างหน้า เตรียมตัวให้พร้อม"

"เตรียมตัวให้สื่อสัมภาษณ์..."

"ยังครับ"

เสียงทุ้มของเดริคขาดหายไปเมื่อมีเสียงจากลูกชายของตนดังขึ้นแทรกประโยคขึ้นมา และนั่นก็ทำให้สายตาทุกคู่หันไปจ้องมองยังเขาเป็นตาเดียว ในขณะที่คาร่าก็กระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมา

"มีอะไรหรือเปล่าลูก"

เอมิเลียหันไปถามลูกชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ของตนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่เธอมักจะใช้คุยกับเคลวินมาตั้งแต่ที่เขายังแบเบาะ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ตอบอะไรผู้เป็นแม่ออกไปและนั่นก็ทำให้เดริคจำต้องเอ่ยถามลูกชายออกมาเสียงเข้ม

"อะไร"

"จะยังไม่มีข่าวกระจายออกไปครับ"

"ทำไม?"

"มันเร็วเกินไปครับ"

สิ้นประโยคราบเรียบของเขาคาร่าก็ลอบยิ้มมุมปากออกมาอย่างรู้ทันในความคิดของชายหนุ่ม

"ฉันเองก็คิดแบบเดียวกับเคลวินนะ รอไว้ประกาศข่าวออกไปในเดือนสุดท้ายก็ยังไม่สาย"

เอ็ดวิดเอ่ยเสริมขึ้นมาอย่างเห็นด้วย เพราะหากปล่อยข่าวออกไปเร็วแบบนี้มีหวังพวกนักข่าวคงได้วิ่งแจ้นเข้ามาทำข่าวไม่หยุดไม่หย่อน และเขาเองก็เข้าใจดีว่าเด็กหนุ่มค่อนข้างรักความเป็นส่วนตัว

และนั่นเองที่ทำให้เดริคเงียบไปอย่างใช้ความคิดก่อนจะหันไปเอ่ยถามกับเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ พ่อของเธออย่างถามความเห็น

"หนูคาร่ามีอะไรจะพูดไหม?"

ดวงตาสวยเฉี่ยวลอบมองไปยังสายตาเรียบนิ่งที่จ้องมองมาอย่างกดดันของเคลวินเพียงนิดก่อนจะตอบออกไปอย่างไม่ได้สนใจอะไรเท่าไรนัก

"หนูเห็นด้วยกับเคลวินค่ะ"

"งั้นก็ตกลงตามนี้"

สิ้นประโยคนั้นเหล่าบรรดาผู้ใหญ่ต่างก็พากันพยักหน้าอย่างเห็นด้วยโดยที่ไม่ได้คัดค้านอะไรออกมาอีก

เพียงไม่นานภายในห้องอาหารก็ถูกเติมเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของทั้งสองครอบครัวที่ต่างก็มีความสนิทสนมกันเป็นอย่างดี ในขณะที่สองหนุ่มสาวนั้นทำเพียงนั่งทานข้าวตรงหน้าไปอย่างเงียบๆ เท่านั้นโดยไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ

ทว่าจู่ๆ ภาพใบหน้าของใครบางคนก็ฉายเข้ามาในความคิดของเขาอีกครั้ง นัยน์ตากลมโตสุกใสราวกับมีประกายวิบวับอยู่ตลอดเวลาคู่นั้นทำให้มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาทันทีที่นึกถึง

ทันใดนั้นเองสายตาคมก็สบประสานเข้ากับดวงตาสวยเฉี่ยวของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่กำลังจ้องมองมาที่เขาราวกับกำลังจับผิดนั่นจึงทำให้เคลวินแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาก่อนจะเบนสายตาออกไปทางอื่นราวกับว่ากำลังรำคาญอย่างไรอย่างนั้น