เข้าสู่ระบบChapter07. แมวอ้อน
‘คอป ที่บ้านคอปทำงานอะไรเหรอ ไม่เห็นเคยเล่าให้เจสฟังบ้างเลย ‘ ’ก็แค่ธุรกิจเล็กๆ น่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก ‘ ’จริงเหรอ งั้นวันนี้เราไปกินข้าวที่บ้านคอปดีไหม เจสจะได้ไปทำความรู้จักกับที่บ้านคอปด้วยไง ‘ ’เอาไว้คราวหลังแล้วกันนะ ‘ จู่ๆ ภาพในอดีตก็วกกลับเข้ามาในสมองของผม มีหลายครั้งที่เจสซี่ถามถึงครอบครัวของผมและเธออยากให้ผมพาไปทำความรู้จักกับที่บ้าน แต่ทว่า....คำพูดของแม่ทำให้ผมไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านเลยสักคน ‘คอปลูก สัญญากับแม่ก่อนว่าเราจะไม่พาแฟนมาหาแม่ถ้ายังไม่มั่นใจ’ ‘แม่ไม่ได้ห้ามให้เจคอปมีแฟนนะ แม่พอเข้าใจนิสัยผู้ชาย มีแฟนได้ แต่คบกันมั่นใจแล้วค่อยพามาทำความรู้จักครอบครัวดีกว่า ‘ แม่พูดกรอกหูผมแบบนั้น ตั้งแต่ผมเริ่มย่างเข้าสู่วัยรุ่น ซึ่งผมเองก็ไม่ได้ติดใจกับคำพูดของแม่หรอกนะ ผมเข้าใจที่แม่ต้องการสื่อ ผมตั้งใจจะพาเจสซี่ไปใทำความรู้จักกับที่บ้านหลังจากที่ผมเรียนจบแล้ว ซึ่งน่าเสียดายที่ตอนนี้เธอดันทิ้งผมไปเสียก่อน แม้จะคบกันมานานถึงสี่ปี แต่ด้วยความที่ตอนนี้เขาเองก็ยังไม่ได้มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันในชีวิต เจคอปจึงอยากที่จะเรียนให้จบ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก่อนหลังจากนั้นเขาถึงค่อยพาคนที่เขารักไปรู้จักพ่อแม่ แต่ก็นะ.....ในเมื่อเรื่องมันกลับกลายมาเป็นแบบนี้ ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องคิดถึงอดีตอีกต่อไป ตึก ตึก ร่างสูงตัดสินใจลุกขึ้นไปแต่งตัวเพื่อจะออกไปท่องราตรีในคืนนี้ ในเมื่อตอนนี้เขาโสด ก็ควรจะใช้ชีวิตโสดให้มีความสุขที่สุด เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มถูกสวมไปบนกายแกร่ง แต่เจคอปเลือกที่จะติดกระดุมเพียงแค่ครึ่งตัวของเสื้อเท่านั้น เขาจงใจเปลือยหน้าอกเอาไว้แบบนั้น ก่อนจะหยิบน้ำหอมราคาแพงมาพรหมฉีดใส่ตัวเองอย่างชำนาญ ผมสีดำเข้มถูกเซ็ทจัดแต่งทรงอย่างดี เมื่อเห็นว่าทุกอย่างลงตัวและน่าพึงพอใจ ร่างสูงก็ไม่รอช้าที่จะเดินไปหยิบลูกกุญแจรถสปอร์ตคันใหม่ล่าสุดของตัวเองมาไว้ในมือ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องขอบตัวเอง ด้วยความรู้สึกที่โอเคมากขึ้นกว่าหลายวันก่อนหน้า ก่อนหน้านั้น @เพ้นท์เฮาส์ บรื้นนน~ ปึง! “โอ๊ะ พี่วินมาที่นี่เหรอ?” ฉันทำตาโตออกมาด้วยความดีใจที่เห็นรถของพี่ชายจอดอยู่ในโรงจอดรถก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปในเพ้นท์เฮ้าส์ของแด๊ดดี๊ด้วยความรวดเร็ว “อ้าววา มาแล้วเหรอลูก” ฉันหยุดชะงักไปหลังจากที่ได้ยินเสียงของแม่ฉันดังขึ้นมาเป็นคนแรก โอ๊ะ~ กลิ่นนี้มัน.... ของอร่อย! “ค่ะแม่ กลิ่นอะไรคะเนี้ยหอมจัง “ตอนแรกฉันอยากจะถามหาพี่ชายก่อนอยู่หรอก แต่พอได้ยินกลิ่นอาหารหอมๆ ออกมาจากห้องครัว มันก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา ” ของโปรดหนูกับพี่วินไงคะ ปูผัดผงกระหรี่ “ แม่เดินมากอดเอวฉันก่อนจะยิ้มตอบออกมาด้วยสีหน้าใจดีตามประสา ส่วนฉันได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกน้ำลายสอขึ้นมาทันที ช่วงนี้ฉันค่อนข้างเรียนหนัก ตอนนี้เลยรู้สึกหิวมากจนไส้จะขาดอยู่แล้ว! ” วันนี้พี่วินมาทานข้าวกับเราเหรอคะแม่ “ ” ใช่จ้ะ เราก็รีบไปเปลี่ยนชุดสิ เดี๋ยวแม่จะไปตามแด๊ดดี๊กับพี่ชายเรามาทานข้าว “ ” ได้เลยค่ะแม่ งั้นวาไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ ^^ “ “โอเคค่ะลูกสาว” “ฮืม อึม ฮื้ม “ ฉันฮัมเพลงเดินเข้าห้องนอนไปอย่างอารมณ์ดีก่อนจะรีบตรงดิ่งลงมายังห้องอาหารเป็นคนสุดท้าย ” ไม่อยากจะเชื่อเลย วามาเป็นคนสุดท้ายเหรอคะ “ฉันไม่รอช้าที่จะนั่งลงข้างพี่ชายของตัวเองเพราะเอาเข้าจริงๆ ฉันค่อนข้างติดพี่วินมาก แต่เนื่องจากเหตุการณ์ที่....อย่างที่ทุกคนเข้าใจ ทำให้ฉันตัดสินใจไม่ไปเล่นที่ห้องของพี่ชายบ่อยเหมือนเมื่อก่อน ” หึ ไงตัวแสบ ทำไมช่วงนี้ไม่ไปหาพี่เลย “ เปิดปากมาคำถามแรก พี่วินก็เล่นทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของฉันหายไปเลย “เอ่อ....ช่วงนี้วาเรียนหนักน่ะสิ “ ” ว่าแต่พึ่เถอะ ทำไมวันนี้ถึงได้มาทานข้าวที่นี่ได้ล่ะ” ฉันเเสร้งถามเปลี่ยนเรื่อง เพราะตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยพี่วินก็ไม่ค่อยได้กลับมาที่นี่สักเท่าไหร่เลย “พี่มาคุยกับพ่อเรื่องเปิดผับน่ะ” “หื้ม? ผับพี่ โอ๊ะ ผับพี่วินจะเปิดแล้วเหรอ” ฉันทำตาโตถามพี่ชายออกไปทันทีด้วยความสนอกสนใจ โตจนป่านนี่แล้ว เชื่อไหมว่าฉันยังไม่เคยไปเที่ยวสถานที่พวกนั้นเลยสักครั้ง “ทำสีหน้าแบบนั้นคืออะไรนาวา” เสียงเข้มของแด๊ดดี๊ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะดังขึ้นมาขัดจังหวะฉัน ทำเอาหน้าของฉันเปลี่ยนสีขึ้นมาแทบจะทันที “แด๊ดดี๊อะ!” ฉันหันไปตอบกลับบิดาผู้บังเกิดเกล้าของตัวเองด้วยสีหน้าบึ้งตึง นี่แหละ! ศัตรูตังฉกาจของฉัน! แด๊ดดี๊!! “เอ่อ แม่ว่าเรามากินข้าวกันก่อนดีกว่านะลูก วันนี้แม่ทำของโปรดของทั้งสองคนเลย” ฉันละสายตาเซ็งๆ ออกจากพ่อของตัวเองก่อนจะหันไปมองแม่นาริกา ที่คอยช่วยชีวิตของฉันเอาไว้ตลอดด้วนรอยยิ้มสดใส พ่อกับแม่ฉันเนี้ย มองยังไงก็ไม่เข้ากันเลยสักนิด อีกคนเหมือนเสือ แต่อีกคนเหมือนแมว แถมอายุก็ห่างกันตั้งเยอะ แต่ว่านะ....ถึงแบบนั้นแด๊ดดี๊ก็คลั่งรักแม่ฉันม๊ากก จนกระทั่งเวลาผ่านไป “ผมอิ่มแล้วครับ” นาวินเอ่ยปากบอกก่อนจะรวบช้อนส้อมเอาไว้ด้านข้าง “วินจะไปเลยเหรอลูก” นาริกาขยับปากถามลูกชาย “ครับแม่ เดี๋ยวอีกสักพักวินจะไปผับครับ” ใบหน้าหล่อเหลาตอบกลับมารดาด้วยความสุภาพ ท่ามกลางสีหน้าตื่นเต้นของนาวาที่กำลังมีแผนซุกซน “หวังว่าจะไม่ลืมข้อตกลงที่พูดเอาไว้นะ” มาติเนสหันมาบอกลูกชายน้ำเสียงนิ่งเรียบ ยากจะคาดเดาในความคิดของผู้เป็นพ่อ “ครับ งั้นผมขอตัวก่อน “ ครืด~ ” พะพี่วิน รอวาด้วย “พอได้จังหวะ คนตัวเล็กก็ไม่รอช้าที่จะผุดลุกขึ้นนั่ง หวังจะตามพี่ชายไปเพื่อพูดคุยอะไรบางอย่าง ” นาวา” มาติเนสเรียกชื่อลูกสาวคนเล็กออกมาเสียงเข้มราวกับรู้ทันในความคิดของลูกสาว ทำเอาหญิงสาวหยุดชะงัก “อะอะไรคะแด๊ดดี๊” แม้จะรู้สึกกลัวบิดาอยู่ในใจแต่ทว่านาวาก็ทำตัวใจดีสู้เสือ “พ่อไม่อนุญาตให้ไป” มาเฟียทรงอิทธิพลเอ่ยปากสั่งออกมาอย่างรู้ทันในความคิดของลูกสาวที่มีนิสัยแสบซ่า แตกต่างจากทุกคนในบ้านออกไปอย่างสิ้นเชิง ” อะไรกันคะเนี้ย ปีนี้วาจะสิบเก้าปีแล้วนะคะ “นาวาหันไปเผชิญหน้ากับบิดาด้วยอารมณ์คุกครุ่นนิดๆ ที่โดนรู้ทันในความคิดของเธอ ” ยังไม่บรรลุนิติภาวะ “ ” แด๊ดดี๊ขาา~ แต่นั่นผับของพี่วินนะคะ วาขอแค่ไปดูได้ไหม นะคะๆ วาสัญญาว่าจะไม่ดื้อ “ เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่สามมารถเเข็งข้อกับผู้เป็นพ่อได้ นาวาจึงงัดลูกอ้อนของตัวเองออกมาใช้ อย่างที่เคยทำ ซึ่งแน่นอนว่าพอเจอลูกสาวเดินไปสวมกอดและคลอเคลียราวกับแมวน้อย มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลก็มักจะ.... “แด๊ดให้ไปก็ได้ แต่ต้องห้ามเมา” สุดท้ายมาติเนสก็ต้องยอมพ่ายแพ้ให้แก่แก้วตาดวงใจของตัวเอง หัวใจของผู้เป็นพ่อที่มีลูกสาว มักจะอ่อนยวบลงทุกครั้งเมื่อเจอออดอ้อนด้วยร้อยยิ้มสดใส “เย้~ แด๊ดดี๊ใจดีที่สุด ขอบคุณนะคะ” ฟอด~ เมื่อจุ๊บแก้มสากลงไปหนึ่งที่อย่างดีใจ ร่างเล็กก็วิ่งออกไปหาพี่ชายอย่างอารมณ์ดีที่จะได้ออกไปเที่ยวสถานที่บันเทิงเป็นครั้งแรกในคืนนี้ “ยิ้มอะไร” ปากหนาหันไปถามเมียสาวที่นั่งยิ้มมองเขากับลูก “ปะเปล่านะคะ นาไม่ได้ยิ้มเลยค่ะ” “ก็เห็นอยู่ว่ายิ้ม โกหกผัว เดี๋ยวจะโดน” “~////~”ตอนพิเศษ :) @วันรับปริญญา “ยินดีด้วยนะคะคุณแฟนสุดหล่อของวา” นาวาเดินถือช่อดอกไม้ช่อโตมาให้แฟนหนุ่มด้วยสีหน้าสดใส วันนี้เป็นวันดี วันที่เจคอปเรียนจบ ซึ่งแน่นอนว่าเธอจะไม่พลาดวันนี้แน่นอนเพราะนอกจากเจคอปก็ยังมีนาวินที่เรียนจบ รวมไปถึงเพื่อนๆในกลุ่มพี่ชายของเธอทุกคน “ส่วนนี่ ของคุณพี่ชายสุดหล่อของวาค่ะ” นาวาหันไปยื่นดอกไม้อีกช่อให้นาวิน “ทำไมของพี่เล็กกว่ามัน” นาวินแสร้งถามขึ้นมา เขาไม่ได้คิดไปเอง แต่น้องสาวของเขาให้ดอกไม้แฟนใหญ่กว่าพี่ชายที่โตตามกันมาติดๆ เขาควรจะเสียใจไหม? “อ้าว ก็พี่ไม่ใช่แฟนวานี่” นาวาตอบด้วยสีหน้ากวนๆ “นาวา...” นาวินจึงกดเสียงเข้มเอ่ยเรียกน้องสาว แต่เขาไม่ได้โกรธอะไรเธอ “เฮ้ยๆ เรามาถ่ายรูปกลุ่มกันหน่อยดิวะ” เสียงของธีโอดังขึ้น ทุกคนจึงเดินมารวมกลุ่มกันก่อนที่นาวากับยู่ยี่จะเดินไปหาที่หลบแดดแถวๆนั้น ปล่อยให้หนุ่มๆทำอะไรกันไปก่อน “โอ๊ะ! นั่นไงมาแล้ว สวัสดีจ้าน้องน้ำหอม” นาวาจูงมือยู่ยี่เดินเข้ามาหาแฟนสาวของครูซด้วยรอยยิ้มสดใส ตอนนี้พวกหนุ่มๆกำลังถ่ายรูปรวมกันอยู่ สองสาวจึงมายืนหลบแดดรออยู่ตรงนี้ “เอ่อ สวัสดีค่ะ” น้ำหอมทำหน้างงๆมองสองสาวต
Chapter63.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ @คอนโด ตึก ตึก ตึก ”ทำไมไม่ตอบข้อความเลยล่ะ พี่วินคงไม่ได้ทำอะไรใช่ไหม“ นาวาเดินวนไปมาอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความไม่สบายใจ หลังจากที่เธอปริปากบอกทุกอย่างให้นาวินฟัง พี่ชายของเธอก็สั่งห้ามไม่ให้เธอพูดอะไรออกไปในตอนนี้ เธอรู้ดีว่านาวินจะต้องหาทางพูดคุยกับเจคอปแน่ๆ นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่ไว้วางใจ นาวินอาจจะโกรธเจคอปก็ได้ ออด~ ออด~ เสียงออดดังขึ้นทำให้นาวาหยุดชะงักก่อนจะรีบเดินไปดูว่าใครมาหาเธอ พอเห็นว่าเป็นเจคอป มือเล็กก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูให้ แกร๊ก! “พี่! เป็นยังงะ....” ดวงตากลมโตชะงักไปเมื่อสังเกตุเห็นบริเวณมุมปากหนามีเลือดซิบอยู่ “พี่เป็นอะไรอะ ไปมีเรื่องกับใครมา อย่าบอกนะว่า!?“ ใบหน้าสวยบูดบี้งขึ้นมาทันควัน พอได้รับรู้ว่าเจคอปโดนนาวินต่อยจนถึงขั้นเลือดออกแบบนี้ “พี่วินนะพี่วิน วาขอแล้วแท้ๆว่าอย่าทำอะไรพี่” เธอบ่นพลางใช้สำลีชุบยาทาแผลให้ร่างสูงไปพลางๆ “อะอ๊ะ” “ขะขอโทษ วาทำแรงไปหน่อย” เพราะเธอมัวแต่โมโหพี่ขายตัวเองถึงได้เผลอทำเเรง “หึ ไม่เป็นอะไร พี่แค่แสบ” ปากหนายกยิ้มรู้สึกเอ็นดูแฟนสาวของตัวเองเป็นอ
Chapter62.ความลับแตก แกร๊ก~ เสียงประตูห้องถูกเปิดออกโดยมือหนาของนาวิน พร้อมกับหัวใจของนาวาที่เต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาเสียให้ได้ ปกตินาวินไม่ใช่คนพูดมากอะไรอยู่แล้ว แต่วันนี้บรรยากาศมันดูอึมครึมแปลกๆจนเธอรู้สึกได้ “มีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังไหม” คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนคำถามที่ฟังดูรู้สึกเย็นชาแบบนั้นถามขึ้น เธอต้องตั้งสตินะนาวา! เธอจะสติแตกไม่ได้! “พี่หมายถึงเรื่องอะไรเหรอ” หญิงสาวตีหน้าซื่อถามกลับ “เรื่องที่พี่ควรรู้แต่ไม่มีใครบอก“ นาวินกอดอกจ้องหน้าน้องสาวด้วยสีหน้าเรียบนิ่งยากเกินจะคาดเดาความคิดของเขา ”......“ ”พี่วิน....คือวา“ ”คบกับมันตั้งแต่ตอนไหน“ ”!!!“ ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นมา เมื่อโดนยิงคำถามออกมาตรงๆ มือเล็กจิกเข้าหากันแน่น นาวินรู้เรื่องนี้อยู่แล้วจริงๆสินะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอกำลังโดนพี่ชายไล่ต้อนจนจนมุมแบบนี้ “พะพี่รู้เรื่องแล้วเหรอ“ ”อืม รู้มาสักพักแล้ว แต่ไม่มีใครยอมพูดก็เลยต้องมาถาม แล้วก็รอยที่คอของเรา คิดว่าพี่จะไม่เห็นหรือไง?“ ”เล่าให้พี่ฟังทั้งหมดตั้งแต่แรก“ อีกด้าน @เจทีคอปเปอเรชั่น ”ผมจัดการปล่อยข่าวไปแล้วครับ
Chapter61.ขอทำนะ NC+ “ฮึก วากลัว....วากลัวพี่จะเห็นวาเป็นตัวแทนของคนอื่น” “.....ฮื้ออ เพราะวามาทีหลัง” พรึ่บ! ผมดึงร่างเล็กเข้ามากอดด้วยความรู้สึกเสียใจ เพราะสาเหตุนี้เองเหรอ เธอถึงพยายามหลบหน้าผมมาโดยตลอด ผมนึกไม่ถึงเลยจริงๆ แล้วจู่ๆทำไมนาวาถึงได้รู้สึกคิดมากกับเรื่องนี้ หรือว่ามีอะไรที่ผมยังไม่รู้? “พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยจริงๆ อย่าร้องไห้ได้ไหม พี่รักเรานะ เราเป็นแฟนพี่“ ผมลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆเพื่อปลอบประโลมเธอ เพราะผมจะไม่ใช้อารมณ์อีกต่อไป ยิ่งใช้มันก็จะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ ”ฮึก แต่คืนนั้นพี่นอนกับวาเพราะพี่เข้าใจผิดคิดว่าวาเป็น....“ ผมใช้นิ้วชี้ของตัวเองวางไปบนริมฝีปากสีชมพูสดเพื่อสั่งให้อีกคนหยุดพูด เพราะผมรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไรออกมา วันนั้นมันคือความผิดพลาดแต่มันคือความผิดพลาดที่ทำให้ผมรู้สึกดีที่สุด เพราะมันทำให้ผมได้มีเธออยู่ข้างๆตอนนี้ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้พี่ก็จะทำมันเหมือนเดิม” ผมบอกเธอออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้คนรักของผม “มีอะไรจะบอกพี่ไหม“ ผมตัดสินใจถามออกไปตรงๆ นาวามองหน้าผมสักพักก่อนจะยอมพูดออกมา “วาเจอแฟนเก่าพี่” “เจสซี
Chapter60.เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน "พี่.....เห็นวาเป็นตัวแทนของใครหรือเปล่า“ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำถามนั้นเพราะในความคิดของเขาไม่เคยมีเรื่องนี้อยู่ในสมองเลย ทำไมจู่ๆคนตัวเล็กถึงถามคำถามแบบนี้กับเขา? “เราพูดถึงอะไร พี่ไม่เคยเห็นเราเป็นตัวแทนของใคร” “จริงเหรอ แต่วะ.....” ”ทำอะไรกันน่ะ?“ ”!!!!“ ผลั่ก! มือเล็กจัดการผลักอกแกร่งตรงหน้าออกไปทันที เมื่อได้ยินเสียงธีโอดังขึ้นมาจากด้านหลัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างออกมาอย่างตกใจก่อนจะรีบเดินออกมาจากบริเวณนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ”ขะขอบคุณนะที่ช่วยดูตาวาให้ แต่ตอนนี้วาไม่เป็นอะไรแล้วแหละ“ ริมฝีปากบางแสร้งบอกเจคอปที่กำลังยืนทำสีหน้าไม่เข้าใจออกไป หญิงสาวฝืนยิ้มให้ดูเป็นปกติก่อนจะรีบเดินออกไปจากบริเวณนี้ เกือบไปแล้ว! “......” ลับหลังจากแผ่นหลังเล็กเดินออกไปแล้ว ธีโอที่เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้เจคอปที่กำลังยืนทำสีหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ แล้วเมื่อไหร่เขาจะคุยกับเธอรู้เรื่อง!? “มึงมีอะไรกันรึเปล่าวะ?” แม้จะรู้สึกว่าสถานการณ์มันดูแปลกๆ แต่คนอย่างธีโอก็ยากที่จะเข้าใจในอะไรแบ
Chapter59.เป็นอะไร แชะ~ แชะ~ แชะ~ “กรี๊ดด สวยมาก~” เสียงสี่สาวกรี๊ดกร๊าดออกมาอย่างชอบใจในการถ่ายรูปที่ออกมาสวยมากๆ อากาศตอนนี้กำลังเป็นแสงของพระอาทิตย์ตกดิน พวกเธอจึงพากันกดชัตเตอร์แบบรัวๆ โดยไม่สนสายตาของหนุ่มๆ รอบข้างเลยแม้แต่น้อย ตึก ตึก เสียงเท้าหนาเดินมาหยุดอยู่ใต้ร่มต้นมะพร้าวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ดวงตาคมของเคย์เดนจับจ้องไปยังร่างเล็กของแฟนสาวที่สวมใส่ชุดวันพีชด้วยความรู้สึกที่ไม่ชอบใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาไม่อยากทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอึดอัดใจ เพราะความหึงหวงบ้าบอของเขา “จะมองอะไรขนาดนั้น” เสียงของเจคอปดังขึ้นพร้อมกับถือบุหรี่ที่คีบอยู่ในมือมาสูบไปพลางๆ “ก็คนมันหวงนี่หว่า! ปกติเมียกูไม่แต่งตัวแบบนี้” เคย์เดนบ่นความในใจออกมา ก่อนจะหันไปมองบุหรี่ที่เพื่อนถืออยู่ด้วยความอยาก “เอามาตัวดิ” เจคอปได้ยินแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะล้วงกระเป๋า ส่งบุหรี่ที่เหลือไปให้เพื่อน ก่อนจะยืนทอดสายตาจับจ้องไปยังกลุ่มของสาวๆ ไม่วางตาเช่นเดียวกัน เคย์เดนที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ลอบสังเกตุเพื่อนไปเงียบๆ “เพราะยัยเปี๊ยกนั่นแหละ….ดื้อดีนัก ชอบพาเมียกูดื้อ” ปากหนาบ่นลูกพี่ลูกน้องสาว เขาไม่เข







