4 - Vanessa's Encounter Story

“Roaming alone? Paano niya naman nalaman? Sinusundan ba siya ng lalaking ito?”

Ipinilig ni Vanessa ang kanyang ulo at matamang pinagmasdan ito. Sa hitsura ng lalaki, hindi mo naman masasabing mahirap o nagpapanggap lang na mabait. Gwapo ito at mukhang babaero rin. Matangkad at matikas ang pangangatawan.

Nagkibit-balikat siya.

“As you can see.”

“Pwede kitang samahan if you don't mind.”

She looked straight into his eyes.

“Thanks, but no thanks. I can manage by myself. Thanks for the offer.”

Medyo nadismaya ito sa sagot niya, ngunit wala siyang pakialam kung madismaya man ito. Hindi naman sila magkakilala.

“So, how about you? Why are you here?”

Iginala nito ang tingin sa paligid.

“I visited my sister. She owns a shop—iyong pinasukan mo kanina kung saan mo ako nakita,” he said while combing his hair.

Kaya pala. Now I know.

“Oh, I see,” simpleng tugon niya.

Tamad na siyang makipag-usap. Pake ba nito? Well, wala naman siguro. She rolled her eyes.

“Anyway, it's really nice to meet you, Chris, but I have to go now. See you when I see you. Bye!”

Bravo!

Hindi niya ito binigyan ng pagkakataong magsalita. Tumalikod na siya bago pa man ito makapagsalita.

Naalala na naman niya ang lunatic na lalaking nakaengkuwentro niya.

Tsk!

Igaganti niya rito ang ginawa nito sa kanya once na magkrus ulit ang landas nila. Hmp!

Pero teka, binigyan pala siya ng calling card ng bugok na iyon.

So, I guess I should pay him a surprise visit soon, baby!

She missed having adventures in her life, so maybe annoying him could make her day a little brighter.

Dinial niya ang number ni Anya, ngunit out of reach pa rin ito.

Oh, great! What a great, great day!

So, she guessed she had to go back to the hotel and think about her plans for her upcoming adventures.

She didn't want to get excited.

Nah!

The nerve of that pervert. Gwapo lang naman siya pero hindi maginoo. Thanks na lang.

She'd rather die single than mingle with those hot and sexy hands!

Oh, crap!

What the hell, mind? Stop thinking about him. He's not good for the heart!

Since nakabuo na siya ng isang ridiculous plan sa isip niya, she thought,

I'm gonna surprise you soon, handsome!

Umuwi siya sa hotel room na tinutuluyan niya dahil pagabi na rin.

Ang BFF niya naman ay nasa out-of-town trip, kaya wala siyang choice kundi ang mapag-isa.

She lay down her tired body on the bed, thinking random thoughts.

Sumasagi pa rin sa isip niya si Luigi.

Paano niya ba makakalimutan ang lalaking iyon?

Bukod sa bastos na, ang sarap pa nitong humalik.

Naalala niya bigla ang ginawa niya kanina.

Oh, no!

Ngayon lang yata siya tinablan ng hiya. Kahit hindi siya tumingin sa salamin, alam niyang kakulay na niya ang kamatis sa palengke.

“Shocks!”

Nag-sink in sa utak niya ang lahat ng ginawa niya kanina.

Ang tapang niyang halikan ito gayong hindi niya nga alam kung tama ba ang paghalik niya rito.

Aba, kasalanan niya ba na inosente siya at epic ang pagkakahalik niya rito?

Siyempre hindi!

Bumangon siya sa kama bago pa lumalim ang pag-iisip niya.

She decided to order food since tinatamad na siyang lumabas. She picked up the phone and dialed the fast-food chain's number.

Hindi kasi siya nabiyayaan ng talento sa pagluluto. Umaasa na lang siya sa mga pagkain sa labas. Well, kahit papaano ay may sustansya naman siguro ang mga iyon. Food pa rin naman ang mga iyon at mukhang mapagkakatiwalaan naman ang hitsura.

Napatigil siya sa pagmumuni-muni nang biglang mag-ring ang phone niya.

She saw Anya's name.

“Hello? Vanny, are you okay there? Pasensya na talaga. Biglaan itong out-of-town business trip ng suplado kong boss,” Anya said.

FYI, sarap ding sapakin ng boss ng babaeng ito. Perfect timing talaga sa pagdating niya. Pa-salvage kaya niya?

“No worries, Anya. I'm not a baby anymore na kailangang i-babysit. I'm perfectly fine here,” sagot niya.

“Good. Babawi ako sa'yo kapag nakauwi na ako riyan. Bye for now, Vanny. I just called to check on you. Tinatawag na ako ng antipatikong boss ko. Love you, bessy. Babossh!”

Aw! Ang sweet ng BFF niya.

Hindi man lang nito hinintay ang sagot niya. Parang hinahabol ng tigre kung makapagsalita sa bilis. Hindi man lang ito hinihingal.

Narinig niya ang doorbell.

She ran to the door and opened it.

She saw a delivery boy carrying her order, and he handed it to her. She paid him and gave him a tip. He thanked her and left.

Umupo siyang muli sa kama, this time habang kumakain.

She opened her laptop to check her new emails.

Pagkalipas ng ilang minuto, napadighay siya.

Satisfaction for her tummy.

She set aside the Pizza Hut box.

Yes, pizza lang ang dinner niya.

Diet siya, eh.

Echos lang, siyempre.

Actually, gustong-gusto niya talagang kumain ng real food—iyong may kanin at ulam talaga—pero wala siyang ibang maisip na pagkain na may rice. Jollibee at McDo lang ang alam niya.

Pero sawa na siya roon, kaya no choice siya kundi magtiis sa pizza na lamang.

She woke up and stretched her arms.

She looked at the time.

It's already ten o'clock in the morning.

Pumasok siya sa banyo at nagmamadaling mag-ayos.

She's wearing a floral dress that reached her knees and a pair of six-inch sandals.

She stormed out of the room and locked the door behind her.

Hindi na siya nag-abalang kumain. Hindi pa naman siya gutom.

Sabi nga niya, nagmamadali siya.

Sumakay siya ng taxi at sinabi sa driver ang address na pupuntahan niya.

And thank God, alam ni Manong Driver ang lugar.

Ibig sabihin, hindi siya mahihirapang i-haunt ang Luigi na iyon.

I'm coming, honey! Wait for me!

For sure, mamumula na naman sa galit ang antipatikong iyon.

Hmm...

She imagined his face.

Hindi niya mapigilang matawa sa itsura nito tuwing napipikon.

I bet hindi naman siguro iyon kayang pumatay ng tao kapag sumobra na ang galit nito.

“Ma'am, nandito na po tayo.”

Tinig iyon ng driver na nagpabalik sa kanya sa realidad.

Napalingon siya sa paligid, lalo na sa higanteng building na nasa harap ng sinasakyan niyang taxi.

Binayaran niya si Manong Driver at bumaba na.

Naglakad siya papunta sa entrance ng building. May mga nakatayong guard doon.

She continued walking toward the door when one of the guards approached her.

“Excuse me, ma'am. Saan ho kayo?” tanong ng guard.

She smiled sweetly.

“I'm your boss's fiancée. And don't ask me another question or else ipapatanggal kita sa trabaho mo.”

Tinaasan niya ito ng kilay bago tumalikod at nagtungo sa front desk.

“Excuse me, I'm looking for Luigi Del Rio.”

Tiningnan siya ng babae na para bang kinikilatis ang buong pagkatao niya.

Tinaasan niya rin ito ng kilay gaya ng ginawa niya sa guard kanina.

“Are you deaf? Narinig mo ba ang sinabi ko, o gusto mong ipa-sisante kita mismo ngayon?” naiinis niyang sabi.

She really pissed her off.

Napapitlag naman ang kaharap niya.

“I'm sorry, ma'am. Do you have any appointment with Mr. Del Rio?” anang babae nang makabawi.

Nagde-deliryo pa yata ang isang ito.

Nah!

She didn't need an appointment to see that person.

As usual, she smiled sweetly habang naiilang na nakatingin sa kanya ang babae.

“I don't need such an appointment to see my fiancée. Now, if you'll excuse me, sabihin mo sa akin kung anong palapag ang opisina ng boss mo. At huwag na huwag kang magkakamali na ipaalam sa kanya na nandito ako. Intindis?”

Pinanlakihan niya ito ng mata at nataranta naman ang pobre.