บทที่ 2

ณ ประเทศอังกฤษ

ก๊อก ๆ

“ขออนุญาตค่ะ”

สิ้นเสียงคำพูดร่างบางก็เปิดประตูเข้ามาในห้องทันทีโดยที่ไม่ต้องรอคำตอบ ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ เสื้อผ้าถูกถอดกระจัดกระจายไว้ตามพื้น เธอเอาเท้าเขี่ยแพนตี้ลายลูกไม้ให้พ้นทาง แล้วเดินไปหยุดลงปลายเตียงที่มีผู้ชายและผู้หญิงคนหนึ่งนอนหลับอยู่

“คุณธาดาคะ”

“....”

“คุณธาดาคะ”

“....” ไร้ซึ่งการตอบรับ

“เฮ้อ ~” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่าย และเดินไปยังลำโพงบลูทูธก่อนจะเปิด และเชื่อมมันกับโทรศัพท์ของเธอ

“คุณ ธา ดา”

“....” ไม่ตื่นใช่ไหม นิ้วเรียวเลื่อนหาเสียงปลุกประจำตัวเจ้านายของเธอ เอาละ เริ่ม!

(กรี๊ด!! อ๊าก!!)

พึ่บ!

ด้วยพลังเสียงสุดยอดของลำโพงแบรนด์ชั้นนำระดับโลกบวกกับเสียงร้องอันเร้าใจจากฉากหนังสยองขวัญ ทำให้เจ้านายของเธอและผู้หญิงข้างกายตื่นทันที

“อะไรกันเนี่ย!” เธอตื่นขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย

“ปลุกแบบขวัญกระเจิงเหมือนเดิม” เขาบ่นพึมพำพร้อมกับจ้องมองไปยังเลขาส่วนตัว

“เธอเข้ามาทำไม ไม่มีมารยาท”

“ออกไปได้ละ” เขายีหัวตัวเองด้วยความเคยชิน กับวิธีการปลุกของเลขาประจำตัวเขาตลอด 10 ปีที่ผ่านมา

“....” ฉันยืนมองภาพตรงหน้า มันคือเรื่องปกติที่เห็นมันแทบจะทุกวันและชิน แต่สิ่งที่ไม่ชินคือผู้หญิงที่ไม่ซ้ำหน้ากันเลย

“ออกไปสิ จะยืนมองอะไร”

“ไม่ใช่ เธอนั่นแหละออกไป” เธอหันไปมองด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรมากกว่านี้ฉันก็เป็นฝ่ายจบสถานการณ์ตรงหน้าเอง

“เชิญค่ะ เดี๋ยวจะมีคนพาคุณไปส่งที่บ้านเองไม่ต้องถามอะไร”

“แต่!”

“พาเธอไป” สิ้นเสียงคำสั่งของฉันการ์ดชุดดำหน้าห้องนอนต่างตรงเข้ามาพาร่างเปลือยเปล่าพร้อมสิ่งของของเธอออกไป

ปึง! เสียงประตูปิดลงในห้อง ตอนนี้เหลือแค่ฉันและธาดาเท่านั้น สายตางัวเงียของเขาจ้องมาที่ฉัน

“อีก 1 ชั่วโมงคุณป้าจะมาถึงที่นี่แล้วค่ะ” คุณป้าที่ฉันหมายถึงก็คือคุณแม่ของเขานั่นแหละ

“ขอนอนต่ออีกสิบนาทีค่อยมาปลุก” แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอนต่อ

“ตอนนี้มีเวลาอีก 58.23 วินาทีค่ะ” งานที่ยากที่สุดคือการปลุกเขาให้ลุกจากที่นอน

“....”

“เหลืออีกแปดนาทีค่ะ”

“....”

“57.46 วินาทีค่ะ”

“....” เหนื่อยใจจัง ถ้าไม่ติดว่าบ้านเขามีพระคุณกับครอบครัวฉัน คงหนีเขาไปตั้งแต่ปีแรกละ

“คุณธาดา”

“....” ไม่ขยับ ตายซะไอ้บ้าธาดา

“คุณ...ธาดา...คะ เหลือ 55 นาทีแล้วค่ะ”

“อื้อ ~” เสียงพึมพำดังออกจากใต้ผ้าห่ม

“ธาดาจะลุกดีๆหรือจะให้ใช้กำลัง”

พรึ่บ! เขาเปิดผ้าห่มออก และจ้องหน้าฉัน

“เชิญ ฉันจะเตรียมชุดไว้ให้”

“แรงของเธอชนะฉันได้เหรอ” ฉันจ้องมองเจ้านายตัวเองอย่างเบื่อหน่าย

“จะลองหรือเปล่าล่ะคะ” หลักสูตรศิลปะการต่อสู้ของฉันมีไว้จัดการเขานั่นแหละ ไม่ได้ฝึกมาเพื่อปกป้องเขาหรอก

“เทียนไขจะใจร้ายเกินไปแล้ว” ฉันไม่ชอบให้เขาเรียกชื่อเลย มันน่าขนลุก

“ให้เวลาอาบน้ำสิบนาที อย่าต้องให้มาตามซ้ำ”

“ครับๆ” สุดท้ายก็เป็นเขาอีกตามเคยที่ยอมเธอ สายตาคมจ้องมองร่างบางเดินเข้าไปยังห้องแต่งตัวเพื่อจัดเตรียมเสื้อผ้า 10 ปีได้แล้วมั้งที่มียายนั่นดูแลมาตลอด จะเรียกว่ารักแรกด้วยเลยก็ได้ แต่เพราะความเคยชินและอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เลยเปลี่ยนไปเป็นความผูกพัน แต่ตอนนี้กำลังกลับมาเป็นความรักแบบผู้ใหญ่

10 ปีก่อน ณ โรงเรียนมัธยมนานาชาติ

“เทียนไขกลับบ้าน” หนุ่มหล่ออันดับ 1 ของโรงเรียนกำลังได้รับความสนใจจากเพื่อนร่วมชั้นในห้องเรียนของผู้หญิงที่เขามาตาม

“....” ผู้หญิงที่ถูกจัดว่าสวยอันดับ 1 ของโรงเรียนหันไปตามเสียงเรียก เธอเก็บของในทันทีก่อนจะลุก และเดินออกจากห้องตามหลังของเขาไป

ภาพเหตุการณ์ซ้ำๆ ตลอด 6 ปี ที่ทุกคนในโรงเรียนยังไม่ชินกันสักที สายตาที่จ้องมองมาไม่เคยลดลงเลยสักวัน รถเมอร์เซเดส-เบนซ์คันหรูจอดรอรับพวกเขาอยู่หน้าตึกโรงเรียน ธาดานั่งเบาะด้านหลัง และฉันนั่งข้างคนขับ จริงๆแล้วฉันไม่ใช่พวกลูกคุณหนูหรอก

แต่เพียงเพราะพ่อของฉันเป็นคนสนิทที่ทำงานกับพ่อของเขามา 10 กว่าปี ทำให้เราทั้งคู่ถูกเลี้ยงดูมาพร้อมกัน แม่ฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้านของบ้านเขา แล้วยังเป็นเหมือนแม่นมของเขาไปด้วย แม่ของธาดาเลยเอ็นดูฉันเสมอมา

ถึงจะเป็นลูกสาวคนงานในบ้าน แต่ฉันก็ถูกวางตัวให้เป็นผู้ดูแลส่วนตัวของเขามาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้ว ธาดาไม่มีเพื่อนสนิทคนอื่นนอกจากฉัน ถ้าเห็นเขาที่ไหน ที่นั่นก็จะมีฉันอยู่ด้วยเสมอ อย่างเช่น การได้เข้าเรียนในโรงเรียนนานาชาติพร้อมกับเขา

ทางบ้านฉันไม่มีปัญญามาจ่ายค่าเรียนแสนแพงขนาดนี้หรอก แต่เป็นเพราะบ้านเขาดูแลค่าเล่าเรียนตั้งแต่เด็กจนปัจจุบันของฉันมาตลอด ฉันต้องอยู่ดูแลเขาในทุกๆที่ และเราตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา

“ทำการบ้านให้ด้วยนะเทียนไข”

“ไม่”

“ฉันจ้าง” ฉันหันไปมองธาดาที่นั่งอยู่เบาะหลัง

“ไม่”

“งั้นก็มาสอนด้วย”

“รู้แล้ว” ก็เป็นแบบนี้มาตลอดอยู่แล้ว

“ตัดสินใจเรื่องที่แม่บอกหรือยัง” จู่ๆเขาก็ถามเรื่องนั้นขึ้นมา เรื่องสำคัญที่มีผลกับอนาคตของฉันเอง

“ตัดสินใจแล้ว”

“หวังว่าจะเป็นคำตอบที่ดีนะ” ฉันหันไปมองคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ซึ่งเขาก็มองมาเช่นกัน เรื่องที่เขาพูดถึงคือการไปเรียนต่อที่เดียวกับเขา ณ ประเทศอังกฤษ ฉันต้องการเลือกทางเดินของตัวเองบ้าง

“คงงั้น” รถวิ่งเข้าสู่ตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ ภาพเบื้องหน้าของฉันคือความวุ่นวาย มีทั้งรถพยาบาล และคนมากมายกำลังดูอะไรอยู่สักอย่าง ภาพผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนรถเข็นแล้วถูกนำขึ้นรถพยาบาลผ่านหน้าฉันไปก่อนที่รถจะจอดลง

“แม่...”