LOGIN“พวกเราพากันหยุดเรียนสักปี แล้วไปเที่ยวพักผ่อนกันดีไหมน้องพี่ พยายามกันเลือดตาแทบกระเด็นมาตลอด โคตรอยากพักเลยว่ะ” นนท์ภัทรถามพลางกินขนมไปด้วย
“จะเริ่มดร็อปปีนี้แล้วเรียนอีกทีปีหน้าเหรอครับ ไม่กลัวว่าใครจะตามล่าเหรอ ยุคนี้การต่อสู้แบบเอาชีวิตอีกฝ่ายเสรีมากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ” นภัทรถามด้วยความแปลกใจ
พี่ชายของเขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกันว่าภายในหนึ่งปีพวกเราจะปลอดภัย แถมได้เที่ยวเล่นอย่างสบายใจอีก ของแบบนั้นมันสามารถทำได้ตรงไหนกัน
“ทำได้สิ ถ้ามีเหตุลอบฆ่าอีกก็แค่จัดการพวกมันก่อนไง ยังไงซะก็ไม่สามารถอยู่แต่บ้านได้ตลอดชีวิตนะ”
“แม่ได้ยินแว่วๆ ว่าพวกลูกอยากไปเที่ยวงั้นเหรอ อยากไปที่ไหนล่ะ”
“จะไปได้ที่ไหนล่ะครับ พวกเราถูกตามล่าขนาดนี้แถมมันเพิ่งจะสงบไปเองนะ” นนท์ภัทรบ่นด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
“แม่ไม่มีทางปกป้องลูกไปได้ตลอดชีวิต หนึ่งพันปีที่ผ่านมามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากทั้งทางที่ดีและไม่ดี เพราะฉะนั้นออกไปเผชิญโลกกว้างก็ไม่ว่าอะไรนะ”
“พ่อเองก็เห็นด้วยกับแม่นะ อยากไปที่ไหนเลือกเอาเลย”
“ถ้างั้นผมเลือกไปญี่ปุ่นแล้วกัน” นนท์ภัทรตอบ
“ผมเลือกอังกฤษครับ” นภัทรตอบ
เป็นครั้งแรกในการออกจากบ้านมาทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่การเรียน อ่านหนังสือ สอบ ด้วยการมาเที่ยวแทน ซึ่งที่ไม่น่าเชื่อที่สุดคือพ่อแม่ยอมปล่อยพวกเรามาต่างหาก
เอกสารดำเนินการมารวดเร็วสมกับเป็นครอบครัวมีเงินมาช้านานแถมยังส่งคนคุ้มกันกับพ่อบ้านมาดูแลต่างหากด้วย พร้อมกับบอกว่าถ้ามาที่นี่จะเจอเพื่อนพ่อและลูกเพื่อนอยู่
ทั้งสองคนจะคอยดูแลและอยู่เป็นเพื่อนเล่นเอง ง่ายดายเกินไปจนน่าใจหายไปหมด พาหวาดระแวงซะงั้น เนื่องจากมันดูไม่มีอะไรหยุดชะงักเลยสักอย่าง
2 พฤษภาคม พ.ศ. 3600
จักรวรรดิบริติช
สหราชอาณาจักร
ลอนดอน
การเปลี่ยนแปลงในหนึ่งพันปีนั้นไม่ได้ส่งผลกับประเทศไทยเพียงประเดียวแต่ส่งผลกับทั่วโลกเช่นกัน ขึ้นอยู่กับว่าเกิดผลลัพธ์แบบไหนกัน ระหว่างถูกผนวกเข้าดินแดนหรือเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่เหมือนเมื่อครั้นในอดีตกาลในหน้าประวัติศาสตร์
ตัวอักษรเอียง ภาษาอังกฤษ
ตัวอักษรปกติ ภาษาไทย
“ยินดีต้อนรับครับ / ยินดีต้อนรับค่ะ คุณชายเล็กจากตระกูลภูทนินทร์”
“ยินดีต้อนรับนะ พ่อของเธอบอกฉันไว้แล้วล่ะ” มากาเร็ตเอ่ยต้อนรับ
อลัน เลอร์ มากาเร็ต ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน เป็นเพื่อนสนิทของผู้นำตระกูลภูทนินทร์คนปัจจุบัน มีความสัมพันธ์ทั้งเพื่อนสมัยเด็กที่สนิทสนมกันมาอย่างยาวนานและพันธมิตรทางการค้าที่แข็งแกร่งมาตลอดนับสิบปี
“ยินดีต้อนรับนะคะ สามีของฉันได้บอกไว้หมดแล้วเหมือนกัน ขอต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวของเรานะ” เชนเนสเอ่ยต้อนรับ
อลัน เลอร์ เชนเนส นายหญิงตระกูลคนปัจจุบัน ภริยาของผู้นำคนปัจจุบัน มีความสัมพันธ์เป็นสหายร่วมรบกับนายหญิงตระกูลภูทนินทร์คนปัจจุบัน
เป็นความลับที่เธอถูกเชิญเข้าร่วมองค์กรอิสระ มีเพียงสมาชิกในองค์กรเท่านั้นที่จะรู้ตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน รวมถึงถูกปิดเป็นความลับกับตระกูล ไม่เว้นแม้กระทั่งสามีและลูกของเธอ
“ยินดีต้อนรับนะ หวังว่าจะสนุกกับการมาเที่ยวครั้งนี้” มอร์ซินเอ่ยทักทาย
อลัน เลอร์ มอร์ซิน อายุสิบห้าปี บุตรคนเล็ก ทายาทลำดับที่ห้าของตระกูล ระดับการศึกษามัธยมปลายปีที่ห้า สถานะ สอบผ่านระดับมัธยมปลายได้หนึ่งชั้นปี
“สวัสดีครับ ท่านผู้นำ นายหญิง คุณชายอลันตระกูลอลัน นภัทร ภูทนินทร์ ลูกชายคนเล็กจากตระกูลครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่านครับ ฝากตัวกับข้ารับใช้ทั้งหมดด้วยนะ”
คำกล่าวแนะนำตัวของบุตรคนเล็กของตระกูลนั้นทำให้ทุกคนเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมสำนักข่าวเกี่ยวกับการจัดสอบเลื่อนระดับถึงประกาศรายชื่อของเด็กคนนี้ยาวนานกว่าหนึ่งสัปดาห์
ไม่ได้มีเพียงความสามารถในการสอบเลื่อนระดับที่มากกว่าคนอื่นในรอบห้าทศวรรษ* การแสดงออก กิริยา ท่าทาง วาจา เพียบพร้อมมากกว่าเด็กวัยเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด
“เดี๋ยวอาให้ลูกชายแนะนำคฤหาสน์ไปก่อนนะ แล้วเจอกันอาหารมื้อเย็น”
“เดี๋ยวฉันเองก็ขอตัวไปจัดการงานที่ค้างไว้ก่อนเหมือนกัน แล้วเจอกันมื้อเย็นนะคะหนูภัทร”
____________________________________________________
*= ห้าสิบปี หน่วยทศวรรษนับเป็นสิบปี
“เดี๋ยวผมพาแนะนำแต่ละส่วนของคฤหาสน์ให้นะครับ คุณชายภูทนินทร์” มอร์ซินบอกผายมือไปทางขวา
เขาลองฝึกพูดภาษาไทยภาคปฏิบัติดู แม้ว่าจะลองลงเรียนแบบระยะสั้นก็ไม่รู้ว่าจะได้ผลแค่ไหน ทดลองพูดกับเจ้าของภาษาอาจจะดีที่สุด
“ได้ครับ เอ๊ะ! คุณพูดภาษาไทยได้เหรอ!” นภัทรตกใจจนเผลอพูดตาม
คนอายุน้อยกว่าทั้งตกใจปนดีใจ เพราะไม่คิดว่าในต่างแดนจะมีคนพูดภาษาตนเองได้ ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
“ได้นิดหน่อยครับ ถ้าคำไหนพูดไม่ได้อาจจะพูดภาษาอังกฤษแทน”
มอร์ซินตอบกลับด้วยท่าทีสุภาพเพราะในเอกสารระบุว่าอีกฝ่ายอายุน้อยกว่า ถึงจะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่สนิทกันมากแค่ไหนแต่ถูกพูดถึงมาตลอดนับตั้งแต่เกิดมา
“ครับ ขอโทษครับ...พอดีตื่นเต้นไปหน่อย”
นภัทรกลับมาอยู่ในท่าทีสุภาพตามคนอายุมากกว่า เป็นธรรมชาติของคนไทยที่เวลาเห็นคนต่างชาติพูดภาษาบ้านเกิดแล้วจะตื่นเต้น เพราะฉะนั้นกลับมาตั้งใจฟังดีกว่า
“ขอบคุณนะครับที่อธิบายให้ฟังทั้งหมด”
ถึงปากจะบอกว่าขอบคุณแต่ในใจไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด ไม่มีทางที่จะจดจำสถานที่ขนาดใหญ่โตมโหฬารนี้ได้ภายในครั้งเดียวหรอก
ยังไงซะเขาก็กะจะพักที่นี่แค่คืนเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นจะออกไปพร้อมกับพ่อบ้านส่วนตัวและเลขาประจำตัว มาเที่ยวก็คือมาเที่ยวไม่ได้มาจมปลักกับดินแดนในบ้านคนอื่น
“เดินชมจนทั่วแล้วหรือยัง ชอบที่นี่หรือเปล่า” มากาเร็ตถาม
“ครับ ขอบคุณครับคุณอา”
“คิดจะอยู่ที่นี่กี่วันล่ะ”
“แค่กๆๆ ผมตั้งใจค้างแค่คืนเดียวครับ วันพรุ่งนี้จะออกไปเที่ยวตามสถานที่แนะนำตามเว็บไซต์ที่เคยค้นหาไว้ให้หมดเลย ได้รับสิทธิในการพักผ่อนทั้งที
ผมอยากใช้ให้คุ้มค่าเท่าที่จะเป็นไปได้ คิดว่ากว่าจะเที่ยวชมสถานที่หลักๆ ครบก็น่าจะเกือบครึ่งเดือน ไม่รบกวนคุณอาทั้งสองนานหรอกครับ”
ไม่รู้หรอกนะว่าครอบครัวของเพื่อนพ่อตั้งใจจะทำอะไร แต่ยังไงก็ไม่ยอมจะอยู่ที่นี่เด็ดขาด การสานสัมพันธ์อันดีกับคนรู้จักขอลาขาด ยังไม่พร้อมเข้าสังคมตอนนี้
“อุ๊บส์!”
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ได้เห็นท่าทางของพ่อตนเองทำตัวไม่ถูกแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกนานมากในสายตาของมอร์ซิน เพราะผู้นำตระกูลมักสมบูรณ์ในการเจรจาและเหนือกว่าทางบทสนทนามาตลอด
“ลูกชายของนายเก่งมาก มองออกด้วยว่างานนี้มันไม่ปกติ” มากาเร็ตเอ่ยปากชมถึงจะไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ก็ตาม แต่จากท่าทางและการหยิบจับอาวุธมาดูเป็นระยะ ไม่ผิดแน่...พวกเขากำลังตื่นตัว“ฟังภาษาไทยออกเหรอ ถึงมาชมกันแบบนี้” พัฒน์ถามด้วยความสงสัย“ฟังไม่ออกหรอก แต่สังเกตจากท่าทางและการจับกลุ่มกันไม่แยกกันเลยนับตั้งแต่ออกจากท่าเรือ ลูกของนายทั้งสองคนกำลังตื่นตัวกับศึกครั้งนี้”ในบรรดาเด็กฝั่งเอเชียมีเพียงครอบครัวของเพื่อนสนิทเท่านั้นที่ตื่นตัว แถมดูเหมือนในบรรดาเด็กทุกคนที่มานั้นมี
Love of Different AgeChapter 10“พวกเราก็ไม่ได้หลอกนะคะ ฉันเป็นหนึ่งในคู่ดูตัวของท่านลอร์ดจริงๆ เท่าที่ทราบมานอกจากได้ทัศนศึกษากับทางโรงเรียนแล้ว ก็ไม่เคยได้พักผ่อนเลย ถูกโกรธแบบนี้ไม่แปลกใจเลยค่ะ”หล่อนตอบหน้าซื่อตาใสราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในเมื่อข่าวพวกนี้แวดวงสังคมของที่นี่รับรู้กันทั่ว ว่าเธอคือหนึ่งในสิบว่าที่คู่ดูตัวของบุตรชายคนที่ห้าแห่งตระกูลแกรนด์ดยุคถึงจะเป็นคนที่ห้าไม่มีทางได้เป็นหัวหน้าตระกูลก็ตาม รวมถึงเส้นทางการเลือกใช้ชีวิตของท่านชายค่อนข้างอิสระ เหมาะสมกับบุตรสาวขุนนางหลายคนที่ไม่ชอบชีวิตฟาดฟันกับแวดวงสังคมยิ่งนักตระกูลอลันมีลูกชายถึงสามคน นั่นคือท่านชายใหญ่ ท่านชายรอง และท่านชายเล็ก แต่กลับกลายเป็นว่าความเนื้อหอมตกมาสู่บุตรที่ไม่มีโอกาสได้แข่งขันผู้สืบทอดซะงั้น“ช่วยไม่ได้ แอบตามคุ
สามชั่วโมงผ่านไป“เป็นยังไงบ้างลูก ดีขึ้นบ้างหรือยัง” พิพัฒน์ถามด้วยความเป็นห่วง“หูอื้อ ตาลายอยู่นิดหน่อยครับ ส่วนขากับแขนก็ด้ามเฝือกอ่อนคนละข้าง” นภัทรตอบด้วยความระมัดระวัง“ใช้เวลาอีกครึ่งเดือนน่าจะหาย หลังจากนี้อยากไปเที่ยวตามแพลนเดิมที่เลขาของลูกจัดไว้อยู่ไหม”“ถ้าเป็นไปได้ก็อยากทำแบบนั้นครับ”“ลูกเพิ่งฟื้นมาไม่เท่าไหร่ คุยกับหมอเสร็จแล้วยังต้องมาคุยกับพ่ออีก พักผ่อนก่อนแล้วกัน”“ครับ”พิพัฒน์อยากให้ลูกของเขาพักผ่อนอย่างเต็มที่ แล้วค่อยมารับรู้เรื่องราวอื่นทีหลังแล้วกัน ตอนนี้มีเรื่องต้องบอกเพื่อนสนิทให้วางใจก่อน ไม่งั้นคงกลายเป็นบ้าตามสืบเรื่องราวแน่“ไม่ได้นะครับ! ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้”“ไม่ได้นะครับ! ท่านเป็นผู้นำของตระกูล!”“ไม่ได้นะคะ!”
ตัวอักษรเอียง ภาษาอังกฤษตัวอักษรปกติ ภาษาไทย“ฉันเลยมีแผนใหม่ในการรับมือครั้งนี้”มากาเร็ตคิดแผนวิธีรับมือแบบใหม่ ชนิดที่ว่ายังไงพวกมันก็น่าจะแทรกแซงในครั้งนี้ได้ยากพอสมควร แถมยังเป็นคนใกล้ตัวเสียด้วย คงไม่มีปัญหาอะไร“ว่ามาสิ มากาเร็ต”เห็นท่าทางยิ้มแบบนี้ของเพื่อนสนิททีไร ไม่อยากจะฟังมันพูดต่อเลยสักนิด เพราะรับรู้ว่ามันน่าจะนำพาเรื่องปวดหัวมาให้แน่นอน“ให้ลูกคนที่ห้าของฉันกับลูกคนเล็กนายหมั้นกันไว้ คิดว่าไงล่ะ”“ตอบยากมาก ฉันไม่อยากบังคับลูก สำหรับพวกเราคนไทย ลูกเป็นแก้วตาดวงใจและเสรีมากกว่านั้น”“ถ้ามีข่าวนี้ออกไป พวกที่หวังจะเข้ามาเพื่อผลประโยชน์จะไ
ตัวอักษรเอียง ภาษาอังกฤษตัวอักษรปกติ ภาษาไทยทั้งพ่อบ้านและมอร์ซินต่างพากันอึ้งในภาษาอังกฤษที่ใช้คำด่ามาจากรากศัพท์ภาษาบ้านเกิดของอีกฝ่ายแน่นอน แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พร้อมกับเริ่มลงมือกินข้าวเหมือนกัน“แจ็ค กันต์ พวกนายสองคนไปกินข้าวอีกโต๊ะ บิลฉันจะจัดการเอง”“ครับ คุณชายเล็ก / ครับ คุณชายเล็ก”“นายเองก็ไปหาข้าวกิน บิลเรียกเก็บที่ฉันเหมือนเดิม”“ครับ ท่านมอร์ซิน”โชคดีที่เรียนภาษาไทยมาบ้างเลยพอรู้ความหมายบางส่วน จึงเริ่มตัดสินใจทำตามอีกฝ่าย เพราะคิดว่าหลังจากกินอาหารจบลงคงจะต้องมีการพูดคุยข้อตกลงอะไรบางอย่างจากทายาทตัวน้อยตรงหน้า รวมถึงหากไม่สามารถทำตามก็คงอดจะร่วมทริปการเดินทางครั้งนี้ มอร์ซินมีลางสังหรณ์แบบนั้น
ตัวอักษรเอียง ภาษาอังกฤษตัวอักษรปกติ ภาษาไทยเป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เนื่องจากทั้งมอร์ซินและว่าที่คู่หมั้นได้พาคนของตนเองสะกดรอยตามมาสักพักใหญ่ ไม่ยอมเปิดเผยตัวตนเพราะกลัวว่าเด็กคนนั้นจะรำคาญใจจริงของเขาคืออยากสนิทด้วยเท่านั้นเอง เพราะไม่ได้คุยกับใครด้วยความสบายใจและไม่ต้องคิดเยอะแบบนี้มานานมาก แต่เหมือนอีกคนจะไม่ต้อนรับเท่าไหร่นักรวมถึงมีข้อความจากพ่อส่งมาอีกว่าทำยังไงก็ได้ แต่ต้องปกป้องเด็กคนนี้เอาไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นการท่องเที่ยว ใช้ภาษาอังกฤษ การต่อรองราคา วิธีสนทนาแบบธุรกิจก็ทำได้เยี่ยมยอดจนแทบไม่รู้สึกว่าน่าเป็นห่วงเลยสักนิด แถมยังรู้สึกเห็นด้วยกับการประโคมข่าวเรื่องความสามารถของลูกคนเล็กตระกูลนี้อย่างละเอียดยิบ รวมถึงลูกคนโตเองก็มากความสามารถเช่นกัน ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลนี้ช่างน่าจับตามองนัก“เข้าไปช่วยกันเถอะค่ะ ท่านลอร







