Chapter Six

Matapos banggitin ni Kael ang tungkol sa contract ay wala akong nagawa kun’di sumunod sa kaniya. After all, siya pa rin ang funder ng scholarship ko.

“Bakit mo ako sinundan sa coffee shop, Calla?” tanong niya habang minamaneho ang kotse.

Nasa passenger's seat ako dahil ayaw niyang sa likod ako sumakay, magmumukha raw siyang driver.

“Assuming mo naman. Nagkataon lang na napunta kami ro’n ng bestfriend ko, tapos nakita ko kayo,” sabi ko, pero nanlaki ang mga mata nang ma-realize na may tinutukoy pa ako na isa sa coffee shop.

“I mean, ikaw,” pahabol kong sabi at tumikhim.

Bigla akong pinagpawisan kahit na nakabukas naman ang air-con.

Palihim kong tiningnan si Kael sa mirror kung anong reaction niya, pero napaiwas din ng tingin ng tumingin din siya sa salamin.

Nahuli niya ako!

Sure na mag-a-assume na naman siya.

“Alam kong gwapo ako, hindi mo na kailangang tingnan.”

Tinaasan ko siya ng kilay pero wala manlang siyang reaction. Sobra naman sa pagiging nonchalant ‘tong si Mr. Funder.

“Excuse me, Mr. Cojuangco, I didn't say anything.”

“I know that you're gonna deny it.”

“Ide-deny ko talaga dahil hindi naman totoo.”

Bigla siyang pumreno kaya napasubsob ako sa compartment. Nakalimutan ko pala maglagay ng seatbelt at sinadya ni Mr. Funder na magpreno para ma-out of balance ako.

“Ano ba?! Sinasadya mo ba?!” inis kong sabi, habang inaayos ang sarili na makaupo, pagkatapos ay sinamaan siya ng tingin, ‘yong tipong galit na galit ako.

"May pusa. Hindi ka nag-seatbelt. Kasalanan ko pa ngayon?” medyo naiinis niyang sabi kaya kumalma ako.

Hindi ko dapat ma-offend ang lalaking ‘to dahil sa kaniya nakasalalay ang tuition ko.

Kung puwede ko lang siyang balibagin ay kanina ko pa ginawa. Sobrang nakakainis siya.

“Eh di sorry, Mr. COJUANGCO,” sabi ko at naglagay ng seatbelt.

Pagkatapos ay tumingin na lang sa bintana para hindi siya makita o makausap.

Kung dati ay natatawa ako sa kaniya sa nangyari sa rooftop, ngayon ay sobrang naiinis ako. Halata namang sinadya niya iyon para tumahimik ako.

Gusto niya pala ng inosenteng galawan ah, ‘di ko siya uurungan.

“Alam ba ng family mo na nag-apply ka sa Alera?” bigla niyang tanong, pero hindi ko pa rin siya tinitingnan.

“Why do you ask?”

“Because your family should know about this?”

“I don't have a family,” walang emosyong sabi ko.

He mentioned my family, scratch that, my so-called family. Akala niya siguro ay okay kami ng family ni dad. Kung alam lang niya ang pinagdaanan ko sa bahay na ‘yon.

“Why?”

“Mr. Kael, let me remind you na labas sa contract na ‘to ang tungkol sa personal information ng isa't isa,” paalala ko sa kanya, kaya hindi na ulit siya nagtanong tungkol sa family ko.

Ilang minuto kaming naging tahimik. Pero mas okay na rin ‘yon dahil hindi ko feel na makausap siya.

“We’re here,” sabi niya, sabay tanggal ng seatbelt, kaya tinanggal ko rin ‘yong akin.

Lumabas din ako kaagad ng kotse at nalula sa nakita. Nasa harap kami ng higanteng skyscraper. Ni hindi ko pa ito nakita sa tanang buhay ko.

“Wow,” tanging sabi ko dahil hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.

“You look amazed,” sabi ni Kael at nag-smirk.

Tinaasan ko na lang siya ng kilay dahil ayaw ko pa siyang makausap. Mas worth it na pagmasdan ko na lang ang skyscraper.

“Let’s go.”

Sumunod lang ako sa kanya, at bawat nadadaanan namin ay nagba-bow sa kaniya, panay ngiti at wave naman ako sa kanila dahil hindi ko alam kung anong gagawin. Pero sigurado akong boss nila si Kael.

“Good evening, Mr. Kael!” bati ng isang staff.

Bumaling ito sa'kin at ngumiti, saka ako binati, “ Good evening, Miss?”

“Calla Navarro,” sabi ko at nginitian ito, pero may pumasok na kalokohan sa isipan ko, “hindi ‘yong sabon ha. Hindi ako bumubula sa tubig.”

Pinigilan ng staff na ‘wag tumawa dahil nasa harap niya si Kael, sure na pagagalitan ito ng boss nila.

“Joker pala ‘tong fiancée mo, Mr. Kael.”

Nanlaki ang mga ko sa narinig, kaya hinarap ko si Kael at pinandilatan ng mga mata.

Anong kahihiyan ang sinabi niya sa mga staff niya?

“She's funny, right? That's why I love her.”

Halos mapasigaw ako sa gigil. Gustong-gusto ko siyang i-trashtalk pero nasa harapan kami ng tauhan niya.

Ganito pala kalala ‘tong si Kael. Masyadong ginagampanan ang papel sa fake dating na pinlano niya rin. Parang gusto kong masuka sa pinagsasabi niya.

“Right, love?” baling niya sa'kin kaya ngumiti na lang ako ng pilit.

This is so embarrassing kahit hindi nila alam ang totoo. Parang dumaloy sa batok ko ang lamig ng yelo.

“If you'll excuse us, my fiancée is so tired. She needs to rest,” dagdag pa niya.

Lalo akong nanggigil sa kaniya. Ni hindi manlang siya nag-signal na kailangan na naming magpanggap sa harap ng iba.

---

“Alam kong gino-good time mo ako, Mr. Cojuangco,” sabi ko pagkarating namin ng penthouse niya.

Kahit nakatalikod ako ay ramdam ko ang mapanuksong tingin niya sa’kin.

Gusto ko siyang sampalin ng tapioca pearls!

“Seems like you forgot your role, Calla.”

“Alam ko ‘yon. Pero puwede ba, signalan mo naman ako kung kailan magpapanggap?” sabi ko at humarap sa kaniya.

Pero nagulantang ako nang makita siyang topless.

My innocent eyes! Nilalason niya ako ng katawan niya!

“Ano ba, magdamit ka nga!” inis kong sabi.

“Do you like the view?” sabi niya, pero may bahid ng pang-aakit ang tono niya kaya nagsitayuan ang balahibo ko.

Hindi ito ang pagkakakilala ko kay Mr. Kael! At mas lalong hindi ito ang pinirmahan kong kontrata!

“Bakit scenery ka ba?”

“No,” sabi niya at naglakad papunta sa harap ko.

Umiwas naman ako ng tingin dahil ayokong magtagpo ang mga mata namin.

Kalma, Calla!

Ang sabi sa kontrata bawal ka ma-attached sa kaniya at mas bawal kang ma-fall sa kaniya!

Remember, broken ka pa rin? No strings attached?

“But I can be that scenery you're gonna love.”

Sa sinabi ni Kael ay halos hindi ako makahinga. Pinagpapawisan ako at nakakaramdam ng chills sa buong katawan.