แค่บอกพี่

ซูมี่หันมาสบตาอลันหลังจากได้ยิน คำว่า ‘เด็กดื้อ’ ที่เขาเอ่ยมาเมื่อสักครู่ นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ถูกเรียกแบบนี้จากปากของผู้ชายคนหนึ่ง นั่นก็หมายความว่าเขารู้แล้วว่าเธอคือซูมี่ ทว่ารู้ตั้งแต่ตอนไหนกันนะ

“สนุกดีค่ะคุณอลัน ขอตัวก่อนนะคะ” แทนที่จะทักเรียกเขาว่าพี่ เธอดันเลือกที่จะเรียกเขาด้วยสรรพนามอื่นที่ดูห่างเหินและกำลังเดินจากไป

หมับ!

อลันเดินเข้าไปจับแขนซูมี่พร้อมไปยืนกั้นขวางทางข้างหน้าเพื่อไม่ให้เธอเดินหนี

“พี่รู้ว่าเรากำลังไม่พอใจพี่อยู่ ไปคุยกับพี่ที่ห้องทำงานก่อน”

“น้ำผึ้งมีงานที่ต้องทำต่อค่ะ โปรดกรุณาปล่อยด้วย” ซูมี่พยายามสะบัดแขนออกจากมืออันแข็งแกร่งของอลันที่จับไว้ราวกับเอากาวมาเชื่อมติด

“ไม่ จนกว่าซูมี่จะฟังพี่และหยุดแทนตัวเองว่าน้ำผึ้งได้แล้ว”

อลันใช้เสียงเข้มพูดกับซูมี่พร้อมบอกให้เธอเลิกเรียกชื่อจอมปลอมนั่นเสียที

“ก็ชื่อน้ำผึ้งจริง ๆ นะคะ” ซูมี่เลือกที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขา

“พี่ขอร้องนะ ไปคุยกันดี ๆ อีก 30 นาทีพี่จะมีประชุมต่อแล้ว”

อลันพยายามพูดจาดี ๆ เพื่อให้ซูมี่ยอมเชื่อฟังพี่ชายคนนี้สักครั้ง ซึ่งเธอ ก็ยอมโอนอ่อนให้ อาจเห็นว่าเขากำลังมีประชุมงานที่สำคัญจึงไม่อยากให้ เรื่องนี้มาวุ่นอยู่ในหัวของเขา

เมื่อมาถึงยังห้องทำงานของอลัน ชายหนุ่มจึงยอมปล่อยแขนและชี้ให้เธอไปนั่งรอเขาที่โซฟารับแขก ขณะที่เขาถอดเสื้อสูทแขวนไว้แล้วจึงเดินมานั่งข้างกัน

“เอาล่ะ อยากให้พี่อธิบายเรื่องไหนก่อน”

“ซูมี่ยังไม่รู้เลยค่ะว่าพี่อลันจะอธิบายเรื่องอะไรบ้าง”

“งั้นพี่เล่าทีละเรื่องเลยก็แล้วกัน เรื่องแรกพี่เองแหละที่ฝากคุณพ่อไปบอกคุณอาหลินอย่าพึ่งบอกเราว่าพี่จะกลับมาไทยตอนไหน เพราะพี่อยากไปเซอร์ไพรส์เราด้วยตัวเอง เรื่องที่สองซูมี่รู้ไหมว่าคุณพ่อของเราเป็นห่วงมากที่ตัดสายท่านไปแบบนั้น ท่านเลยโทรมาหาพี่ให้ช่วยดูแลให้หน่อย พี่ก็เดินตามหาทั่วโรงแรมจนมาเจอเราไปยืนคุยอยู่กับกลุ่มพนักงานเสิร์ฟ แต่พี่ก็ยังไม่ชัวร์ว่าใช่เราหรือเปล่า เลยตัดสินใจแจ้งคุณปุ้ยว่าพี่จะลงไปดูความเรียบร้อยข้างล่าง จนสุดท้ายถึงได้มั่นใจว่าเป็นซูมี่จริง ๆ ส่วนเรื่องต่อมาอันนี้พี่ยอมรับว่าอยากลองวัดความรู้ของซูมี่ว่าเรียนเป็นอย่างไรบ้างเลยใช้เรื่องการรินไวน์เป็นโจทย์ชี้วัด และเรื่องสุดท้ายพี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้ซูมี่ดูผิดเรื่องที่โดนเพื่อนพี่ที่เป็นแขกลวนลาม แต่จะให้พี่ทำยังไงในเมื่อซูมี่ยังปลอมตัวเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่อย่างนั้น แถมทำเหมือนไม่รู้จักพี่ด้วย เอาเป็นว่า ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นความผิดของพี่เอง ขอโทษนะเด็กดื้อ”

“ค่ะ”

แม้ว่าเธอตอบกลับเพียงคำเดียวสั้น ๆ เหมือนยังเคืองพี่ชายคนนี้อยู่ ทว่าในใจของเธอนั้นได้ให้อภัยเขาตั้งแต่พูดคำว่า ‘เด็กดื้อ’ ออกจากปากแล้ว

“หายโกรธพี่ยัง ดีกันนะ”

อลันยื่นนิ้วก้อยข้างซ้ายมารอซูมี่ยื่นมาเกี่ยวก้อย หญิงสาวทำท่าลังเลว่า จะยื่นไปเกี่ยวด้วยดีหรือไม่ จนชายหนุ่มต้องหาคำพูดให้เธอผ่อนตามมากกว่านี้

“ถ้ายังไม่หาย เดี๋ยวพี่พาไปกินติ่มซำเจ้าเดิมที่เราเคยไปกินกัน”

“พี่อลันคิดว่าเอาของกินมาล่อ แล้วซูมี่จะหายงอนเหรอคะ”

“ไม่หายหรอกเหรอ”

อลันหมดมุกที่จะสรรหามาง้อเด็กดื้อคนนี้แล้ว เขาต้องทำอย่างไรดีเพื่อให้เธอยอมให้อภัยเขา

“หายก็ได้ค่ะ”

ดังเสียงสวรรค์ที่เอ่ยมาจากปากของซูมี่ อลันเหมือนได้ยกภูเขาอันหนักอึ้งออกจากอก ตอนนี้เขารู้สึกดีใจยิ่งกว่าถูกรางวัลที่ 1 เสียอีก ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนเหมือนที่เคยทำ แต่พึ่งนึกขึ้นได้ว่าซูมี่ไม่ได้เด็กเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขาไม่ควรถือวิสาสะโดนตัวโดยที่เจ้าตัวยังไม่อนุญาต

“เอ่อพี่ขอโทษ”

อลันรีบเอามือออก เจ้าตัวทำสีหน้างงเชิงสงสัยว่าเขาขอโทษอะไรเธออีก

“หายงอนแล้วค่ะ ไม่ต้องขอโทษซูมี่แล้ว”

ซูมี่ดันคิดว่าที่อลันขอโทษเมื่อสักครู่ คือการพูดซ้ำเรื่องที่ทำให้เธอน้อยใจแม้ว่าจะเข้าใจกันคนละเรื่อง แต่ก็ดีที่เธอไม่ได้คิดอะไรกับการกระทำเมื่อครู่

“โอเค ๆ เดี๋ยวพี่เลิกประชุมเสร็จ เราไปทานติ่มซำกันนะ ซูมี่นั่งรอพี่อยู่ในห้องก่อนหรือจะไปนั่งร้านกาแฟในสวนก็ได้นะ”

คำว่า ‘กาแฟในสวน’ ทำให้ซูมี่เบิกตาโต เธอนึกขึ้นได้ว่าเครื่องดื่มที่ซื้อมายังแช่อยู่ตู้เย็นในห้องครัว หญิงสาวลุกพรวดจากโซฟาแล้วรีบเดินออกไปทันที ทำให้พี่ชายที่แสนดีงงอยู่เกือบนาทีก่อนที่จะเดินตามเธอไป

“ซูมี่จะเดินไปไหนรอพี่ก่อน”

อลันตะโกนอยู่ข้างหลังซูมี่ ในขณะที่เธอก็เดินจ้ำอ้าวไม่สนใจใคร จนกระทั่งทั้งคู่มาหยุดที่ตู้เย็น เธอเปิดมันออกดูก็รู้สึกโล่งใจที่แก้วกาแฟคู่ยังไม่ได้หายไปไหน ซูมี่หยิบแก้วอเมริกาโน่ให้พี่อลันก่อน จากนั้นจึงหยิบลาเต้ของตัวเองออกมา

“ให้พี่เหรอ”

“ใช่ค่ะ ซูมี่ซื้อมาฝากพี่อลันจากร้านกาแฟตรงโน้น ใจจริงอยากซื้อชาอู่หลงแต่ทางร้านบอกว่าไม่มีขาย แย่มาก ๆ”

หญิงสาวทำหน้าแก้มป่องเป็นปลาปักเป้าพองลม ทำให้อลันหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นความน่ารักของสาวน้อยแถมยังรู้สึกดีใจที่เธอยังจำเครื่องดื่มที่เขาชื่นชอบได้

“ก็เขาขายกาแฟ จะมีพวกเมนูชาได้ยังไงล่ะ”

“มันก็ต้องมีบ้างไหมคะ ไม่ใช่แขกทุกคนที่มาพักจะชอบดื่มกาแฟกันหมด เสียหน่อย นี่ถ้าซูมี่บริหารร้านกาแฟนะจะทำให้ดีกว่านี้เลยคอยดู”

อลันแสนจะเอ็นดูทุกคำที่ซูมี่พูด ช่างฉลาดพูดเสียจริง

“แล้วพี่จะคอยดู”

“ว่าแต่พี่อลันดื่มได้ใช่ไหมคะ อเมริกาโน่”

“ก็...ดื่มได้นะ” คำตอบอลันทำให้ซูมี่คิดว่านี่ไม่ใช่เมนูเครื่องดื่มที่เขาชอบ

“เปลี่ยนแก้วกันไหมคะ จะได้ดื่มง่ายหน่อย” ซูมี่เสนอแลกแก้วกาแฟกับเขา

“ไม่ ๆ เราดื่มที่ตัวเองสั่งเลย พี่ดื่มได้ไม่มีปัญหา”

“จริงเหรอคะ แล้วปกติพี่อลันดื่มเมนูอะไรคะ” ซูมี่ตั้งคำถามเผื่อเอาไว้สำหรับคราวหน้าจะได้ซื้อมาให้ถูกใจคนดื่ม

“จริง ๆ พี่ก็ดื่มอเมริกาโน่แหละ แต่แค่ไม่กินแบบเพียวเท่านั้นเอง”

“อ๋อพอเข้าใจ แล้วพี่ชอบใส่อะไรเพิ่มเข้าไปคะ” ซูมี่หยิบมือถือเปิดเข้า แอปพลิเคชันสมุดโน้ตเตรียมจดข้อมูลเอาไว้

“น้ำผึ้ง...พี่ชอบน้ำผึ้ง”

ซูมี่ชะงักการพิมพ์ไปชั่วขณะเมื่อได้ยินที่อลันพูด ก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้าย ของเธอเต้นสั่นระรัว พวงแก้มทั้งสองข้างเริ่มเปลี่ยนสีราวกับกินลูกมะเขือเทศไปหลายลูก คำว่าน้ำผึ้งความหมายดันไปคล้ายคลึงกับชื่อจริงของเธอเสียนั่น เลยทำให้หญิงสาวคิดจินตนาการไปไกล พี่ชายด้านข้างเห็นว่าน้องสาวจอมดื้อมีอาการดูไม่ปกติเพราะเธอยืนก้มหน้าถือโทรศัพท์ค้างไว้พักหนึ่งแล้ว เขาจึงโค้งตัวก้มมามองหน้าเธอ

“พ...พี่อลัน มองซูมี่ทำไมคะ” เธอแทบหัวใจจะวายเมื่อเขาก้มหน้ามามองในระยะใกล้ จึงรีบดึงสติตัวเองกลับพร้อมเงยหน้าตั้งตรงดังทหารกำลังฝึกระเบียบ ทว่าแก้มน้องนางยังแดงโดดอยู่

“ก็พี่เห็นเราก้มหน้านิ่งไม่ขยับ เลยก้มลงไปดูว่าเป็นอะไรไปหรือเปล่า ดูสิก้มนานไปจนหน้าแดงเลย”

อลันชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของซูมี่ที่ยังแดงเถือก เธอรีบสะบัดหน้าตัวเองไปมาเพื่อให้สีแดงที่ใบหน้าดูจางลง

“ซูมี่โอเคแล้วค่ะ พี่อลันเตรียมไปประชุมได้แล้ว”

“โอเคแน่นะ งั้นเดี๋ยวพี่ไปประชุมก่อน”

อลันเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง เขาจึงหันตัวเดินออกประตูไป แต่ก่อนที่จะเดินลับตาไปก็หันมาหาซูมี่และเอ่ยบอกบางอย่างกับเธอ

“ขอบคุณสำหรับอเมริกาโน่นะครับเด็กดื้อ”

คนรับแก้วกาแฟเดินจากไป ปล่อยคนที่มอบให้หลงตกอยู่ในภวังค์หาทางออกไม่ได้ คำแรกยังไม่ทันหายไปจากความคิด คำที่สองก็เข้ามาแทรก แล้วอย่างนี้จะให้เธอคิดเป็นอื่นได้อย่างไร นอกเสียจากคิดว่าเขาต้องมีใจให้เธอไปบ้างแล้วล่ะ

ซูมี่เดินแวบไปเปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดนักศึกษา แล้ววางชุดยูนิฟอร์มใส่ไว้ใน ล็อกเกอร์ดังเดิม จากนั้นจึงขึ้นบันไดกลับมานั่งรออลันที่ห้องทำงานพลางยกเครื่องดื่มสุดเลิฟอย่างกาแฟลาเต้ขึ้นดื่ม รสชาติมีความหอมมันกลมกล่อม เธอจึงขอยกให้ร้านนี้ขึ้นหิ้งเป็น 1 ในร้านกาแฟสุดโปรดไปแล้ว เมื่อดื่มกาแฟไปแล้วร่างกายของหญิงสาวก็กระปรี้กระเปร่า เริ่มนั่งไม่ติดโซฟาและเดินเล่นวนไปมารอบห้อง เริ่มจากออกไปยืนตรงบานหน้าต่างและใช้สายตาทอดมองไปที่สวน จากนั้นก็เดินเลี้ยวมาดูรูปปั้นแกะสลักที่เอาไว้ตกแต่งบริเวณหลังโต๊ะทำงาน ทว่าบังเอิญสายตาดีไปเจอกล่องสี่เหลี่ยมใบหนึ่งขนาดเท่ากล่องเก็บเครื่องสำอางวางอยู่มุมขวามือโต๊ะ โดยมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กติดอยู่ด้านบนกล่องระบุว่า

‘To my special person’

“ถึงคนพิเศษงั้นเหรอ ใครกันนะ”

ซูมี่ยืนคิดในหัวว่าเจ้ากล่องใบนี้อลันต้องเอาไปมอบให้ใครบางคนที่พิเศษ แต่อดสงสัยไม่ได้ว่าคนผู้นั้นคือใคร แล้วคำว่า ‘พิเศษ’ ที่ว่านี้คือขั้นไหน ระดับเพื่อน ญาติพี่น้อง หรือ คนรัก...ซึ่งเธอภาวนาไม่ให้เป็นดังคำท้ายสุดและเธอก็มีมารยาทพอที่จะไม่ถือวิสาสะเปิดมันโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามหลักคำสอนของคุณพ่อที่อบรมบ่มเพาะให้เธอเติบโตมาอย่างดี

1 ชั่วโมงผ่านไป

ซูมี่เอามือกุมท้องที่เริ่มส่งเสียงทักทายด้วยความหิวโหย จะไม่ให้หิวก็คงแปลก เพราะตั้งแต่เสิร์ฟเครื่องดื่มเสร็จ อาหารยังไม่ตกถึงท้องเธอเลย นอกจากกาแฟลาเต้ที่ตอนนี้น่าจะย่อยลงท่อปัสสาวะไปแล้ว หญิงสาวใช้สายตามองจ้องไปที่บานประตูพร้อมท่องมนต์คาถาที่คิดขึ้นเอง

“โอมจงเปิด จงเปิด ไคเหมิน ไคเหมิน” ซูมี่ท่องคาถาให้ประตูถูกเปิดด้วยคำที่ผสมผสานทั้งภาษาไทยและภาษาจีน

แอ๊ด…

คนหล่อในสายตากลับมาแล้ว...อลันเดินเข้ามาด้วยสภาพใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลริน สภาพในการแต่งกายคือเหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีขาว ส่วนชุดสูทถูกพาดไว้ที่แขนข้างซ้าย สีหน้าเขาดูเป็นกังวลในบางอย่าง ซึ่งซูมี่คิดว่าน่าจะเกิดจากความเครียดในที่ประชุมมาแน่นอน เธอจึงรีบเดินเข้าไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับหยิบกล่องทิชชูพกไปด้วย

“พี่อลันโอเคไหมคะ ดูสิเนี่ยเหงื่อเต็มไปหมดเลย”

ซูมี่มองทั่วใบหน้าของอลันแล้วจึงหยิบกระดาษทิชชูสองแผ่นมาซับเหงื่อให้ ก่อนที่อลันจะเอามือเธอที่ซับเหงื่อให้ลง

“พี่ต้องถามเราต่างหาก ว่าโอเคไหมที่รอพี่ตั้งนาน”

“โอเคสิคะ ไม่เห็นรอนานเลย”

ซูมี่มอบรอยยิ้มพิมพ์ใจเพื่อให้อลันได้คลายความกังวล

“คงจะหิวแล้วใช่ไหม” อลันเอ่ยถาม

“นิดหน่อยค่ะ”

จ๊อก...

จู่ ๆ เสียงท้องเจ้ากรรมก็ดังขึ้น ซูมี่รีบเอามือกุมบังที่ท้องตัวเอง อลันเห็นจึงหลุดขำออกมาเพียงเล็กน้อย

“พี่ว่าไม่นิดแล้วนะ ปะ ๆ ไปกินติ่มซำกัน”

อลันชวนซูมี่ไปร้านติ่มซำเจ้าโปรดที่เขาเคยพาเธอไปกินสมัยเด็ก ทั้งคู่เดินมาขึ้นรถแล้วออกเดินทาง ครั้งนี้เขาไม่จำเป็นต้องใช้ GPS เพราะจำพิกัดร้านได้แม่นยำ

ทว่าเมื่อไปถึงจุดหมาย ชายหนุ่มถึงกับอึ้งกวาดตามองไปรอบ ๆ ว่ามันใช่ที่นี่จริงหรือเปล่า ร้านที่เคยเป็นตึกสีแดงเหมือนโรงเตี๊ยมในละครถูกเปลี่ยนสีผนังเป็นปูนเปลือย ส่วนชั้นบนหลังคาถูกนำออกจนโล่งสภาพเหมือนชั้นลอยเรียงราย ไปด้วยโต๊ะนั่งมากด้วยผู้คน และทางร้านติดป้ายขนาดใหญ่ว่า

‘หมูกระทะบุฟเฟต์ 299’

“พี่มาผิดทางหรือเปล่าซูมี่” อลันหันไปถามคนนั่งข้างกัน

“เอ่อ...ซูมี่ว่าถูกนะคะพี่อลัน แต่ร้านน่าจะเปลี่ยนมือเจ้าของกิจการแล้ว”

อลันถอนหายใจเบา ๆ รู้สึกว่าเขาพาเธอมาเสียเที่ยว

“ขอโทษนะซูมี่ เดี๋ยวพี่ขอเวลาหาร้านติ่มซำใกล้ ๆ ไม่เกินสองนาที”

“พี่อลันไม่เป็นไรเลย ไหน ๆ ก็มาแล้ว ลองเปลี่ยนบรรยากาศมาลองหมูกระทะกันดูไหมคะ”

“ซูมี่กินได้ใช่ไหม”

“สบายมากค่ะ ซูมี่ไปกินกับแก๊งเพื่อนสาวที่หลังมหาลัยบ่อยมาก”

“โอเคถ้าเรากินได้ พี่ก็ไม่ติด”

เป้าหมายจากร้านติ่มซำถูกแปรเปลี่ยนเป็นหมูกระทะ การรับประทานอาหารครั้งนี้ถือเป็นเคสเฉพาะกิจ ทั้งคู่เดินเข้ามาในร้านก่อนพนักงานยิ้มต้อนรับและพาเดินไปหาโต๊ะว่าง สายตาทุกคู่ภายในร้านต่างจับจ้องมาที่ทั้งคู่ราวกับ เป็นดารานักแสดงมาพบปะแฟนคลับ คนหนึ่งก็สวยสะกดสายตา อีกคนก็หล่อ ออร่าพุ่ง หากใครไม่มองสิแปลก

เมื่อทั้งคู่ได้โต๊ะนั่งเป็นที่เรียบร้อย พนักงานก็แนะนำกติกาการทานอาหารในร้านก่อนจะบอกให้พวกเขาเดินไปตักอาหารทานได้เลย โดยอลันขออาสาเป็นคน ไปตักของให้ก่อน และให้เธอนั่งรออยู่ที่โต๊ะ

ซูมี่หยิบมือถือขึ้นมาเล่นระหว่างที่รอ แต่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาอันประหลาดแลดูคุกคามจากโต๊ะข้างกัน เธอพยายามใช้หางตาเหลือบมองว่ากลุ่มคนพวกนั้นจ้องอะไรอยู่ และจุดที่มองก็คือต้นขาเรียวยาวของเธอ เพราะเธอยังใส่กระโปรงนักศึกษาอยู่แถมเป็นแบบผ่าข้างเสียด้วย ซูมี่พยายามตั้งสติมองหาอะไรรอบ ๆ ที่พอจะมาปิดบังได้ ทว่าโต๊ะร้านนี้กลับโล่ง แม้แต่กล่องกระดาษทิชชูยังไม่มี ฉะนั้นที่ทำได้ตอนนี้คือเอามามือมาปิด

แชะ แชะ!

เสียงกล้องมือถือจากโต๊ะข้างกันดังขึ้นพร้อมเสียงฮือฮาในภาพถ่าย ตัวซูมี่เองรู้ว่าไอ้พวกนั้นมันแอบถ่ายต้นขาของเธอแน่นอน หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงไม่กล้าที่จะมีปากเสียงกับพวกกลุ่มชายฉกรรจ์ ยกเว้นเธอ ซูมี่ลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมจะเดินไปปะทะฝีปาก

“ขอดูภาพที่ถ่ายเมื่อกี้หน่อยครับ” อลันเดินมาถึงที่โต๊ะคนกลุ่มนั้นก่อนซูมี่ สีหน้าเขานิ่งและจริงจังหากฟังจากน้ำเสียงที่เอ่ย

“ภาพอะไร แล้วมึงเป็นใคร” ชายคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยถามตัวตนของอลัน

“รู้อยู่แก่ใจ ผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณ”

“อ้าว ไอ้นี่วอนโดนตีนนะมึง”

“รู้ไหมว่าการแอบถ่ายรูปคนอื่นมันผิดกฎหมาย”

“มึงพูดอะไร พวกกูไม่ได้ถ่ายเหี้ยไรเลย” ชายคนที่สองพูดเสริมปกป้องพวกตัวเองสุดขีด

“ผมจะพูดดี ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ขอดูภาพที่ถ่ายเมื่อกี้ด้วยครับ”

“ก็พวกกูไม่ให้ มึงจะทำไม!”

ทั้งโต๊ะเดือดดาลลุกขึ้นยืนล้อมรอบอลัน ซูมี่ตกใจถึงกับวิ่งเข้าไปหาเขาก่อนโดนปิดวงล้อม

“ซูมี่ออกไปก่อน” อลันดันซูมี่ให้ออกจากวงล้อม แต่เธอยันเท้าตัวเองติดกับพื้นไม่ขยับไปไหน

“ไม่ ซูมี่จะอยู่กับพี่อลัน”

ความดื้อดึงของเธอใครก็ห้ามไว้ไม่อยู่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอลัน ซูมี่พร้อมจะยืนเคียงข้างเขาจนวินาทีสุดท้าย

ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด!

เสียงนกหวีดดังมาแต่ไกลพร้อมกับกลุ่มผู้ชายสวมชุดสีกากีประมาณ สองถึงสามนายกำลังย่างกายเข้ามาโต๊ะที่มีประเด็น

“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ” ตำรวจนายหนึ่งเอ่ยถาม

“คุณตำรวจ ไอ้..นายคนนี้ อยู่ ๆ ก็มาขอดูรูปในมือถือผมครับ” ชายในแก๊งกล่าวอ้างกับคุณตำรวจ

“แล้วคุณไปขอดูมือถือเขาทำไมครับ” ตำรวจจึงหันมาถามเหตุผลของอลัน

“เขาแอบถ่ายรูปคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตครับ” อลันชี้ไปที่มือถือที่มีรูปปริศนาข้างในเครื่อง

“เพื่อไม่ให้มีเรื่องทะเลาะวิวาท งั้นผมขอตรวจมือถือคุณหน่อยครับ”

ทุกคนในแก๊งที่ยิ้มเยาะให้อลันอยู่ ต่างพากันหุบยิ้มและมีสีหน้าซีดทันที เมื่อตำรวจขอดูภาพในเครื่อง

“แต่พวกผมไม่ได้มีภาพอะไรแบบนั้นจริง ๆ นะครับ” ชายผู้นั้นก็ยังยืนกรานว่าตัวเองไม่ได้ทำผิด

“ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมไม่ยื่นให้ตำรวจดูล่ะครับ” อลันเอ่ยขึ้น

ตำรวจทำท่าขอดูมือถือค้างไว้อยู่ จนสุดท้ายผู้ชายคนนั้นก็จำใจยื่นให้ เมื่อกลุ่มตำรวจเปิดดูในอัลบั้มรูปก็พบความจริงตามที่อลันบอก ภาพที่เห็นคือเรียวขาของผู้หญิงนักศึกษา พยายามเค้นถามพวกนั้นว่าถ่ายใครมา ทุกคนจึงชี้ มาที่ซูมี่ เจ้าตัวที่ถูกชี้จึงเดินเข้ามายืนยันว่ารูปนั้นคือเธอ แถมยังให้ข้อมูลอีกว่าเธอสังเกตพฤติกรรมพวกคนกลุ่มนี้มาสักพักแล้ว ทว่าไม่ใช่เพียงซูมี่เพียงคนเดียวที่โดนแอบถ่าย ในอัลบั้มนั้นยังมีผู้หญิงอีกหลายรายที่โดนแบบเดียวกัน ตำรวจเงยหน้าขึ้นพร้อมพูดกับเพื่อนตำรวจที่มาด้วยกัน

“คุมตัวทั้งหมดไปที่ สน.”

เมื่อแก๊งนั้นถูกรวบตัว เพื่อความสบายใจของผู้โดนกระทำ ตำรวจจึงทำการลบภาพถ่ายในเครื่องให้เห็นกับตาก่อนที่จะขอตัวไปทำหน้าที่ต่อ ทั้งคู่ขอบคุณตำรวจที่มาช่วยเหลือ อลันในตอนนี้ไม่รู้คิดอะไรอยู่ภายในใจ สีหน้าเขาดูนิ่งไม่เห็นว่าอารมณ์ร้ายหรือดี

พนักงานคนหนึ่งกำลังเดินเอาเตาย่างมาวางให้ที่โต๊ะ อลันเอ่ยพูดพร้อมกับยื่นแบงก์เทาหนึ่งใบให้

“คิดเงินเลยครับไม่ต้องทอน พวกผมไม่ทานแล้ว” ว่าจบอลันก็ดึงแขนซูมี่ให้กลับไปขึ้นรถ

ซูมี่คิดว่าอลันน่าจะอารมณ์ไม่ดีอยู่ จึงไม่กล้าที่จะชวนเขาคุยขณะขับรถ และเธอก็ไม่รู้ว่าเขากำลังจะพาไปไหนต่อ จู่ ๆ มีสายเรียกเข้าปริศนาดังขึ้น อลันกดปุ่มบนพวงมาลัยเพื่อรับสาย

“อลัน ลูกน้องพ่อกูไปทันไหมวะ” ชายปริศนาในสายเอ่ยถามอลัน

“ทันและเรียบร้อยดี ขอบใจมึงมากไอ้ธีร์ ฝากขอบคุณป๋าด้วย”

จากบทสนทนาที่ผสมคำหยาบ ซูมี่พึ่งเคยได้ยินจากปากเขาเป็นครั้งแรก แต่ก็พอเดาได้คนว่าที่คุยด้วยกับอลันน่าจะเป็นเพื่อนที่สนิทมาก

“เรื่องมันเป็นยังไง ไหนเล่าให้กูฟังหน่อย”

“เดี๋ยวไว้เล่าให้ฟังนะ พอดีกูขับรถอยู่”

“เออโอเคมึง เดินทางปลอดภัย”

เมื่อจบบทสนทนา ความเงียบงันก็แทรกเข้ามาเติมเต็มบรรยากาศ ภายในรถ ซูมี่สูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยพูดกับอลันเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่รู้สึกอึดอัด

“ซูมี่ขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่อลันเกือบเดือดร้อน”

“เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย คนที่ควรขอโทษคือพวกมันต่างหาก มันควรจะต้องขอโทษซูมี่ด้วยซ้ำที่ทำเรื่องเลวทรามแบบนี้”

“ไม่เป็นไรนะคะ รูปก็ถูกลบออกไปแล้ว ซูมี่ไม่ถือสาหรอกค่ะ”

“แต่พี่ถือ”

น้ำเสียงที่แข็งกระด้างบวกกับสีหน้าที่เคร่งขรึม เธอเห็นเขาเอามือกำพวงมาลัยรถไว้แน่นขณะที่เอ่ยพูด

“คงจะโมโหหิวด้วยใช่ม้า เราไปหาอะไรกินกันง่าย ๆ ดีกว่าค่ะ”

ซูมี่พยายามเปลี่ยนบรรยากาศภายในรถให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้นด้วยการพูดเชิงตลกกับเขา ซึ่งเขาก็เริ่มดูผ่อนคลายลงและพยักหน้ารับก่อนจะพูดบทสนทนาเพิ่มเติมต่อ

“ซูมี่ไม่ต้องมาร้านนี้อีกแล้วนะ เวลาไปกินร้านอื่นกับเพื่อนก็ดูแลตัวเองด้วยหรือถ้าอยากกินหมูกระทะจริง ๆ แบบปลอดภัยก็สั่งมากินที่บ้าน เดี๋ยวพี่เลี้ยงและช่วยโทรสั่งให้ร้านไปส่ง ไม่ก็ถ้าวันไหนเราไม่อยากกินคนเดียว พี่ก็ไปนั่งกินเป็นเพื่อนได้ แค่บอกพี่”

คำพูดของอลันทำให้ซูมี่ยิ้มแป้นและพยักหน้ารับทราบในสิ่งที่เขาพูด

มุมมองของซูมี่ ♥

นอกจากคุณพ่อแล้ว ก็มีพี่อลันเนี่ยแหละที่ฉันรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่อยู่ด้วย จะมีผู้ชายคนไหนที่แสนดีได้ขนาดนี้อีกกัน น้องคนนี้เฝ้ารอจะให้ถึงวันที่เราจะได้เป็นแฟนกันแทบจะไม่ไหวแล้วนะ...เมื่อไหร่สัญญาใจของเราจะเป็นจริงสักที