ตอนที่ 9 ทริปเปลืองตัว NC

เรือยอร์ชลำหรูค่อย ๆ ชะลอเครื่องยนต์ลงจนเงียบสนิท ก่อนที่หัวเรือจะเกยเข้ากับหาดทรายขาวละเอียดราวกับแป้งพิมมาดาก้าวลงจากเรือด้วยความรู้สึกทึ่งในความงามเบื้องหน้า เกาะทั้งเกาะดูราวกับภาพวาดที่หลุดออกมาจากนิตยสารท่องเที่ยวระดับโลก ต้นมะพร้าวสูงสง่าเอนลู่ลมรับกับวิลล่าหรูสไตล์โมเดิร์นที่ตั้งโดดเด่นอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ ล้อมรอบด้วยน้ำทะเลสีมรกตที่ใสจนมองเห็นฝูงปลา

“พ่อแม่ของฉลามคงต้องรวยขนาดไหนเนี่ย ถึงได้ครอบครองเกาะส่วนตัวที่สวยงามได้ขนาดนี้” พิมมาดาพึมพำคิดในใจ ทว่าเผลอเอ่ยออกมาอย่างไม่ตั้งใจนัก สายตาของเธอทอดมองไปรอบ ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“คุณปู่ผมเป็นนักธุรกิจครับ ท่านซื้อที่นี่ไว้เมื่อ 40 กว่าปีก่อนแล้ว” ฉลามเดินเข้ามาขนาบข้าง น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูผ่อนคลาย

“ตอนนั้นที่นี่ยังเป็นเกาะร้างอยู่เลยมั้งครับ แต่ท่านมองการณ์ไกล เลยสร้างวิลล่าหลังนี้ไว้ให้ครอบครัวมาพักผ่อน”

“แต่พี่ว่าที่นี่สวยนะ เงียบสงบ... และเป็นส่วนตัวมากจริง ๆ” เธอหันไปสบตาชายหนุ่ม ลมทะเลหอบเอาไอเย็นมาปะทะผิวหน้า แต่กลับทำให้พิมมาดารู้สึกประหม่าเมื่อรู้ว่าบนเกาะที่กว้างขวางแห่งนี้มีเพียงเธอ ลูกสาว และชายหนุ่มรุ่นน้องที่อันตรายต่อหัวใจคนนี้เท่านั้น

เมื่อดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสี เจ้าเอยในชุดว่ายน้ำตัวจิ๋ววิ่งร่าลงไปเล่นน้ำทะเลอย่างเริงร่า โดยมีฉลามที่เปลือยท่อนบนอวดแผงอกล่ำสันและซิกแพ็กที่ขึ้นลอนชัดเจนคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ผิวสีแทนเข้มของเขาเมื่อต้องหยดน้ำและแสงอาทิตย์ยามเย็นดูราวกับรูปสลักที่เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างความรู้สึกของพิมมาดา

พิมมาดานั่งอยู่บนโขดหินริมชายหาด เธอสวมบิกินี่สีน้ำเงินเข้มที่ขับให้ผิวขาวจั๊วะดูสว่างวาบจนตาพร่า มือบางคอยปัดทรายออกจากหน้าขาเนียนละเอียด

“คุณแม่ขา! มาเล่นน้ำด้วยกันสิคะ น้ำเย็นสบายมากเลย!” เจ้าเอยตะโกนเรียกพลางกวักน้ำใส่แม่ด้วยรอยยิ้มสดใส

พิมมาดาได้แต่นั่งยิ้มและโบกมือปฏิเสธลูกสาวของเธอ สายตาคอยเฝ้าดูลูกสาวอย่างอาทร ทว่าในใจกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นฉลามในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน ยืนตระหง่านอยู่กลางเกลียวคลื่น ผิวสีแทนของเขาดูเซ็กซี่อย่างเหลือร้ายเมื่อต้องหยดน้ำและแสงอาทิตย์ยามเย็น

“แม่ขอนั่งดูอยู่ตรงนี้ดีกว่าค่ะเจ้าเอย แม่ไม่อยากตัวเปียก” พิมมาดาตอบเลี่ยง พยายามรวบรวมชายผ้าคลุมที่เหลือเพียงน้อยนิดมาปิดบังเรียวขานวลเนียน เธอรู้ดีว่าหากบิกินี่ตัวจิ๋วนี้เปียกน้ำ มันจะแนบสนิทจนเผยสัดส่วนทุกตารางนิ้วให้สายตาคมกริบคู่นั้นเห็นจนหมดเปลือก

“คุณแม่ขา มาเล่นกับเจ้าเอยเถอะค่ะ!” เด็กน้อยเริ่มอ้อนวอน เมื่อเห็นผู้เป็นแม่ยังคงนิ่งเฉย แกจึงหันไปหาที่พึ่งสุดท้าย

“พี่ฉลามคะ! คุณแม่ไม่ยอมลงมาค่ะ พี่ฉลามช่วยไปอุ้มคุณแม่ลงมาเล่นน้ำกับเจ้าเอยหน่อยได้มั้ยคะ?”

เมื่อได้รับบัญชาจากลูกสาวตัวน้อยของเธอ มีหรือเขาจะกล้าขัด ฉลามหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็นเร่าร้อนในทันที

“ไม่นะฉลาม! อย่า!!!...” พิมมาดาร้องอุทานพลางจะลุกหนี แต่ไม่ทันเสียแล้ว

ชายหนุ่มสาวเท้าขึ้นจากน้ำเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวเธอ เขาโน้มกายลงช้อนร่างระหงขึ้นแนบอกด้วยพละกำลังมหาศาล อ้อมแขนแกร่งโอบรัดใต้พับขาและแผ่นหลังของเธอจนหน้าอกอวบอิ่มเบียดชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ พิมมาดาสะดุ้งเฮือก มือบางเผลอคว้าไหล่กว้างที่มีหยดน้ำเกาะพราวไว้แน่น

“ปล่อยพี่ลงนะฉลาม!...” เธอซบหน้าลงกระซิบชิดแผงอกเขา กลิ่นฟีโรโมนชายหนุ่มผสมกลิ่นไอทะเลทำให้อารมณ์ของเธอเตลิดไปไกล

“เจ้าเอยเป็นคนอนุญาตเองนะครับ... พี่พิมอย่าขัดใจเด็กเลย” เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบตอบ ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดข้างแก้มเนียน

ฉลามก้าวยาว ๆ กลับลงไปในน้ำทะเล ขณะที่เจ้าเอยกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจพลางร้องเสียงใส

“เย้! พี่ฉลามเก่งที่สุดเลย!”

“ฉลามอ่า...ว้ายยย!!!” เสียงอุทานหวานล้ำขาดห้วงไปพร้อมกับร่างระหงที่ถูกปล่อยลงสู่ผืนน้ำสีคราม แม้จะเป็นเพียงการหยอกเย้าและฉลามก็ประคองเธอลงอย่างนุ่มนวล ทว่าแรงกระเพื่อมของน้ำทะเลกลับทำให้พิมมาดาเสียการทรงตัวสั้น ๆ จนร่างทั้งร่างถลาเข้าหาอ้อมกอดแกร่งที่รอรับอยู่ก่อนแล้ว

ความนุ่มหยุ่นอวบตึงของเต้านมคู่สวยที่เบียดอัดอยู่ภายใต้ผ้าบิกินี่เนื้อบาง ปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง สัมผัสที่แนบชิดชนิดไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่านทำเอาทั้งคู่ชะงักงันไปชั่วขณะ

พิมมาดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ผิวเนื้อที่เย็นเฉียบจากน้ำทะเลกลับร้อนฉ่าขึ้นมาทันทีในจุดที่ร่างกายเสียดสีกัน ยิ่งเมื่อเธอพยายามจะดันตัวออก มือบางกลับสัมผัสได้ถึงหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนผิวกายร้อนระอุของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาทำเอาเธอใจสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่

น้ำทะเลเย็นเฉียบที่โอบล้อมกายกลับไม่ได้ช่วยดับอุณหภูมิในร่างกายของพิมมาดาให้ลดลงได้เลย เมื่อวงแขนแกร่งของฉลามยังคงเกี่ยวกระหวัดเอวคอดของเธอไว้มั่น สายตาคมกริบของเขาจ้องมองหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนลาดไหล่เนียนและยอดอกอวบอิ่มที่สะท้อนขึ้นลงภายใต้บิกินี่เปียกชุ่ม

“พี่พิมว่ายน้ำเป็นมั้ยครับ?” ฉลามกระซิบถาม เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าอยู่ชิดใบหู ขณะที่เขาแกล้งขยับกายพาเธอมุ่งหน้าออกสู่ส่วนที่ลึกขึ้นจนน้ำปริ่มอยู่ระดับอก

“พี่ว่ายน้ำไม่เป็นฉลาม! อย่าพาพี่ลงไปลึกซิ...” พิมมาดาอุทานเสียงหลง มือบางทั้งสองข้างรีบคว้าเกาะไหล่กว้างของเขาไว้แน่น ร่างกายของเธอเบียดเสียดเข้าหาความแข็งแกร่งของเขาโดยสัญชาตญาณของการกลัวจมน้ำ

“ไม่ต้องกลัวครับ... ผมไม่ปล่อยให้พี่จมหรอก” ฉลามตอบพลางรั้งร่างระหงเข้ามาจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน สัมผัสจากแผงอกเปลือยเปล่าที่บดเบียดกับความนุ่มหยุ่นของทรวงอกสาวทำให้พิมมาดาสะท้านเฮือก เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวจากกายชายหนุ่มที่แผ่ซ่านออกมาผ่านสายน้ำ

“ปล่อยพี่นะฉลาม... พี่ใจคอไม่ดีเลย” เธอประท้วงพลางช้อนสายตาฉ่ำปรือขึ้นมองเขา ผิวขาวจัดของเธอตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อน่ามองไปทั้งตัว

“ใจไม่ดี... หรือใจสั่นเพราะผมกันแน่ครับ?” เขาไม่พูดเปล่า แต่กลับใช้มือหนาที่อยู่ใต้ผิวน้ำลากไล้จากสะโพกผึ่งผายขึ้นมาตามสีข้าง จนปลายนิ้วเฉียดกรายไปโดนฐานปทุมถันที่ชูชันเพราะความเย็นและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน