ログイン共有
Chapter 22
公開日:
2026-10-28 20:36:13แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้วันเดย์รู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด แต่มันกลับทำให้เขามองว่าพวกคนมีเงินในตระกูลสิริโชคอำนาจนี้นิสัยแย่ลงไปกว่าเดิม
พวกคนรวยที่ไม่สนใจคนอื่น ทำทุกอย่างเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง เพียงเพราะคิดว่ามีเงินในมือแล้วสามารถซื้อได้ทุกอย่าง
ตอนนี้ข่าวการทุบหอพักทำเอาวันเดย์ต้องยอมหอบร่างอันไร้วิญญาณกลับไปเรียนต่อ แม้จะไม่มีสมาธิสนใจเนื้อหาในคาบเรียนเลยสักนิดก็ตาม
ครอบครัวของวันเดย์ไม่ได้ร่ำรวยหรือยกจนอะไร แต่มีฐานะพอมีพอใช้ แม่ของเขาเป็นแม่บ้านอยู่ที่บ้านของตระกูลสิริโชคอำนาจ ส่วนพ่อก็เป็นคนขับรถให้ที่บ้านนั้น ท่านทั้งสองทำงานที่นั่นมา 10 กว่าปีแล้ว
พ่อกับแม่ฝากวันเดย์ให้ยายดูแลที่บ้านต่างจังหวัด จนจบมัธยมปลายเขาก็สอบจนได้ทุนมาเรียนที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพ พ่อก็เลยให้มาเช่าหอพักอยู่ใกล้ ๆ มหาลัย
ค่าครองชีพในเมืองหลวงใคร ๆ ก็รู้ว่ามันสูง วันเดย์จึงใช้เงินทุกบาทที่พ่อกับแม่ส่งมาอย่างรู้คุณค่าที่สุด
วันเดย์หาหอพักที่ราคาถูกที่สุด แล้วเอาเงินเก็บไปซื้อจักรยาน เพื่อจะลดค่าเดินทาง เงิน 3,000 บาทต่อเดือน คือค่าขนมที่แม่ให้ยังไม่รวมค่าหอพักและเขาเองก็ไม่อยากรบกวนพ่อกับแม่ไปมากกว่านี้
เขาคิดเรื่องย้ายหอพักอยู่นานว่าจะทำยังไงดี สุดท้ายก็คิดอะไรไม่ออกจึงต่อสายหาพ่อทันที
ตู๊ดดด ตู๊ดดด ตู๊ด ต่อสายไม่นานพ่อของเขาก็รับสาย
“…” ปลายสายเงียบ เพื่อรอฟังเรื่องที่ลูกชายจะพูด
“พ่อ ผมว่า…ผมจะไปทำงานพาร์ตไทม์นะ” วันเดย์ตัดสินบอกพ่อไปในที่สุดท้าย
“ทำทำไม เงินไม่พอใช้เหรอ พ่อจะได้โอนไปให้เพิ่ม เป็นนักเรียนก็สนใจแต่เรื่องเรียนพอ เรื่องเงินถ้าไม่พอก็โทรมาขอนี้” มาเป็นชุดเลยตามคาด เพราะปกติวันเดย์ไม่ได้สนใจที่จะทำงานเลยด้วยความที่เป็นเด็กทุนเขาเลยตั้งใจเรียนมาก
“เปล่าครับพ่อ ผมแค่อยากทำ พอดีต้องย้ายหอ มันก็เลยต้องหาเงินเพิ่ม ผมทำได้ ไม่เสียการเรียนหรอก ผมไม่อยากรบกวนพ่อกับแม่” วันเดย์ยืนยันเสียงแข็งที่จะทำงานให้ได้
“ไม่รบกวนพ่อกับแม่ แล้วจะไปรบกวนใคร เอาเหอะ อยากทำก็ไปทำ อย่าให้เสียเรื่องเรียนก็พอ ส่วนเรื่องหอพักถ้าหาไม่ได้ก็โทรหาพ่อแล้วกัน เดี๋ยวพ่อช่วยหา”
หลังจากที่วันเดย์ตัดสินใจโทรไปขออนุญาตเรื่องที่จะไปทำงาน แต่ไม่ได้บอกรายละเอียดว่าทำไมต้องย้ายหอ พ่อของเขาเองก็ไม่ใช่คนจู้จี้จุกจิกอะไรมากมาย
วันเดย์อยากทำอะไรก็ได้ ถ้ามันไม่เดือดร้อนคนอื่น พ่อกับแม่พร้อมเปิดโอกาสให้ได้ทำและตัดสินใจเอง พวกเขาไม่เคยปิดกั้นอะไรเกี่ยวกับความคิดของเขาเลยตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว
หลังจากวันนั้นวันเดย์จึงตัดสินใจไปสมัครพนักงานพาร์ตไทม์ที่ร้านไอศกรีมร้านหนึ่งตามคำแนะนำของพี่นิติที่เขาไปฝากงานให้
งานที่ให้ทำไม่ได้หนักหนาอะไร แต่ก็ต้องค่อย ๆ เรียนรู้ไปทีละอย่าง วันแรกที่วันเดย์ไปทำงานยังไม่ต้องลงมืออะไรมาก พวกพี่ที่ร้านให้เขาศึกษางานต่าง ๆ ในร้านแบบคร่าว ๆ ไปก่อน
พอเสร็จจากงานวันเดย์ต้องมาเตรียมตัวเรื่องย้ายหอ กว่าจะเก็บนู่นนี่นั่นเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมาเกือบตี 1 จริง ๆ แล้วเขาไม่ต้องรีบเก็บของก็ได้ แต่เพราะเขาอยากจะเตรียมตัวเผื่อไว้ก่อน ถ้าสมมุติได้หอพักใหม่เขาก็สามารถย้ายเข้าได้เลยทันที ไม่ต้องมาขนไปทีละเล็กละน้อยหลายรอบ
สรุปคือ เพราะนอนดึกไปหน่อย วันรุ่งขึ้นวันเดย์เลยตื่นสายจนต้องรีบร้อนอาบน้ำแต่งตัว เขารีบวิ่งไปหยิบจักรยานแล้วสับขาปั่นอย่างไม่คิดชีวิตไปมหาวิทยาลัย
แต่อะไรทั้งหมดทั้งมวลก็คงไม่ซวยเท่ากับการที่ต้องเขามาเจอน้องภาคอินเตอร์คนนั้น คนที่มีเรื่องกันไปคราวก่อนอีกครั้งและการเจอครั้งนี้ก็ยิ่งไม่น่าประทับใจเข้าไปอีก
“เฮ้ย!!!!”
最新チャプター
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 31
Special By “Oneday”อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่วันเดย์แค่รู้สึกสนุกกับการได้ปั่นประสาทคุณหนูของเขาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเองอย่างเช่นเรื่องของไข่มุก ตอนแรกวันเดย์ก็หลงคิดว่าเธอกับออกัสเป็นแฟนกัน แต่พอมารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้นเรื่องที่ออกัสสงสัย จริง ๆ คือเมื่อวานไข่มุกเธอโพสต์รูปภาพอะไรสักอย่างในอินสตาแกรม ซึ่งวันเดย์เองก็ไม่ได้ติดตามอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอลงรูปอะไรไป แต่รูปนั้นมันทำให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ตามมาซักไซ้ราวกับเขาเป็นนักโทษพอตอบกลับไปคราวนี้ออกัสก็นิ่งเงียบไปเลย ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนแรก ตลอดชีวิตของคุณหนูคงจะอยู่ท่ามกลางคนรุมล้อมที่คอยตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวัง มันก็เลยทำให้ออกัสรู้สึกไม่โอเค ที่จู่ ๆ มีใครคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน ไม่ทำตามที่เขาต้องการมันก็ตลกดีแทนที่ออกัสจะไล่วันเดย์ออกเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่พอใจ แต่กลับไปตามตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขาดันยอมกลับมานะสิ“ผมขอบอกพี่อีกครั้งเลยนะ ว่า...อย่าแม้แต่จะคิดหรือมายุ่งว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 30
วันรุ่งขึ้นออกัสตื่นนอนก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แต่ไม่ยอมลุกออกจากเตียง ก่อนจะนึกได้ว่าเช้านี้ต้องเอาคำตอบกับคนขับรถให้ได้ เขาจึงรีบดีดตัวลุกจากเตียงจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย พอออกมาหน้าบ้านก็เจอหน้าคนที่ต้องการถามพอดี ก่อนจะเดินขึ้นรถที่สตาร์ตเครื่องรออยู่“เมื่อวานเพื่อนผมแวะไปหาพี่ที่ร้านเหรอครับ ผมเห็นเธอถ่ายรูปลงโซเชียล” ออกัสเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ออกมาจากบ้านได้สักพักแล้ว วันเดย์ทำหน้างงกับคำถามเขา ก่อนจะนึกอะไรสักอย่าง“หมายถึงไข่มุกเหรอ ก็ใช่นะ เห็นเขาบอกว่าไปซื้อของกับที่บ้าน ก็เลยแวะหาไอศกรีมกินแล้วบังเอิญเจอผมทำงานอยู่พอดี”“โลกกลมดีเนอะ” ออกัสพูดลอย ๆ ออกไป“กลมสิ ดูอย่างเราสิ แค่นี้ก็เป็นคำตอบละ ว่าโลกมันกลมจนหน้าหงุดหงิดขนาดไหน ไปถึงแล้วรีบ ๆ ลงไปได้แล้ว คนอื่นเขามีเรียนนะครับ ไม่ได้ว่าง”แทนที่จะได้คำตอบ สุดท้ายออกัสกลับถูกคนขับรถไล่ลงจากรถของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ที่น่าโมโหคือเขายอมเดินลงมาอย่าง งง ๆกว่าจะนึกขึ้นได้วันเดย์ก็ขับรถไปจอดแล้วส่วนคนที่ทิ้งระเบิดใส่เขาไว้ได้เดินย้อนกลับไปที่อาคารเรียนภาคไทยเรียบร้อยแล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะ ออกัสได้แต่เก็บค
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 27
รุ่งเช้า“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เดย์”“กองไว้แถวนั้นแหละ เชิญขึ้นรถ” วันเดย์ตอบออกัสด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“วันนี้ผมอารมณ์ดี จะไม่ถือคำพูดพี่ก็แล้วกัน” ออกัสยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะเพราะพอออกัสตื่นเช้าขึ้นมาก็เจอกับวันเดย์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้อเสนอของเขา ทำให้คนตรงหน้าตัดสินใจได้ง่ายมากแค่ไหน“แล้วพี่ก็ไปลาออกงานพาร์ตไทม์ได้แล้วนะครับ แค่มาเป็นคนขับรถให้ผมอย่างเดียวก็พอแล้ว”“ไม่ออก เวลามันไม่ได้ชนกัน” วันเดย์รีบตอบกลับทันที“ทำไมพี่ถึงดื้อจัง มีงานสบาย ๆ ทำอย่างเดียวไม่ชอบ ชอบลำบากหรือไงครับ” ออกัสเลยบ่นให้อีกฝ่าย เพราะแค่มาขับรถให้เขาเงินเดือนก็มาพอแล้ว ยังจะต้องวิ่งไปทำงานข้างนอกอีกทำไม“มันเรียกว่าความรับผิดชอบ รู้จักไหม แต่ดูหน้าคงคิดว่าไม่รู้จัก ถ้างั้นมีหน้าที่แค่นั่งรถไปมหาวิทยาลัยก็นั่งไปเถอะ แล้วหยุดพล่ามด้วย รำคาญ” แล้วตลอดทางผมสองคนไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยต่อให้ไม่พอใจแค่ไหน วันเดย์ไม่สามารถเลือกทางอื่นได้เลย เพราะนั่นหมายความว่าพี่เอกคนขับรถอีกคนต้องมาเดือดร้อนด้วย และพี่เขาก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นจึงยอมมาขับรถส่งคุณหนูแบบเขาให้มันจบ ๆ ไประหว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 26
“พ่อหมายถึง ลูกชายบ้านสิริโชคอำนาจเหรอครับ”“ใช่ เจ้านายพ่อเขาอยากได้คนขับรถให้ลูกชาย พ่อว่าก็ดีนะ เดย์จะได้พักที่นี่เลย ประหยัดค่าหอด้วย ได้ทำงานไปด้วยลูก ลูกชายเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกับเดย์เท่ากับประหยัดเรื่องค่าเดินทางไปอีก เดย์ว่าไงลูก” พ่อของเขาร่ายออกมายาว“…ได้ครับพ่อ” วันเดย์เงียบไปพักใหญ่ในการตัดสินใจ ก่อนจะตอบตกลงไป ไม่ใช่ว่าเขาอยากไปทำงานที่นั่น แต่เขาแค่อยากช่วยลดภาระพ่อกับแม่ก็เท่านั้นเพราะอย่างที่พ่อบอกกับเขาว่าทั้งค่าที่พักเดือนละหลายพัน ไหนจะค่าเดินทางอีกเดือนละหลายร้อยบาท ถ้าหากเขาสามารถลดค่าใช้จ่ายตรงนั้นไปได้คงจะช่วยพ่อกับแม่ได้อีกเยอะวันเดย์มานั่งเช็กตารางเรียนของตัวเองดู มันก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะปีสี่เขามีเรียนแค่ไม่กี่ตัว ส่วนใหญ่อาจารย์จะให้ทำวิจัยกับโปรเจกต์จบมากกว่า เวลาไม่ชนกันด้วย เขาจึงรับงานนี้ได้สบาย ว่าแต่เจ้านายของเขาเถอะ จะรู้หรือยังว่าคนขับรถคนใหม่เป็นใครแล้วนี่ผ่านมาแค่ 2 วันกับงานคนขับรถ แต่เป็นสองวันที่วันเดย์ต้องใช้ความอดทนมากถึงมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ทั้งเรื่องที่ออกัสให้วันเดย์ไปเดินถือของเป็นสิบ ๆ ถุง ไหน
あなたも気に入るかもしれません
เพียงชั่วข้ามคืน
DILEMMA 283.2K ビューชะตาชีวิตพลิกผันทะลุมิติมาปลูกแตงกวา
วริษา2.9K ビューช้อนทองของเชฟเชนทร์ (Omegaverse)
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)1.2K ビューVLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)
นัก(ละ)เลง4.6K ビューดวงดาวของนที
Sun flower🌻221 ビューฟาดรักนายน้อยตระกูลเฟิง
เนี่ยนเจิน715 ビューอัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้
สกุลอรวย236 ビューรักล้นใจกับหัวใจดวงใหม่
ดอกลิลลี่สีม่วง1.4K ビュー
