Se connecter2 เดือนผ่านไป ...
ณ โรงเรียนวาสอุดมวิทยา เหล่านักเรียนนับร้อย ต่างกรู่เดินมาจากหลากหลายทิศ มุ่งหน้าไปที่เดียวกัน คือหอประชุมศิษย์เก่าสัมพันธ์วาสวิทฯ เพื่อที่จะสมัครเรียนต่อ เด็กสาวกอดแฟ้มเอกสารสีฟ้าใสชิดอก ก้าวขาเอื่อยเฉื่อยมาพร้อมกับแม่ ที่มัวคุยโทรศัพท์ตามหลังมาติด ๆ “ป๊อบ รอแม่ด้วยสิลูก” แม่ยกโทรศัพท์ออกจากหู เรียกตามหลังเด็กสาว ที่จ้วงก้าวยาวนำหน้า เด็กสาวหยุดชะงัก หันกลับมาหาแม่ “หนูว่าหนูเดินช้าแล้วนะแม่ แต่แม่ช้ากว่าอีก” “ก็พ่อของลูกไม่ยอมวางสายสักที ไม่รู้จะคุยอะไรกันนักกันหนา” “---” เด็กสาวจ้ำอ้าวฝ่าฝูงชนนับร้อย แทรกตัวผ่านคนนั้นที คนนี้ทีอย่างคล่องตัว “สำหรับใครที่เอกสารครบแล้ว ยื่นได้ที่โต๊ะได้เลยนะคะ” เสียงครูอรุณตะโกนมาจากอีกฟากของหอประชุม เด็กสาวเดินพุ่งตรงไปตามจุดของเสียง หมับ ! เธอวางแฟ้มเอกสารที่เตรียมมา วางลงตรงหน้าครูผู้รับลงทะเบียน “สวัสดีค่ะ” “สวัสดี .... อ้าวววว หนูป๊อบ” “ค่ะครูอรุณ หนูป๊อบเองค่ะ” “... ทำไมได้มาคนเดียวล่ะลูก แม่ไปไหนล่ะ” ครูอรุณมองส่องข้างหลังเธอ “แม่กำลังคุยโทรศัพท์กับพ่ออยู่ค่ะ เดี๋ยวก็คงมาค่ะครู” “อ่อ ... อะ เอกสารครบไหมลูก ถ้าครบก็ยื่นมาได้เลยจ้ะ” เด็กสาวดึงเอกสารในแฟ้มสีฟ้าใสออกมา ยื่นไปข้างหน้าเรียบโต๊ะขาวให้กับครู “หนูอยากอยู่ห้องไหน ได้คิดไว้บ้างไหม ?” ครูสาวเงยหน้าถามเธอ “เอิ่ม ... ไม่รู้เลยค่ะครู” เธอตอบกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ห้องไหนก็ได้ค่ะครู ไม่ว่าจะห้องไหนก็คงไม่มีกานต์” เธอก้มหน้าตอบกลับครู ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “อ้าว ! ไม่ได้เจอกันหรอกเหรอ กานต์เขาเพิ่งลุกออกไปจากครูเมื่อกี้เองนะ” เด็กสาวตาตั้งขึ้นอย่างทันที “กานต์เรียนต่อที่นี่เหรอคะครู” เด็กสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นสุด ๆ ครูสาวเอียงคอนึกคิด ก่อนจะตอบกลับเธอ “ก็น่าจะใช่นะ ครูถามว่าได้สมัครที่ไหนไว้อีกไหม เขาก็ตอบว่าไม่นะ” “แล้วกานต์เลือกสอบห้องไหนคะครู” เด็กสาวยื่นหน้าเข้ามาถามครู พร้อมเสียงกึ่งกระซิบ “เดี๋ยวครูขอดูแป๊บนะ” ครูสาวก้มลงค้นหาเอกสารในกล่องกระดาษข้างล่าง “ป๊อบลูก เมื่อกี้แม่เห็น ...” แม่ของเด็กสาวเดินหน้าตั้ง ลงนั่งเก้าอี้แดงข้าง ๆ เธอ “คุณครูอรุณ สวัสดีค่ะ” แม่เหลือบไปเห็นครูที่ก้มหน้าก้มตาค้นหาเอกสาร ก่อนที่ครูจะหยิบกระดาษขึ้นมา พร้อมรับไหว้และไหว้ตอบกลับคุณแม่ “ขอตอบคำถามก่อนหน้าของหนูป๊อบก่อนนะคะ” ครูยิ้มกริ่ม “กานต์เลือกสอบเข้า ...ห้องพิเศษจ้ะหนูป๊อบ” ครูสาวยื่นหน้ามาตอบคำถามที่เธออยากรู้มาก ๆ “หนูขอเลือกห้องพิเศษค่ะ” เด็กสาวยิ้มกว้าง ดึงกระดาษสีชมพูอ่อนในชั้นออกมา กรอกรายละเอียดต่าง ๆ อย่างตั้งใจ “แต่ห้องพิเศษต้องสอบเข้านะ หนูป๊อบต้องอ่านหนังสือนะ” ครูอรุณเหลือบมองหน้ากันกับคุณแม่ ก่อนจะเอ่ยบอกกล่าวเด็กสาว “ง่ายมากค่ะครู” เด็กสาวก้มหน้าก้มตากรอกข้อมูลลงใบสมัครอย่างตั้งใจ “แม่เซ็นตรงนี้ให้หนูหน่อยค่ะ” เธอเลื่อนเอกสารมาตรงหน้าแม่ แม่มองหน้ากันกับครู ฉีกยิ้มกริ่มให้กัน ก่อนจะก้มหน้าเซ็นชื่อตัวเองลงไปในเอกสาร ที่เธอจัดการด้วยตัวเองอย่างเสร็จสรรพ ยื่นกลับให้เธอ เด็กสาวหยิบเอกสารขึ้นมาตรวจสอบ พยักหน้าด้วยความพึงใจ ก่อนจะยื่นส่งต่อให้ครู ครูสาวตรวจเช็กเอกสารสักพัก แม่มองหน้าเด็กสาว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ความหวัง ความพยายามอย่างเต็มขีด “เรียบร้อยค่ะ เจอกันอีกทีวันสอบนะคะ” ครูอรุณรวบเอกสารของเธอ เย็บ แล้วหย่อนลงในกล่องกระดาษข้างตัว “ขอบคุณค่ะครู” เด็กสาวไหว้ขอบคุณ แล้วเดินออกจากตรงนั้น ด้วยรอยยิ้มปริ่มใบหน้า “ขอบคุณนะคะครูอรุณ” “ขอบคุณค่ะคุณแม่”“อะ อะโอเค มากันครบแล้วเนาะ เราจะเริ่มกันเลยนะ น้อง ๆ นั่งยืดตัวขึ้น หลับตา ทำสมาธิ คิดทบทวนกับสิ่งที่เราซ้อมกันมา สิบห้านาทีหลังจากนี้ พี่อยากให้น้อง ... น้องครับ หลับตาด้วยครับ น้อง ...” “น้องใจสลายมา” พี่สาวคนที่หอบร่างเธอมา เดินเข้ามากระซิบข้างหูด้วยความเบาที่พยายามจะเบาที่สุด จนมีเสียงแอบแทรกเข้าไมค์ ทำให้หลายคนที่กำลังหลับตาทำสมาธิ ถึงกับสมาธิหลุดกันถ้วนหน้า จนหัวหน้าสตาฟต้องพูดแทรกขึ้น ก่อนที่มีเกิดเหตุแตกตื่นทางด้านจิตใจ “โอเค หลับตาลงครับ ทุกคนหลับตา ยกเว้นน้องคนนั้น ไม่เป็นไร ไม่ต้องหลับตาก็ได้ หลับหมดหรือยัง หลับหมดแล้วใช่ไหม ยกเว้นน้องนะ (น้ำเสียงนุ่มนวล) ทำสมาธิ พี่อยากให้น้อง ๆ ทำให้เต็มที่ ทำให้ดีที่สุด เอาชัยชนะมาให้ได้ ...” “ต่อไปจะเป็นการแข่งขันของคณะสีชมพู ขอเสียงปรบมือให้กำลังใจ ... พร้อมนับถอยหลัง ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ศูนย์ ... เริ่มจับเวลา” สิ้นเสียงประกาศเริ่มจับเวลา เสียงกลองพร้อมเสียงร้องเพลงตะโกนสุดเสียง เร้าอารมณ์คึกดีดอย่างไม่กลัวคอแตก อุปกรณ์หยิบจับถนัดมืออย่างฉับไว มีเพียงแต่ ... สาวน้อยที่ยังนั
ภายใต้ความอ้ำอึ้ง นิ่งสงบของห้วงเวลา เหมือนโลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย กลับเหมือนถูกทำให้หยุดหมุนเพียงชั่วครู่ สาวน้อยที่กล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะพูดออกมา สวนทางกับความรู้สึก หนุ่มน้อยที่ยืนรอฟังประโยคจากคนที่สนิทและรู้ใจมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรเขาก็พร้อมจะรับฟังเธออยู่เสมอ“คือ ... เอ่อ ... คือ ... คือว่า ... ป๊อบว่าป๊อบ ........... ป๊อบ ... ชอบ ...”“ชอบ ...”“... ชอบ ...”“ไงคะ รอนานไหม ?”เสี้ยววินาทีที่ประโยคสำคัญกำลังถูกพ่นออกมาให้ตัวเบา กลับมีเสียงนุ่มหวานของหญิงสาวแทรกมาจากข้างหลังของเธอ“ครับ ไม่นาน ๆ เค้าก็เพิ่งมา”เธอคนนั้นเดินเข้าเคียงคู่หนุ่มน้อยอย่างแนบชิด พร้อมมือที่คว้ากุมแน่นหนึบ สาวน้อยยืนมองภาพตรงหน้าด้วยร่างกายที่แข็งทื่อ สั่นไปทั้งตัว ราวกับถูกสาปให้เป็นหินขยับตัวไม่ได้“กานต์ ...” สาวน้อยเอ่ยเบาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“อ้อ ป๊อบนี่พี่ฝ้าย แฟนกานต์”“ดีค่ะน้องป๊อบ พี่ฝ้ายนะ เป็นแฟนกานต์” เธอยกมือทักทายพร้อมเอนหน้าซบลำตัวหนุ่มน้อย เพื่อการันตีว่าเป็นแฟนกันจริง“... แฟนเหรอ ... แฟน ... หมายความว่ายังไง ?” เสียงเรียบของสาวน้อยยังคงบ่งบอกว่าเธอยังคงช็อกกับเหตุก
เวลาล่วงเลยไปประมาณชั่วโมงเศษ ๆ เสียงดนตรีดุริยางค์ก็เริ่มสะกิดต่อมตื่นเต้นของเหล่าน้องมอหนึ่งที่นั่งกันนิ่งกับกีฬาสีปีแรกในรั้วมัธยม จนบางคนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นชะโงกมองดูตามเสียง หัวขบวนหักเลี้ยวเข้ารั้วของโรงเรียน นำโดยคทากรของโรงเรียนที่วาดลวดลายควงคฑาอย่างแข็งแรงและสง่างาม ตามมาด้วยวงโยธวาทิตที่เดินเรียงกันสับขาโดยพร้อมเพรียง แม้จะเป็นแค่งานในโรงเรียนแต่ทุกคนก็งัดความสามารถออกมาจนหมด ไม่ให้เสียชื่อรางวัลระดับประเทศที่ได้เมื่อต้นปี เหล่าน้องมอหนึ่งที่นั่งมองดูความตื่นตาตื่นใจ ก็ฝืนคำสั่งรุ่นพี่ที่ย้ำนักย้ำหนาว่าให้นั่งนิ่ง ๆ ลุกขึ้นยืนมองกันแทบจะทุกคน คงมีแค่คนที่เป็นตะคริวเท่านั้นที่ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ สาวน้อยมองข้ามสิ่งที่ทุกคนตื่นตา ควานกวาดสายตามองหาเป้าหมายหัวใจอย่างใจจดใจจ่อ “สีฟ้าขบวนที่เท่าไหร่กันนะ” เธอพูดพึมพำในใจ “... ขบวนสุดท้าย” “เธอพูดว่าอะไรนะ ?” สาวน้อยคิ้วขมวดฉับพลัน มองข้างตามเสียงอย่างตกใจ “ก็เธอถามไม่ใช่เหรอ เธอถาม ฉันก็ตอบ” สาวแว่นตัวเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ตอบกลับด้วยส
“แข่งเป็นไงบ้างลูก แม่ขอโทษนะ ไม่ได้ไปเชียร์เลย” แม่เปิดประตูรับลูกชายที่เดินโซเซก้าวเข้าบ้างด้วยความเหนื่อยล้า ที่เก็บอาการมาโดยตลอดเวลา จนก้าวขาเข้าบ้าน “ชนะครับแม่” หนุ่มน้อยยิ้มตาตี่ บอกกล่าวแม่ด้วยน้ำเสียงของพลังงานที่จวนจะหมดเต็มที แม่เข้าสวมกอดลูกชาย โดยทิ้งความสนใจในเหรียญทองที่เขาถือไว้ให้เป็นแค่วัตถุที่บ่งบอกแค่ว่า “นี่สินะ ชัยชนะ” “ยินดีด้วยนะลูก เหนื่อยแย่เลย กินไรมาหรือยัง ไปนั่งรอนะ เดี๋ยวแม่หาไรให้กิน” “ครับแม่” หนุ่มน้อยลากร่างอ่อนล้า ทิ้งตัวลงโซฟาแบบล้มทั้งยืน ยกเหรียญที่ห้อยอยู่ในมือขึ้นมองย้อนแสงไฟ ก่อให้เกิดความคิดมากล้นขึ้นในหัว “อยากให้พ่อได้เห็นเหรียญนี้จัง” เพียงสิ้นสุดความคิด น้ำตาก็เอ่อไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง โดยที่ไม่ได้ร้องไห้ มือปาดน้ำตาที่ไม่ได้สั่ง “นี่สินะที่เขาเรียกว่า ร้องไห้ในใจ” “อาหารเสร็จแล้วลูก ลุกมากินข้าวนะ” มือนุ่มจับสัมผัสหน้าขาอย่างอ่อนโยน “ครับแม่” “ลูกร้องไห้เหรอ ?” “ปะ เปล่าครับ ผะ ผม แค่แสบตานิดหน่อยครับ” มือทั้งสองรีบปาดน้ำตาพร้อมดั
หนุ่มน้อยยกมือขอบอลจากแดนหลัง บอลถูกยกสูง เพื่อให้มีเวลาในการคิดว่าจะเล่นแบบไหน ทางทีมสีส้มที่เห็นว่าหนุ่มน้อยมักได้แต้มจากการหยอด จึงขึ้นบล็อกแค่ตัวเดียว ที่เหลือบีบเข้ามารองหยอดกันเกือบทั้งทีม ก่อนที่หนุ่มน้อยจะรวบตัวกระโดดสูงเหวี่งวงแขนสุดวง ข้อมือเคาะหัวบอลอย่างหนัก บอลพุ่งเฉียงหนีบล็อกมาทางขวา พุ่งลงพื้นเฉียดเส้นหลังไปอย่างชัดเจน ก่อนจะมีสัญญาณของผู้กำกับเส้นชี้ลงในสนามพร้อมเสียงนกหวีดเป่ายาวชี้มาที่ฝั่งเขา 16 – 14 แต้มบนกระดาษพลิกเปลี่ยน สิ้นสุดการแข่งขัน เสียงกรี๊ดพร้อมท่าทางการดีใจหลายรูปแบบวิ่งกรูเข้าในสนามอย่างชุลมุน แต่เป็นความชุลมุนที่เต็มไปด้วยความสวยงามอย่างบอกไม่ถูก ก่อนสถานการณ์จะถูกคลี่คลายลงด้วยการที่นักกีฬาต้องยืนคำนับคู่แข่ง เสียงกรี๊ดพร้อมเสียงปรบมือดังลั่นโรงเรียน สาวน้อยวิ่งเข้าหาหนุ่มน้อยด้วยของเต็มมือพะรุงพะรัง “เก่งมากเลยนะกานต์ ป๊อบดีใจด้วยนะ” เสียงสั่นสะอื้นกล่าวต่อหน้าหนุ่มน้อยที่เต็มไปด้วยเหงื่ออาบหน้าที่ปริ่มสุข “ขอบคุณนะป๊อบ” สิ้นประโยคหนุ่มน้อยโน้มตัวทั้งร่างเข้าสวมกอดสาวน้อยที่ปริ่มจะร้องอย่า
เสียงนกหวีดลั่นสัญญาณเริ่มแข่งขัน ด้วยสถานการณ์ของทีมสีฟ้าในตอนนี้ดูท่าจะเหลือแค่ทางเดียว คือต้องทุบหม้อข้าวสู้เท่านั้น ถ้าชนะในเกมนี้ก็ได้ยืดชีวิตไปสู้ต่อในเกมต่อไป แต่ถ้าแพ้ก็คงต้องก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้แบบสิ้นรูป เสียงเล็กแหลมร้องลั่นตะโกนเชียร์ข้างสนามอย่างไม่ย่อท้อ ใบหน้าที่มองด้วยความภูมิใจ พร้อมยกชูป้าย กู่ร้องเชียร์หนุ่มน้อยสุดใจ แม้เสียงที่ตะโกนเชียร์กับเสื้อพละสีต่างจะแตกต่างจากกลุ่มกองเชียร์ก็ตาม “อีป๊อบ มึงร้องยังกะสีมึงเลยนะ” เพื่อนสาวเดินมาเทียบข้าง พร้อมหัวที่เปียกโชกกับชุดที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ ด้วยแข่งเสร็จก่อนหน้าและคว้าแชมป์ระดับมอปลายมาได้หมาด ๆ “อีเจส มาร้องช่วยกูเลย” มือเล็กคว้าแขนคนข้าง ๆ เข้ามาใกล้ตัว “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ กูต้องเชียร์แฟนกูอยู่แล้วปะ” “ใครแฟนมึง” สาวน้อยหันมองด้วยสีหน้าตกใจ “กานต์ไง” “ตบ” “กูล้อเล่น” เกมการแข่งขันเริ่มขึ้น สีฟ้าเป็นฝ่ายเสิร์ฟลูกก่อน ครั้งนี้มีการเปลี่ยนตำแหน่งนิดหน่อย จากเกมก่อน ๆ หนุ่มน้อยอยู่ในตำแหน่งโค้งสองที่ต
ป้ายฟิวเจอร์บอร์ดชมพูเด่นแผ่นใหญ่เลยเอวเมื่อวางตั้งพื้น เขียนด้วยหมึกสีฟ้าตัดเด่น ข้อความว่า ‘กานต์สู้ ๆ กำลังใจของเธออยู่ตรงนี้นะ’ พร้อมรูปหัวใจดวงโตสีแดงและลูกศรชี้ลงใส่คนถือเมื่อชูขึ้นกระนั้นก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด เธอเลือกที่จะนิ่งเฉยต่อสายตา และคิดว่า “เดี๋ยวพวกเขาก็คงเลิกมองไปเอง”
เสียงนาฬิกาปลุกกระชากร่างกรอบที่เจ็บไปทั้งตัว ให้ลุกนั่งในยามเช้า หนุ่มน้อยบิดเนื้อบิดตัวก่อนจะลุกขึ้นทำธุระอย่างไม่อ้อยอิ่ง และไม่ลืมที่จะยิ้มให้กำลังใจตัวเองผ่านกระจกปลายเตียง “วันนี้ชิงที่หนึ่งเหรอลูก” แม่เอ่ยถามพร้อมจานอาหารไอกรุ่นในมือ “ครับ” หนุ่มน้อยยิ้มตา
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่อ







