ANMELDEN"Pirmahan mo ito o tuluyan nang mawawala ang tatay mo sa mundo."
Binitawan ni Henry Zobel ang isang makapal na folder sa ibabaw ng lamesa ng manager sa opisina ng nightclub. Nanginginig ang kamay ko habang tinitingnan ang bawat pahina. Kontrata. Maid contract. Isang taon. Isang taong pagiging alipin ng lalaking sinuntok ko sa panga. Napatingin ako sa labas ng bintana kung saan tanaw ang mga itim na sasakyan na naghihintay sa labas. Si Papa... si Papa ang nasa loob ng isa sa mga iyon, hawak ng mga taong may utang siya. "Ano ba ang gusto mong mangyari sa akin?" tanong ko habang pinipigilan ang pagtulo ng luha ko. "Simple lang, Sky. Kailangan ko ng isang tao na walang takot at kayang bantayan ang anak ko habang wala ako. Gusto ko ng isang taong hindi madadaan sa suhol at hindi natatakot sa panganib. Ikaw ang nakita ko." Tumawa ako nang mapait. Ang buong buhay ko, pangarap ko ang makawala sa hirap. Pangarap kong makapag-aral ulit at magkaroon ng tahimik na buhay. Pero heto ako, nakikipagkasundo sa isang mafia emperor para iligtas ang tatay kong hindi na natuto. "Bakit ako? Maraming bodyguard na mas magaling sa akin. Maraming katulong na mas marunong magluto at maglinis." Lumapit siya sa akin hanggang sa halos hindi na kami paghiwalayin ng hangin. Amoy mamahaling tabako at pabango ang bumalot sa pandama ko. "Dahil ikaw ang tanging babae na sumuntok sa akin at hindi nagmakaawa nang mahuli. I like your spirit, Sky Cruz. Kaya pirmahan mo na bago ko pa baguhin ang isip ko at ibigay na lang ang tatay mo sa mga pating." Kinuha ko ang ballpen. Parang napakabigat nito. Sa bawat titik ng pirma ko, nararamdaman ko ang unti unting pagkawala ng dating Sky. Ang babaeng bouncer na walang sinusundan na batas maliban sa sarili niya. Ngayon, pagmamay-ari na ako ng isang Zobel. "Good choice," sabi niya habang kinuha ang folder. "Kailan ako magsisimula?" tanong ko. "Ngayon din. Magpaalam ka na sa trabaho mo dahil simula sa gabing ito, sa mansion ka na titira." Lumabas kami ng opisina. Nakatingin ang lahat ng staff sa amin. Si Candy ay nakatakip ang bibig sa gilid, parang hindi makapaniwala sa nakikita niya. Gusto ko siyang lapitan at sabihing ayos lang ako, pero hindi na pwede. Ang buhay ko ay nakatali na sa lalaking nasa tabi ko ngayon. Sumakay kami sa isang itim na sasakyan. Walang nagsasalita sa loob. Ang katahimikan ay nakakabingi. Panay ang sulyap ko sa labas ng bintana. Ang mga ilaw ng kalsada ay mabilis na lumilipas. Saan ba talaga ako dinadala ng tadhana? "Huwag kang masyadong mag-alala sa tatay mo. Ligtas siya sa ngayon dahil sa pirma mo," sabi ni Henry nang hindi man lang tumitingin sa akin. "Sana panindigan mo ang sinabi mo, Henry." "Hindi ako nagsisinungaling, Sky. Lahat ng pangako ko ay tinutupad ko. But remember, the moment you break the rules in my house, you will suffer the consequences." Pagdating namin sa isang malaking gate, awtomatiko itong bumukas. Ang loob ng mansion ay parang isang palasyo na malayo sa mundong kinalakihan ko. Ang mga hardin ay maayos, ang mga ilaw ay kasing kinang ng mga bituin, at ang bawat sulok ay mukhang napakamahal. "Welcome to your new cage, Sky." Pumasok kami sa loob. Napakaganda ng interior, punong puno ng mga antigong gamit at mamahaling painting. Pero sa kabila ng ganda, ramdam ko ang lamig. Parang walang buhay ang bawat sulok. Parang ang mansyon na ito ay naghihintay lang ng bagong biktima. "Manang Rosa!" sigaw ni Henry. Isang matandang babae na may napakabait na mukha ang lumabas mula sa kusina. Nagulat siya nang makita niya ako. "Sir? Sino ang babaeng ito?" "She is my new maid. Sky, meet Manang Rosa. Siya ang magtuturo sa iyo ng lahat ng dapat mong gawin sa loob ng bahay na ito." Tiningnan ako ni Manang Rosa mula ulo hanggang paa. Hindi ako komportable sa paraan ng tingin niya, pero may halong awa ang mga mata niya. "Sumunod ka sa akin, iha," sabi ni Manang Rosa. Habang naglalakad kami, ramdam ko ang mga mata ni Henry na nakasunod sa akin. Ang bawat hakbang ko ay parang isang pagsubok. Handa na ba talaga ako sa ganitong buhay? Handa na ba akong maging maid ng taong dapat sana ay kinamumuhian ko? "Iha, mag-ingat ka. Hindi madali ang maging tauhan ni Sir Henry. Maraming sikreto ang bahay na ito na mas mabuting hindi mo na lang malaman," bulong ni Manang Rosa. "Bakit niyo po sinasabi iyan?" "Dahil ang puso niya ay parang yelo, Sky. At ikaw ang unang taong nakita kong nagtangkang basagin iyon nang hindi man lang natatakot." Nakarating kami sa isang maliit na kwarto sa dulo ng pasilyo. Ito na raw ang magiging kwarto ko. Simple lang, malinis, at walang kahit anong luxury na nakikita sa ibang parte ng mansyon. "Dito ka muna. Bukas na bukas, maaga kang magigising para sa mga gawaing bahay," paalala ni Manang Rosa bago siya umalis. Humiga ako sa kama. Napatingin ako sa kisame. Naalala ko si Mama. Kung buhay lang siya, marahil ay papagalitan niya ako dahil sa ginawa ko. Pero ginawa ko ito para kay Papa. Para sa pamilya ko. Maya-maya, narinig ko ang mahinang katok sa pinto. Si Henry. Pumasok siya nang hindi man lang humihingi ng permiso. Nakatayo siya sa pinto, ang kanyang mga mata ay parang nagniningning sa ilalim ng dim light. "May nakalimutan ka pa, Sky. May isang rule pa na kailangan mong tandaan." "Ano iyon?" tanong ko habang nakaupo sa gilid ng kama. Lumapit siya nang bahagya. "Huwag na huwag kang susubok na tumakas dahil hindi lang ang tatay mo ang madadamay kundi pati na rin ang taong pinakamahalaga sa buhay mo." Napataas ang kilay ko. Sino ang tinutukoy niya? Si Candy? O may iba pa siyang alam tungkol sa akin? "Sino ang tinutukoy mo?" Ngumiti siya nang nakakaloko. Ang ngiti na nakakakilabot pero nakakaakit. "You'll find out soon enough. For now, try to get some sleep because tomorrow, you will realize that being my maid is not just about cleaning the house." Bago pa siya lumabas, huminto siya at tumingin sa akin nang diretso sa aking mga mata. Ang bawat tingin niya ay parang humihigop ng hininga ko. "Are you afraid of me, Sky?""Huwag mong sabihing nagdadrama ka na naman habang nakatitig sa portrait natin sa pader, Henry Zobel?" tanong ko habang pumasok sa malawak at tahimik na library ng aming estate, bitbit ang dalawang tasa ng mainit na kape habang nakatapis ng malambot na silk robe."I am not dramatic, Sky... I am simply reflecting on how a single punch in a dimly lit VIP lounge saved my entire existence," pabulong na sagot ni Henry habang mabilis na pumupwesto sa likod ko.Inabot niya ang aking baywang gamit ang dalawa niyang malalakas na bisig, isinisiksik ang kanyang mukha sa leeg ko habang inilalapat ang kanyang mga labi sa aking balat. Napaipit ako ng hininga sa matinding kilig na patuloy na gumuguhit sa buong katawan ko sa tuwing hinahawakan niya ako nang ganito kahigpit."Isang taon na ang nakakalipas simula nang ipanganak ko si Luna, pero parang kahapon lang nung pumasok ako rito sa bahay mo bilang isang galit na maid na gustong sumipa ng bilyonaryo," biro ko habang ipinapatong ang ulo ko sa kany
"Candy, maawa ka naman sa pamilya ko at ibaba mo muna 'yang ring light mo dahil halos mabulag na si Baby Luna sa sobrang liwanag!" sigaw ko habang pilit kong iniaayos ang maliit na headband sa ulo ng aming anak sa gitna ng napakalaking living room ng Zobel Estate."Gurl, once in a lifetime moment 'tong grand family portrait natin status! Kailangan aesthetically perfect ang lighting para flex-able sa buong mundo!" ganti ni Candy habang inaayos ang anggulo ng tripod at pinandiditan ng mata ang hired royal photographer."Candy is right, Sky... we need this picture to be flawless," singit ni Henry habang mabilis na lumalapit sa kinaroroonan ko, suot ang kanyang tailored charcoal suit na walang kahit isang lukot."Flawless ka d'yan! E, limang beses mo na kayang pinalitan 'yang necktie mo dahil sinasabi mong hindi pantay ang tupi!" pambabara ko habang pinagmamasdan siya."Because everything about my family deserves perfection, Mrs. Zobel," seryoso at napakalambing na pabulong na sabi ni Hen
"Huwag mong sabihing balak mo talagang pumasok sa VIP entrance ng nightclub na 'to habang nakasuot ka ng ganyang kasosyalyang suit, Henry Zobel?" tanong ko habang nakatayo kami sa tapat ng kilalang bar sa gitna ng Bonifacio Global City, nakatitig sa makukulay na neon lights na nagre-reflect sa basang kalsada."This is our anniversary tradition, Sky... at kahit anong isuot ko, ako pa rin ang lalaking hinding-hindi makakalimot sa gabing pumasok ako sa pintuang iyan at natanggap ang pinakamasakit na suntok sa buong buhay ko," sagot ni Henry habang hinahawakan ang baywang ko mula sa likod at inilalapit ang kanyang katawan sa akin."Aba! Ipinagmamalaki mo pa talaga 'yang pasa sa mukha mo noon ah!" pambabara ko habang pilit na iniiwas ang mukha ko sa mainit niyang hininga na dumidikit sa balikat ko."That punch was the best thing that ever happened to me, Mrs. Zobel... it brought me back to life," pabulong niyang ganti sabay halik sa gilid ng leeg ko, dahilan para mabilis na tumibok ang pus
"Henry Zobel! Pumutok na ang panubigab ko, kaya pakiusap lang, bilisan mo 'yang pagmaneho mo sa manibela at tulungan mo akong huminga bago kita masakip sa leeg!" sigaw ko habang nakahawak nang napakahigpit sa passenger seat handle ng kanyang kulay itim na sports car, halos mapapikit ako sa matinding kirot na gumuguhit sa ibabang bahagi ng aking tiyan."Sky! Stay calm! I am driving as fast as I can! Mateo, clear the entire highway right now!" sigaw ni Henry habang hawak ang steering wheel gamit ang nanginginig niyang kanang kamay habang ang kabilang kamay niya ay nakadiin sa kanyang phone na nakaspeaker."Sir Henry, pinalabas ko na ang tatlong convoy para harangan ang trapiko patungong St. Luke's! Naka-standby na ang buong medical team sa emergency bay!" mabilis at nanginginig ding sagot ni Mateo mula sa kabilang linya.Ang makina ng luxury car ay yumugyog sa matinding bilis habang winawasak ni Henry ang bawat red light sa kahabaan ng BGC. Ang gabi ay napakadilim, ngunit ang mga ilaw m
"Henry Zobel, gising! Kapag hindi ka bumangon sa higaan na 'yan sa loob ng tatlong segundo, isusumpa ko talaga na hindi ka na makakalapit sa akin kahit kailan!" sigaw ko habang nakatayo sa tabi ng napakalaking kama, nakapamaywang habang hawak ang aking tiyan sa gitna ng matinding dilim ng madaling-araw."Sky... anong nangyari? May masakit ba sa'yo? Nararamdaman mo na ba ang baby?" nanginginig at nagpapanic na tanong ni Henry habang mabilis na napaupo sa kama, nanlalaki ang mga mata sa matinding takot habang gulong-gulo ang kanyang buhok."Walang masakit sa akin! Ang kailangan ko ngayon din ay chocolate-coated pistachio mochi at fried ampalaya na may maraming bawang!" giit ko habang nakatitig nang matalim sa kanya."What? Sky, alas-tres pa lang ng madaling-araw... saan ako makakahanap ng ampalaya at pistachio mochi sa ganitong oras?" pabulong at naguguluhang tanong ni Henry habang napapahawak sa kanyang noo."Gagawa ka ng paraan! Bilyonaryo ka, 'di ba? O baka naman gusto mong ang anak
"Candy, pakiusap lang, sabihin mo sa akin na mali ang nakikita kong dalawang kulay rosas na linya sa maliit na stick na ito dahil baka makapanuntok ako ng pader ngayon din!" sigaw ko habang nakatayo sa loob ng banyo ng master bedroom, nanginginig ang buong kamay habang nakatitig sa dalawang pregnancy test kits na nakapatong sa lababo."O'em-gee, Sky Cruz! Dalawang linya talaga as in positive status! Magiging mommy ka na uli! Kakaloka ka, gurl, totoong may panibagong baby Zobel na ngang darating sa mundo!" tili ni Candy mula sa pintuan ng banyo habang patalon-talon sa labis na katuwaan."Huwag ka ngang magtili diyan, Candy! Nahihilo na nga ako sa amoy ng pabango mo, dadagdagan mo pa ang ingay!" saway ko habang napapahawak sa aking tiyan na tila biglang nag-alburoto ang sikmura.Ang buong kapaligiran ay parang umikot nang napakabilis sa mga sandaling iyon. Pagkatapos ng ilang linggong pakiramdam na palaging pagod, mabilis na pag-init ng ulo, at kakaibang pagkahilo tuwing umaga na itinut







