Chapter 4

NAGISING ako ng may maramdaman akong tao sa paligid ko. Pagmulat ko ng mata ay bumungad sa akin ang lalaking nakasandal sa gilid ng pinto. Pumikit ako ng mariin upang alalahanin kung ano ang nangyari kung bakit nandito ako sa magandang silid na 'to.

“Finally, you're awake.”

“Nasaan ako? Saan mo ako dinala?” Imbis na pansinin ko ang sinabi niya ay nagtanong kaagad ako. Ang huling naalala ko bago ako natulog ay nasa pick-up truck ako ng lalaking kaharap ko ngayon. Pamilyar sa akin ang kuwartong ito kahit na 7 years na ang nakalilipas hinding- hindi mawawala sa isip ko ang maikling panahon na magkasama kami ni Calvin .

“Nasa bahay kita, hindi na kita dinala sa resort because you are still sleeping. Don't worry I didn't take advantage of you while you slept,” mukhang napansin niya ang pagsusuri ko sa suot ko. Hindi na kasi ako naka-dress, naka-suot ako ngayon ng maluwag na t-shirt na sa tingin ko ay sa kaniya.

Sino ang nagbihis sa akin? Siya ba ang nagbihis sa akin? Nakita niya kaya? napailing na lamang ako dahil sa iniisip ko.

“I didn't dress you,” biglang sabi nito.

“Nagsasabi ka ba ng totoo?” paninigurado ko.

“Do you think I'm just joking, woman?” bored nitong sabi. Napaarko ang kanan kong kilay. Kagabi niya pa ako tinatawag na ‘woman’ nakakairita lang para sa pandinig ko na tinatawag ako ng gano'n.

“Don't call me ‘woman’ Mister. I have a name,” sabi ko habang nanatiling nakaupo sa ibabaw ng kama. Wala lang ayaw ko pa kasing bumangon ang sarap humiga sa kama na ‘to.

“So? And don't call me 'Mister' dahil hindi mo naman ako asawa,” napamaang ako dahil sa sinabi nito.

“Haha! Oo nga naman hindi naman kasi kita ‘Mister’ dahil ang nag-iisang mister ko lang ay si Calv—” hindi ko na itinuloy ang sasabihin ko bagkus inirapan ko na lang ang lalaking 'to.

“Okay, fine! My name is Jean Buentura, just call me Jean. And can I know your name? Baka kasi ito na ang huling pagkikita natin,” usal ko.

“Why should I tell you my name if you already know?” seryoso nitong tanong. Nagulat ako dahil bigla itong nagseryoso, may period ba ang lalaking ‘to?

“May period ka ba Mister? Paano ko malalaman ang name mo kung now pa lang tayo nagkikita,” Ani ko.

“You already say my name before Jean Buentura,” saglit akong natahimik. Ang boses na ‘yon at ang paraan ng pagbigkas ng buo kong pangalan. Kumurap ng ilang beses ang mata ko ng mapagtantong ang kaharap ko ngayon ay ang lalaking bumihag ng puso ko.

Pero papaano nangyari ‘yon? Bakit ang laki ng pinagbago niya? Ang katawan niya ay mas lalong lumaki, hindi siya mataba. Kumbaga sa nagwo-work out ay matikas ang pangangatawan nito. Bumabakat din ang pandesal niya I mean ang abbs niya sa suot n’yang t-shirt na hapit sa kaniya.

Bakit lalo siyang gwumapo? Sampalin sana ako ng katotohanan. Hindi pa rin kasi ako makapaniwala na ang kaharap ko ngayon ay ang lalaking matagal ko ng gustong makita.

“C-calvin?” utal kong bigkas sa pangalan niya. Tinignan niya ako ng seryoso, para bang bigla siyang naging mabangis na tupa. Na para bang pinipilit niya ang sarili niya na h'wag akong pagtaasan ng boses. Hindi siya umimik, bumaba ako sa ibabang ng kama. At walang pagdadalawang isip na lumapit ako sa kaniyang.

Dalawang hakbang na lang para makalapit ako sa kan'ya ng tuluyan pero nahinto ako sa paghakbang ng dahil bigla siyang nagsalita.

“Bakit ka nandito? Bakit gusto mong pumunta sa Roswell Resort?” tanong niya. Gusto ko siyang yakapin pero mukhang hindi na ako welcome dito. Gusto kong maiyak sa saya dahil kaharap ko na siya ng personal.

“I'm here for vacation at nandito rin ako para—” pinutol ko ang sasabihin ko at ngumiti ng mapait habang nakatingin sa mga mata niya. Magkatapat kaming dalawa at dalawang hakbang na lang sana ang gagawin ko para yakapin siya.

“I'm here for you, Calvin...”

“F*ck! Are you crazy?” usal nito.

“No, I'm not!” depensa ko. Nandito naman talaga ako para balikan ka… Kasi nga ‘di ba nag-promise ako sa'yo? Tayo.”

“Ikaw lang ang nangako, the h*ll Jean Buentura. You decide on your own, hindi mo man lang ako hinayaang makapagsalita. And now babalik ka para saan? I'm sorry but it's too late,” sambit ni Calvin. Ngumiti ako upang takpan ang totoong nararamdaman ko.

At least nag-promise ako na babalik ako sa kaniya. At least tinupad ko ang pangako ko sa kaniya. Yung pagmamahal ko sa kaniya noon mapa- hanggang ngayon ay hindi pa rin nagbabago. Kahit seven years na ang lumipas, mahal ko pa rin siya.

“I'm sorry if I left before, please give me a chance. Inaamin kong naging duwag ako. Inaamin kong napaka tanga ko kasi hindi kita pinaglaban dati. Pero Calvin, sobrang dami kong pinagdaanan nang nasa Paris na kami ni mom.” Usal ko.

Wala akong makitang emosyon sa mukha niya. Hindi ko malaman kung ano ang iniisip niya kung ano ang nararamdaman niya. Hindi na siya masaya na nandito na ako? Pero masaya ako dahil kaharap ko na siya ngayon.

“If you have a plan to get back with me, huwag mo ng ituloy. It's too late Jean. Naka Move-on na ako and you need to move-on now,” saad niya. Akmang tatalikuran niya ako ng sumigaw ako.

“Paano kung ayaw ko mag move-on?! Paano kung gusto kong manatili sa tabi mo ngayon? Wala ka na ba talagang nararamdaman sa akin? Kasi ako, mahal na mahal pa rin kita. Kaya nga ako nandito e, sabihin mo ng baliw ako. Baliw naman talaga ako dahil binalikan pa kita!” Matapos kong sabihin 'yon ay tumulo ang luha ko.

Hindi siya umimik kaya nagsalita akong muli. “Kung wala na talagang katiting na pagmamahal d'yan sa puso mo. Please hayaan mo akong manatili dito kahit two months lang. And after that aalis na ako,” saad ko. Hindi siya nagsalita bagkus iniwan niya akong luhaan. Desperada ako, desperada akong makuha siya.

Napaluhod ako dahil sa sobrang sakit, sobrang sakit sa dibdib. Nangako ako sa sarili ko na gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para bumalik kami sa dati. Kahit na malabo iyong nangyari. Pinunasan ko ang luha kon ng palad ko.

“I will never give up! You're mine!”