Chapter 2

Gusto ni Sharon na magalit dahil sa kawalan ng puso ng boss niya, pero higit sa galit, ramdam niya ang matinding pagkapahiya. Tama naman nito. Kahit mag-iiyak pa siya ng dugo roon, hindi mabubura ang katotohanang niloko siya ni Jessy at hindi mababawasan ang singil sa ospital ni Biboy.

Mabilis na lumabas si Sharon at nag-ayos ng sarili sa restroom. Pinunasan niya ang mga mata niya at pinilit na magmukhang maayos. Pagdating niya sa main lobby, sinalubong siya ng mas maraming tao at mas matinding ingay. May darating na importanteng investors ngayong gabi, at kaming mga coordinator ang kailangang sumalo sa lahat ng demands nila.

“Sharon! Saan ka ba galing?!” Isang matinis na boses ang bumasag sa konsentrasyon niya.

Si Bambi Rose. Senior coordinator rito sa hotel at ang pinakamatinding sakit sa ulo ni Sharon. Maganda nito, galing sa mayamang pamilya, at alam ng lahat na may gusto nito kay Sir King.

“Na-trap po ako sa elevator, Ms. Bambi. Namatay po ang kuryente kanina,” paliwanag ni Sharon habang mabilis na kinukuha ang clipboard niya.

Tiningnan nito si Sharon mula ulo hanggang paa na may mapang-uyam na ngiti.

“Elevator? O sadyang nagpapakatamad ka na naman? At tingnan mo nga ’yang mukha mo. Para kang galing sa lamay. Inayos mo ba ang seating arrangement sa VIP lounge?”

“Ginagawa ko na po...”

“Ayusin mo na ngayon din! Ayokong mapahiya tayo sa Sigismundo Family. At siguraduhin mong walang kahit isang dumi ang mga baso roon. Kapag may narinig akong reklamo, asahan mong wala kang matatanggap na bonus ngayong buwan,” bulyaw nito bago tumalikod.

Napasapo si Sharon sa noo niya. Ang bonus na iyon ang inaasahan niya para sa pambayad ng renta nila dahil sa ginawang paglustay ni Jessy sa pera niya.

Habang naglilinis siya sa VIP lounge, hindi niya maiwasang mapatingin sa bintana. Malayo na ang narating ng gabi. Sa bawat punas niya ng baso, naalala niya ang mukha ni Jessy kasama ang babaeng iyon sa mismong kama nila. Ang sakit ay tila isang kutsilyong unti-unting hinihiwa ang puso niya. Paano nagawa nito iyon? Paano nagawang itapon nito ang tatlong taon nila habang hirap na hirap siya?

Ring... Ring...

Tumunog ang phone niya. Sa kaba niya, muntik nang mabitawan niya ang basong hawak niya. Ang nurse ni Biboy.

“Hello, Ma’am? Si Nurse Joy po ito,” bungad ng boses sa kabilang linya. “Pasensya na po sa istorbo, pero kailangan niyo na pong madala rito ang mga gamot ni Biboy para sa nebulizer nito. Inaatake po siya ng hika ngayon at wala na po kaming stock ng gamot nito.”

“Ano po? Sige po, Nurse... bibili agad po ako pagkatapos ng shift ko,” nanginginig na sagot ni Sharon.

“Pakiusap po, Ma’am. Kailangan po nito ang gamot bago mag-hatinggabi.”

Pagkababa niya ng phone, hindi na napigilan ni Sharon ang sarili niya. Napaupo siya sa isang tabi at tahimik na humikbi. Wala siyang pera. Ang huling sandaang piso sa pitaka niya ay para sa pamasahe niya pauwi. Wala siyang mahihiraman dahil halos lahat ng kakilala niya ay nautangan niya na.

“What are you doing here?”

Isang malalim at pamilyar na boses ang narinig niya mula sa pinto. Agad na napabalikwas si Sharon at mabilis na pinunasan ang mga mata niya.

Si Sir King. Nakatayo rito, hawak ang tablet nito, at ang mukha nito ay walang kahit anong emosyon.

“S-Sir... pasensya na po. May inaayos lang po ako,” utal na sabi ni Sharon.

Lumapit rito. Huminto rito nang may ilang dipa ang distansya. Tumingin rito sa basong hawak ni Sharon, at pagkatapos ay sa mga mata niya na namumula pa rin.

“I told you, crying is pathetic,” malamig na sabi nito. “Hindi ba’t sinabihan ka na ni Ms. Rose na tapusin ang mga gawain mo rito? Bakit nag-aaksaya ka ng oras sa pag-iyak?”

“Sir, kailangan ko lang po talaga ng tulong... ang kapatid ko po—”

“This is a hotel, Garcia. Not a charity foundation,” putol nito. Walang bahid ng awa ang boses nito. “Lahat ng empleyado rito ay may kanya-kanyang problema. Kung bibigyan ko ng atensyon ang bawat luha niyo, hindi na tatakbo ang kumpanyang ito.”

Napatitig si Sharon. Sa mamahaling suit at maayos na hitsura nito, tila wala ritong pakialam kung may mga taong nalulunod na sa paligid basta’t maayos ang takbo ng kumpanya nito.

“Naiintindihan ko po, Sir. Pasensya na po,” sabi niya habang nakayuko.

“Finish your work,” ang huling sabi nito bago tumalikod at lumabas.

Naiwan si Sharon na mag-isa, hawak ang baso. Ang bawat salita nito ay tila mga pako na lalong nagpapabigat sa pasanin niya. Wala siyang ibang mapupuntahan. Wala siyang ibang mahihilingan. Sa gabing iyon, sa gitna ng marangyang hotel na iyon, pakiramdam niya ay siya na ang pinakakawawang tao sa mundo.

Kinuha niya ang clipboard niya at ipinagpatuloy ang trabaho. Bawat galaw niya ay mabigat, bawat hininga niya ay may kasamang panalangin na sana ay kayanin pa ni Biboy. Kailangan niyang lunukin ang lahat ng sakit para lang makatawid sa araw na iyon.

Alas-onse na ng gabi nang matapos ang shift ni Sharon. Pagod na pagod siya, pero mas matindi ang kaba sa dibdib niya para kay Biboy. Hindi niya alam kung paano siya haharap sa ospital nang walang dalang gamot.

Habang naglalakad siya palabas ng staff entrance, nakita niya si Jessy na nakasandal sa pader, naninigarilyo. Mukhang kanina pa nito hinihintay siya. Pagkakita nito kay Sharon, agad nitong itinuwid ang tindig at lumapit.

“Sharon, mag-usap naman tayo,” sabi nito, pilit na hinahawakan ang braso niya.

“Wala na tayong dapat pag-usapan, Jessy. Bitawan mo ako,” matigas na sabi niya, kahit na ang totoo ay gusto na niyang bumigay sa sobrang pagod.

“Kailangan ko lang makuha ’yung ibang gamit ko sa apartment. At tsaka… ’yung pera ko, nasaan na? ’Yung tinabi ko para sa motor?” tanong nito, na tila ba walang nangyaring pagtataksil kaninang hapon.

Napatigil siya at hinarap ito. “Pera mo? Jessy, ginamit ko na ’yun pambayad sa huling session ni Biboy sa ospital. At kulang pa ’yun dahil tatlong buwan ka ring hindi nag-ambag sa renta.”

“Ano?! Pera ko ’yun, Sharon! Wala kang karapatang gastusin ’yun sa kapatid mong hindi naman gumagaling!” sigaw nito.

Isang malakas na sampal muli ang ibinigay niya rito. “Huwag na huwag mong idadamay ang kapatid ko. Umalis ka na bago ko pa tawagin ang security ng hotel!”

Padabog itong umalis habang nagmumura, iniwan siyang nanginginig sa galit at pait. Sa gitna ng dilim, napaisip siya. Ganito na ba talaga ang buhay niya? Paulit-ulit na lang bang sasampalin ng kamalasan?

Napilitan siyang maglakad patungo sa sakayan ng jeep. Habang nasa biyahe, hindi niya mapigilang hawakan ang huling sandaang piso sa bulsa niya. Biboy, patawarin mo si Ate.

Pagdating niya sa ospital, sinalubong siya ng tahimik na hallway at ang amoy ng gamot. Pagpasok niya sa kwarto ni Biboy, nakita niyang mahimbing itong natutulog, pero ang paghinga nito ay may kasamang huni, isang senyales na hirap na hirap pa rin ang mga baga nito.

“Ma’am Sharon?” bulong ni Nurse Joy sa likuran niya. “Nabili niyo po ba ang gamot?”

Napayuko siya. “Nurse, puwede bang bukas na lang po? Pangako, maaga siyang kukuha ng advance sa hotel.”

Huminga nang malalim ang nurse. “Ma’am, alam niyo namang delikado ang lagay ni Biboy. Hanggang mamayang madaling-araw na lang ang bisa ng huling nebulizer nito.”

Wala siyang naisagot. Lumabas siya ng kwarto at napaupo sa bench sa labas. Doon, sa tapat ng istatwa ng birhen sa dulo ng hallway, muling naramdaman niya ang matinding kawalan ng pag-asa.

Biglang pumasok sa isip niya ang mukha ni Sir Kingsley Sigismundo. Ang malamig na mga mata nito. Ang mga salitang binitiwan nito: crying is pathetic.

Kinuha niya ang cellphone niya. Mayroon siyang number ng secretary nito para sa mga trabaho sa hotel. Alam niyang kabaliwan ang gagawin niya. Alam niyang puwedeng ito ang maging rason ng pagkakatanggal niya sa trabaho. Pero para kay Biboy, isasantabi niya ang huling piraso ng pride na mayroon siya.

“Good evening po, Sir. Ito po si Sharon Garcia, ang coordinator. Puwede po bang makuha ang personal number ni Sir King? May importante lang po akong itatanong tungkol sa event bukas.”

Isang kasinungalingan. Pero iyon lang ang tanging paraan.

Makalipas ang ilang minuto, nag-vibrate ang phone niya. Isang numero ang sinend sa kaniya.

Nanginginig ang mga daliri niya habang itinitipa ang message para rito.

“Sir King, pasensya na po sa istorbo. Alam ko pong sinabi ninyo na hindi kayo charity foundation, pero nagmamakaawa po siya. Kailangan niya lang po ng kaunting tulong para sa gamot ng kapatid niya. Kahit ibawas ninyo na lang po sa sahod niya sa susunod na anim na buwan. Pakiusap po, Sir.”

Ipinikit niya ang mga mata niya pagkapindot ng send. Alam niyang mali. Alam niyang baka bukas ay wala na siyang trabaho. Pero sa sandaling iyon, mas takot siya sa katahimikan ng paghinga ni Biboy kaysa sa galit ng isang Mr. Sigismundo.

Lumipas ang sampu, dalawampu, tatlumpung minuto. Walang reply.

Napangiti siya nang mapait. Ano pa bang inaasahan niya? Sir Kingsley Sigismundo ang hari ng kumpanyang iyon, at siya? Isa lang siyang pathetic na empleyadong umiiyak sa hallway ng ospital.