วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 8 ขอบคุณที่ดึงสติ [100%]

ความรู้สึกที่ฉันกำลังบีบๆ คลำๆ นี่คืออะไรกันแน่นะ? รู้แค่ว่ามันนุ่มนิ่มและเต็มไม้เต็มมือ มันอาจจะใหญ่กว่ามือของฉันก็ได้ เพราะยิ่งบีบยิ่งนวดมันก็เหมือนจะยิ่งแข็งแรงสู้มือ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นมันนิ่มเสียจนเหมือนกำลังบีบตุ๊กตาหมีที่ห้องเลยล่ะ

“อื้อ” เสียงครางดังเล็ดลอดผ่านบนศีรษะ ทำให้ฉันที่ได้ยินเสียงจำต้องลืมตาขึ้นเมื่อมองว่าเสียงที่ว่ามันคืออะไร กระทั่งแสงสว่างจากกระจกใสที่ไม่ได้ปิดผ้าม่าน ถึงแม้จะมืดครึ้มก็ทำให้ได้รู้ว่าร่างสูงที่นอนให้ฉันกอดก่ายอยู่ตอนนี้...

พะ พี่โฬม! ฉันแทบจะหลุดกรี๊ดออกมาแล้วถ้าไม่ตั้งสติของตัวเองเอาไว้เสียก่อน ใช่สิ เมื่อคืนฉันกับพี่โฬมนอนด้วยกันบนเตียงในห้องนอนของเขา หากแต่ว่าฉันแล้วที่มือกำลังจับคลำอยู่ตอนนี้มันคืออะไรกันแน่

“อย่าเล่น” น้ำเสียงแหบพร่าครางเล็กน้อยเอ่ยห้าม “หนูหยุดบีบได้แล้ว”

“คะ” สายตาคมตวัดมามองฉันด้วยสีหน้าที่เจ็บร้าวราน ฉันไปทำอะไรให้พี่โฬมต้องเจ็บปวดกันล่ะเนี่ย

“ใกล้แข็งแล้วนินิว” ยังคงสับสนและงุนงง กระทั่งไอ้ตัวที่ฉันบีบอยู่มันเริ่มขยายสู้มือฉันอีกต่างหาก พอหลุบสายตามองมือของตัวเองก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อมันไปหยุดอยู่ตำแหน่งเป้ากางกางของพี่โฬม และใช่ หมีนุ่นนิ่มที่ว่าก็คือกรวยใหญ่ของพี่โฬม กรี๊ด! ฉันไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะได้สัมผัสมันเลยนะ หนำซ้ำได้เห็นว่ามันชูชันตั้งโด่ราวกับภูเขาไฟฟูจิที่รอวันปะทุ พี่โฬมถอนหายใจพลางลุกขึ้นนั่งยกมือเกาศีรษะตัวเอง “หนูทำให้พี่เมื่อยมืออีกแล้ว”

“นะ หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ” ฉันรีบขอโทษขอโพยเขา “ก็มันนิ่ม หนูเลย...”

“บีบไม่ยั้ง” ใช่สิ บีบมันมือเกินไปจนพี่โฬมชี้โด่ในตอนเช้าแบบนี้ ฉันไม่ได้รังเกียจเลยด้วยซ้ำ มันเขินจนไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ อะ อยากจะบ้าตายอยู่แล้วนินิว! “อยากมาช่วยพี่ไหม”

“คะ!”

“หึ ล้อเล่น” อย่ามาล้อเล่นกันแบบนี้ได้ไหมเนี่ย จะให้ฉันช่วยอะไรเขาได้กันล่ะ นอนมองพี่โฬมที่ลุกขึ้นจากเตียงหยิบผ้าขนหนูที่พาดบนโซฟามาพาดบ่า จังหวะเขาเดินใช่ปะมันก็ชูชันจนเดินโตงเตงไปมา เห็นขนาดภายใต้กางเกงแล้วแอบลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เลย ก่อนจะเข้าห้องน้ำพี่โฬมก็หันมามองฉันพลางอมยิ้ม “นี่ยังไม่แข็งเต็มที่นะ”

“มะ มาบอกหนูทำไม”

“เผื่อหนูจะคิดว่านี่ใหญ่แล้ว” พี่โฬมขยิบตาให้พลางทิ้งท้ายก่อนเข้าห้องน้ำ “จริงๆ มันใหญ่ยาวกว่านี้ หนูอยากดูหรือเปล่าล่ะ”

“มะ ไม่ค่ะ!”

ยังมีหน้ามาหัวเราะใส่ฉันอีกนะ คนน่าไม่อายเลยอะ... ฉันเอาผ้าห่มปิดหน้าตัวเองและมองมือที่บีบคลำตรงนั้นของพี่โฬม จนไม่อยากจะข่มตาหลับเลยให้ตายสิ พี่โฬมคนบ้า!

“วันนี้พี่จะพาไปสนามแข่ง”

“ค่ะ”

“หนูพร้อมกลับบ้านหรือยัง” หลังจากทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ฉันก็สวมชุดนักศึกษาของตัวเองตามเดิมที่ปั่นแห้งเอาไว้ ตอนนี้กำลังนั่งกินอาหารเช้ากับพี่โฬมซึ่งพี่เจคยังไม่ตื่น อาหารเช้าง่ายๆ ของพี่โฬมก็คือซีเรียลกับนมจืดแค่นั้น “จำคำพี่เอาไว้นะ ทุกปัญหามันมีทางออกเสมอ หนูแค่ต้องเผชิญกับมัน”

“...” ตอนแรกฉันน่ะคิดว่ามันคงจะไม่มีทางออกสำหรับฉัน ทว่าตอนนี้ฉันกล้าเผชิญหน้ากับมันเพราะผู้ชายคนนี้

“สู้ๆ พี่อยู่ข้างหนูตลอด หันมาก็เจอพี่” มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ที่พี่จะได้อยู่ข้างหนู ถ้าหากหนูตกลงหมั้นหมายกับท่านรณกร เราสองคนก็คงจะไม่ได้เจอกันอีก เพราะฉันไม่กล้าสู้หน้าพี่โฬมในฐานะเป็นเมียเก็บของท่านรณกร ฉันละอายใจเกินกว่าจะสู้หน้าหรือทำเป็นรู้จักกับเขา

“พี่คิดว่าปัญหาที่หนูเจอมันจะถูกแก้ไขได้จริงๆ ใช่ไหมคะ”

“อืม” พี่โฬมตักซีเรียลเข้าปากพลางพยักหน้า “หนูเก่ง”

“...”

“เพราะการที่คนๆ หนึ่งจะผ่านเรื่องราวแสนเจ็บปวดหรืออดทนต่อการถูกทำร้ายจิตใจได้ ยังไงก็เก่งอยู่แล้ว”

ฉันไม่ได้เก่งหรอก อย่ามองว่าการที่ฉันผ่านช่วงเวลายากลำบากมาได้มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องทนกับมันไปตลอดนี่นา และใช่ไง ฉันกำลังต้องทนทุกข์ทรมานไปทั้งชีวิตเพื่อเอาตัวเข้าแลกชดใช้หนี้สิบล้านที่พ่อสร้างเอาไว้

“ขอบคุณพี่โฬมนะคะ หนูเข้าใจแล้ว”

“ดีมาก วันนี้ไปปลดปล่อยกัน” พี่โฬมบอกว่าพี่เกียร์และพี่เจคลงแข่งขันด้วย และมันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้ไปตะโกนแหกปากเพื่อปลดปล่อยความรู้สึกที่มีออกไปจนหมด ฉันเชื่อว่าคำพูดของพี่โฬมมันต้องดีแน่กับการตัดสินใจครั้งสำคัญของฉันที่กำลังจะเกิดขึ้น

สนามแข่งรถเถื่อน พัทยา เวลา 20.43 น.

‘บราโว่ การิน Winner!’

ฉันตะโกนดีใจพร้อมกันคนอื่นๆ เมื่อพิธีกรประกาศว่าพี่เกียร์ชนะการแข่งขันรถ จากนั้นก็หันไปสบตากับพี่โฬมที่อมยิ้มให้กับท่าทางที่โลดเต้นของฉัน จึงกวักมือเรียกเขาให้เอนใบหูลงมาใกล้ๆ

“ทำไมพี่ถึงมั่นใจคะว่าพนันที่พี่ลงไปจะเป็นฝ่ายชนะตลอด” คำถามของฉันทำให้พี่โฬมอมยิ้มและโน้มใบหน้ามากระซิบบอกความลับที่ข้างใบหู

“เรียนรู้เกมก่อนจะลงมือเล่น ต้องหัดเข้าใจมันและทำความเข้าใจก่อนว่ารูปแบบมันเป็นยังไง”

“อ๋อ”

“มีคนเคยบอกพี่เอาไว้”

ไม่ได้คิดสงสัยหรือถามหรอกนะว่าใครเป็นคนบอกเขา ก็คงจะเป็นคนที่ชื่นชอบการพนันอะไรแบบนี้มากกว่าล่ะมั้ง พี่โฬมเคยบอกว่าก่อนตัวเองจะชนะและเรียนรู้มัน เขาเองก็เคยแพ้มาก่อน ทว่าเขากลับเรียนรู้ที่จะเข้าใจกับมัน ถึงทำให้เขาชนะพนันมาโดยตลอด เขาไม่ได้เล่นถึงขั้นจริงจังมีแพ้บ้างเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ได้เล่นจนทำให้คนรอบข้างต้องเดือดร้อนเหมือนกับที่ฉันเจอกับตัวเอง การพนันแบบฉบับของพี่โฬมมันไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่คิด แต่คนที่น่ารังเกียจคือคนที่เล่นแล้วหมดตัว ทิ้งปัญหาหนี้สินเอาไว้ให้คนข้างหลังต่างหากที่น่าขยะแขยงและฉันเกลียดมากที่สุด

ความสนุกมันจบลงหลังจากที่พี่โฬมขับรถมาส่งฉันที่ปากซอยเข้าบ้าน เช่นเคยคือฉันไม่ให้เขาเข้าไปส่งถึงหน้าบ้าน มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน เลยคิดว่าการถอยห่างออกมามันคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด ฉันไม่อยากถูกพี่โฬมมองด้วยสายตารังเกียจเหมือนที่เคยมองเขาก่อนหน้านั้น

“ขอบคุณนะคะ วันนี้หนูสนุกมากเลย” และได้คิดทบทวนปัญหาที่ตัวเองกำลังเผชิญต่อจากนี้ “อย่างที่พี่โฬมบอกปัญหาทุกปัญหามันมีทางออกของมัน ซึ่งมันอยู่ที่ตัวของหนูว่าจะเป็นคนกำหนดมันแบบไหน”

“เข้มแข็งนะนินิว” ฝ่ามือหนาเอื้อมมือมาประคองแก้มฉันพลางใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไล้เบาๆ สัมผัสของพี่โฬมช่างอ่อนโยน อยากเห็นแก่ตัวมากกว่านี้ อยากขอเขาให้มากกว่านี้จัง แต่ก็รู้ว่าตัวเองไม่มีค่าพอให้เรียกร้องมันจากเขา “หนูต้องผ่านมันไปได้แน่ พี่เชื่อ”

“ขอบคุณค่ะ”

“หนูมีพี่นะ พี่อยู่กับหนู มีอะไรโทรมาหรือส่งข้อความมาก็ได้” พยักหน้ารับพลางสบตากับพี่โฬม ดูเหมือนเขาจะลังเลเล็กน้อยและสุดท้ายก็ไม่ลังเลที่จะโน้มใบหน้ามาจรดจูบลงบนแก้มฉันอย่างแนบแน่น “ชีวิตของหนูมีอะไรให้ทำอีกเยอะแยะ”

“...”

“อย่าคิดอะไรตื้นๆ นะ” คำพูดของพี่โฬมทำให้ฉันเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงนใจ “ที่บ้านคงเป็นห่วงแย่แล้ว”

“หนูไปก่อนนะคะ”

ฉันเปิดประตูรถและก้าวเท้าลงมายืนมองซอยเข้าบ้าน เอาล่ะนินิว ต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างที่พี่โฬมพูดปลุกใจนั่นแหละ ต่อให้ชีวิตของฉันจะต้องถูกขังอยู่ในนรกหรือต้องกลายเป็นเมียเก็บของท่านรณกรมันก็คือการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดสำหรับฉัน เพราะคงไม่มีปัญญาหาเงินมาคืนท่านได้หรอกเงินตั้งสิบล้านไม่ใช่สิบบาท ส่วนคนเป็นแม่ก็ไม่คิดจะช่วยเหลือ จ้องจะขายฉันและเฉดหัวให้ออกจากบ้านที่เป็นครึ่งหนึ่งของฉัน เพื่อจะได้เสวยสุขกับผัวใหม่และลูกใหม่

ใครไม่ต้องการฉันอย่างน้อยก็มีตัวฉันเองที่ยังมีค่า ยังมีเพื่อนที่ถ้าหากรู้เรื่องนี้จะยังอยู่ข้างๆ กันไหม รวมไปถึงพี่โฬมเองก็ตามที เขาจะรังเกียจหรือไม่อยากยุ่งกับฉันเลยหรือเปล่า มันก็คงไม่ได้ต่างกันหรอก จริงไหมนินิว

“นี่แกหายหัวไปไหนมาทั้งคืน!” เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านแม่ก็ตวาดใส่ฉันพร้อมพ่อเลี้ยงและเดือน ดูเหมือนหล่อนจะเตรียมตัวไปเที่ยวเพราะแต่งตัวสวยมาก ก่อนจะแสยะยิ้มให้ฉันราวกับสมเพชเวทนา “ดีนะที่ท่านรณกรไม่โกรธ”

“หนูตัดสินใจแล้ว” แม่ที่ยกมือกุมขมับตัวเองเป็นอันหยุดชะงักเพื่อมองหน้าฉัน นับเป็นครั้งแรกที่ฉันไม่วิ่งหนี ไม่ร้องไห้ฟูมฟายและไม่โวยวายอะไรทั้งนั้น เพราะพี่โฬมเขาสอนฉันยังไงล่ะ ต้องใช้ความคิดแก้ปัญหาไม่ใช่การหันหลังหนีปัญหาแบบนั้นมันไม่ได้ช่วยอะไรหรอก

“ตัดสินใจอะไร”

“หนูจะหมั้นกับท่านรณกร”

ในเมื่อทุกคนทำเหมือนกับว่าฉันเป็นเบี้ยที่จะถูกจับไปวางเอาไว้ตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ ฉันก็จะเป็นเบี้ยให้พวกเขาจับวางตามที่ต้องการ เมื่อใดที่เบี้ยชิ้นนี้หมดประโยชน์ ก็ช่วยปลดปล่อยให้เป็นอิสระด้วยเถอะ เพราะฉัน... ไม่อยากทนเดินอยู่บนกระดานที่มีแต่คนจ้องจะเอาเปรียบชีวิตของฉัน

*--------------------------------------------------------*