วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 9 เบี้ยล่าง [50%]

Rome Game #9

เบี้ยล่าง

วันนี้แม่นัดให้ฉันไปเข้าสปาเพื่อเสริมสวย ถึงจะบอกว่าฉันสวยอยู่แล้วก็ตามทีและแม้ว่างานหมั้นจะจัดแบบภายในครอบครัวแม่ก็อยากทำให้ฉันสวย เพื่อพาไปขัดผิว ทำผมใหม่ทั้งหมด เลิกเรียนบ่ายนี้จำต้องรีบกลับบ้านตามคำสั่งของแม่ พอฉันทำตามอย่างว่าง่าย แม่ก็เอาใจใส่ฉันเอาแต่พร่ำบอกว่าให้เอาอกเอาใจท่านรณกร อยากได้หรืออยากให้ท่านยกหนี้ให้ก็อ้อนเขา สำคัญเลยคือกอบโกยเงินทองมาให้ได้มากที่สุด อย่างหลังฉันไม่ได้ต้องการหรอกนะที่ต้องการก็คือให้ท่านยกหนี้สิบล้านให้ก็เพียงพอ ถึงจะต้องอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ ในฐานะเมียเก็บก็ไม่เป็นไร ถ้าไม่มีใครพูดก็คงไม่มีใครรู้หรอก

“ไปกินติมกัน”

“ไม่อะ ฉันมีนัดกับแม่”

“หือ ถามจริง” เยลเองก็คงจะตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ ฉันกับแม่ก็สนิทสนมกัน ระหว่างเดินออกจากคณะเพื่อตรงดิ่งกลับบ้าน จังหวะนั้นฉันก็เหลือบมองโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะ หลายวันมานี้ฉันไม่เห็นพี่โฬมเลย เห็นบอกว่าเด็กวิศวะโยธาเรียนค่อนข้างหนักกลับก็ดึก เขาเองก็ไม่ได้ติดต่อหรือส่งข้อความมาหาฉันหรอกนะ

มันดีที่สุดแล้ว... ไม่มีอะไรดีไปกว่าเราสองคนค่อยๆ จางหายไปจากกันและกัน

“กระดี๊กระด๊าเหลือเกินนะ” ละสายตาจากโต๊ะหินอ่อนมองเดือนที่ยังอุตส่าห์แวะมาทักทาย ทั้งที่คณะนิเทศฯ อยู่ไกลกว่าวิศวะมากพอควร เธอกอดอกมองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าพลางแสยะยิ้ม “แหงสิ กำลังจะได้หมั้นกับผู้ชายนี่”

“ห๊ะ!”

“อะไรกันเยล นี่เธอไม่รู้เหรอว่าเพื่อนรักของเธอน่ะกำลังจะหมั้น” เดือนยกมือปิดปากตัวเอง แสร้งทำเป็นหลุดปากออกมาทั้งที่เธอตั้งใจ “ก็นะใครจะอยากบอกกัน ในเมื่อผู้ชายที่หมั้นด้วยเป็นถึงคนใหญ่คนโต รุ่นพ่อ”

รุ่นพ่อเหรอ?

หล่อนจงใจพูดให้เพื่อนของตัวเองได้ยินและแน่นอนว่าเยลถึงกับไปไม่เป็นเลย เพื่อนมองหน้าฉันราวกับต้องการคำตอบที่อยากได้ตอนนี้และเดี๋ยวนี้

“เลิกคบกับนินิวไปเถอะ เพราะหลังจากหมั้นก็จะกลายเป็นเมียน้อยเขาเพื่อใช้หนี้ที่พ่อบังเกิดเกล้าไปยืมเขาเอาไว้”

“อย่าบอกนะว่าหมั้นขัดดอกน่ะเดือน”

“อุ้ย อย่าพูดแบบนั้นสิ ท่านน่ะเสนอเองเลยนะว่าอยากหมั้นกับนินิว”

“อาจจะมีเมียแล้วหรือเปล่า ผู้ชายคราวพ่อเชียวนะ” เพื่อนเธอสมทบและนั่นทำให้ฉันกำหมัดแน่น

“รู้ถึงไหนอายไปถึงนั้นเลยนะ ยังเด็กและเป็นสาวสวยขนาดนี้ ต้องกลายไปเป็นเมียน้อยเมียเก็บ”

“นี่!” เยลตวาดใส่เดือนที่แลดูไม่สะทกสะท้านอะไร

“ต้องไปบำเรอชายแก่บนเตียง คิดแล้วก็น่าสมเพชจริงๆ ชีวิตของเธอจากเป็นหงส์อยู่ดีๆ กลายเป็นอีกาซะงั้น” เดือนหันไปหัวเราะกับเพื่อนตัวเองราวกับเยาะเย้ยฉันเสียเต็มประดา “จากนี้พอเจอกันก็คงจะไม่อยากเสวนาด้วยนะ ฉันรังเกียจอะ ผู้หญิงที่ไปเป็นเมียน้อยชายแก่คราวพ่อ ฮ่าๆ”

เพียะ

“!”

“นะ นิว”

ไม่รู้ว่าอารมณ์ของฉันมันดำดิ่งไปมากแค่ไหน ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้ตัวเองฟาดมือลงบนแก้มของเดือน หนำซ้ำยังคงตรงเข้าไปจิกทึ้งศีรษะของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย โดยมีเพื่อนของหล่อนพยายามช่วยเอาไว้ หากแต่ว่าพอคนเราโมโหต่อให้ช้างมาฉุดมันก็ฉุดอารมณ์โกรธไม่ได้หรอกนะ เพราะสิ่งสำคัญคือหล่อนดูถูกฉันต่อหน้าทุกคนและต่อหน้าเพื่อนของฉัน

“กรี๊ด! ฉันจะไปฟ้องคุณแม่”

“เชิญ” สภาพของหล่อนดูไม่ได้เลยด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับฉันที่แทบจะไม่มีรอยขีดข่วน “ฟ้องให้หมดนะ”

“...”

“แม่ไม่กล้าทำตัวฉันเป็นรอยหรอก!” เพราะฉันต้องดูสวยและดูดีในวันที่ท่านรณกรมาหมั้นยังไงล่ะ เดือนมองหน้าฉันอย่างโกรธแค้นและสะบัดหน้าหนีไป ผ่านสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่มุงดูเรา

“นิว นี่มันเรื่องอะไรกัน” หันไปสบตากับเยลและต้องเบิกตากว้างสุดขีดเมื่อเห็นเสือยืนมองฉันอยู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง หวังแค่ว่าเพื่อนจะไม่ได้ยินนะ มันน่าอายเกินกว่าจะบอกพวกเขาหากแต่ว่าถ้าได้ยินไปจนหมดก็ไม่มีอะไรจะต้องปิดบังกันอีกต่อไป “ไม่จริงใช่ไหมนิว แกบอกฉันสิ”

ฉันมองเสือ เยลและทอยซึ่งพากันมานั่งที่ร้านกาแฟหน้ามหาลัย มันเงียบสงบและไร้ผู้คน ดังนั้นเรื่องที่ถูกปิดเอาไว้พอเดือนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนจึงถูกเล่าออกไปโดยใช้เวลาแค่เพียงสิบห้านาที เยลถึงกับยกมือกุมศีรษะตัวเองพลางทำหน้าไม่สบายใจไม่ต่างจากทอย

“เอาจริงดิ ทำไมแกไม่บอกพวกเราวะ”

“ปัญหาของฉัน ต้องแก้มันด้วยตัวเองและฉันไม่อยากให้พวกแกมายุ่ง”

“แล้วคือจะไปหมั้นกับตาแก่นั่นจริงดิ” ทอยเอามือทุบโต๊ะ “กูจะบ้า”

“ท่านให้โอกาสแม่ใช้หนี้ท่านมาสามปี เงินสิบล้านไม่ใช่สิบบาทนะ” เสมองเสือที่ยังคงนั่งกอดอกนิ่งๆ เขาไม่มีแม้แต่คำพูดอะไรออกมาเลยกระทั่งกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ

“ฉันไม่ยอม” คำว่าไม่ยอมของเขาทำให้ฉันเอื้อมไปจับมือหนา บีบกระชับเบาๆ จนเสือกลอกตาขึ้นบน “ขอร้องเลยนิว อย่ามองแบบนี้”

“ไม่เป็นไร ฉันโอเค”

“แกจะเอาตัวไปผูกติดกับท่าน ในฐานะเมียน้อยเมียเก็บเหรอนิว” เยลถึงกับน้ำตาคลอ ฉันน่ะเหนื่อยจะร้องไห้และฟูมฟายแล้วล่ะ มันไม่ได้ช่วยให้ปัญหาคลี่คลายไปได้ ดังนั้นการตัดสินใจของฉันมันถูกต้อง

“รังเกียจฉันไหม”

“ใครจะไปเกลียด ถ้าจะเกลียดแม่งขอเกลียดแม่เธอก็แล้วกัน!” ทอยโวยวายพลางถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ยังไงก็เพื่อนกันปะ โอเคถ้าติดหนี้สักล้าน กูยังพอหาทางช่วยได้นะ นี่ตั้งสิบล้าน”

“ถึงแบบนั้นฉันก็ไม่อยากให้พวกแกต้องเดือดร้อนไง มันก็แค่การหมั้นอะ” ใช่ แค่หมั้นเอง ไม่ได้ตบแต่งและอีกอย่างฉันคงจะต้องอยู่แบบไม่ให้ใครรู้ว่าเป็นเด็กของท่านรณกรแค่นั้น คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง ยังไม่ได้คุยรายละเอียดกับท่านด้วย “ท่านดูใจดีมากเลยนะ”

“ใจดีกับผีน่ะสิ มีอย่างที่ไหนมาหมั้นกับเด็กรุ่นลูก”

“ท่านไม่มีทางเลือก เหมือนกับฉัน” อันนี้ท่านรณกรก็ถูกแม่บีบเหมือนกันไง บีบทางอ้อมให้รับฉันไปขัดดอก ไม่เช่นนั้นแม่จะส่งฉันไปให้เจ้าหนี้คนอื่นที่แม่ยังชดใช้ไม่หมด สำหรับของท่านรณกรมันมากกว่าเจ้าหนี้คนอื่นที่แม่ทยอยใช้ไป

“นังเดือนก็นะ ลูกเลี้ยงแท้ๆ ใช้ชีวิตสุขสบายยังกับลูกตัวจริง” ฉันเองก็สมเพชตัวเองตรงนี้เหมือนกันนั่นแหละ แม่อยากเฉดหัวฉันออกจากบ้านเพื่อจะได้เสวยสุขกับครอบครัวใหม่ “แกแน่ใจแล้วใช่ไหมนิว”

“อืม” ตอบเยลเพราะถ้าหากไม่แน่ใจฉันคงไม่ตอบตกลงหมั้นกับท่านรณกรหรอก “เดี๋ยวฝันร้าย มันก็ผ่านไปเอง”

“ท่านคงไม่คิดจะทำอะไรแกแบบ...” สบตากับเยลที่ไม่พูดต่อก็พอเข้าใจถึงความหมายของมัน

“ไม่รู้สิ ก็ต้องไปปรนนิบัติดูแลท่านนี่นา” สิ้นคำพูดฉันเสือก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ราวกับทนฟังไม่ได้จึงออกจากร้านไปอย่างหงุดหงิด เขาอยากช่วยแต่รู้ว่าฉันไม่ได้ต้องการ เสือเองไม่ได้มีเงินทองมากมายพอจะช่วยใช้หนี้ตรงนี้ได้ ดังนั้นฉันก็เลยเลือกที่จะบอกเพื่อนว่าขอให้ฉันได้แก้ปัญหามันเองดีกว่า “คงมีมั้ง”

“55 แล้วปะ คงไม่มีแรง” ทอยทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ถ้ามันทำบอกนะ กูจะไปต่อยให้หน้าพังเลย”

“เฮ้อ ฉันปวดหัวแทนแกเลยอะนิว ทำไมชีวิตแกถึงได้เป็นแบบนี้วะ!”

เป็นเพราะพ่อนั่นแหละ พ่อคนเดียวที่ทำให้ชีวิตของฉันต้องพังพินาศและแม่ก็หยิบยื่นความพินาศมาให้ฉัน ไม่มีใครสักคนที่เข้าใจความรู้สึกของฉันได้ดีเท่าเพื่อน เท่าพี่เจคหรือเท่ากับพี่โฬมอีกแล้ว ยิ่งพี่โฬมเขายิ่งเข้าใจฉัน เชื่อใจฉันและเชื่อว่าฉันจะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นได้ เพราะคำพูดของเขาและมีเขา ฉันถึงได้เข้มแข็งมากขนาดนี้ยังไงล่ะ

หลังจากแยกย้ายกับเพื่อน มาถึงบ้านก็เจอกับแม่ที่แหกบ้านตะโกนหาฉันลั่นบ้าน พร้อมเดือนกับพ่อเลี้ยงที่สภาพเยินจนดูแทบไม่ได้ แม่ตรงปรี่เข้ามาหาฉันคว้าต้นแขนและบีบอย่างแรง

“แกตบหน้าเดือนทำไม”

“ถามเดือนสิคะว่าทำอะไร หนูถึงตบ”

“เดือนไม่ได้ทำอะไรนะคะแม่ เดือนแค่ไปถามเรื่องหมั้นกับท่านเฉยๆ นิวโกรธก็เลยตบเดือน”

“แกนี่มันสร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ” แม่ไม่คิดจะฟังและฉันจะอธิบายไปเพื่ออะไรล่ะจริงไหม

“ผมไม่ยอมนะนารี ยังไงผมก็อยากเห็นคุณลงโทษนินิว คุณดูลูกเราสิ” ฉันถอนหายใจพลางเสมองเดือนที่กอดเอวพ่อออเซาะร้องไห้ว่าเจ็บมาก เหอะ ทีตัวเองแซะฉันคนฟังไม่เจ็บเลยมั้ง

“ไม่ได้ ฉันทำร้ายนิวได้ที่ไหนคุณก็รู้” คลายมือที่ต้นแขนฉัน “มันจะมีรอยไม่ได้ ไม่งั้นท่านไม่ชอบใจแน่”

[50%]

*-------------------------------------------*