INICIAR SESIÓN
Rumah nomer Tujuh
Última actualización : 2025-08-08
18
Compartir:
Reportar
Bertahun-tahun lalu, keluarga Pratama dibantai secara misterius di rumah besar mereka yang terletak di ujung gang. Mayat-mayat ditemukan seminggu kemudian—satu di kamar, satu di kamar mandi, dan dua lainnya tergeletak saling berpelukan di kamar utama. Kasus itu tak pernah terpecahkan. Rumah nomor tujuh dibiarkan kosong. Membusuk dalam sunyi. Hingga waktu perlahan menghapus ingatan warga… Tapi kejahatan tidak mati. Empat mahasiswa—dua di antaranya kakak beradik—menyewa rumah itu karena harganya murah. Mereka menganggap cerita seram sebagai bualan orang tua. Namun suara air tetes dari langit-langit, bau busuk yang tak pernah hilang, dan tangisan bocah tengah malam... menjadi sinyal pertama. Rumah ini tidak sekadar berhantu. Ia menyimpan kutukan. Dan rumah ini... tidak membiarkan siapa pun pergi tanpa membayar.
Ver másCapítulo 1
Malam Terakhir di Rumah Itu
ตอนที่ 1. เผชิญหน้าจอมมาร/1
คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเมดิสัน
แท็กซี่คันหนึ่งแล่นมาจอดบริเวณหน้าประตูทางเข้าด้านหน้าของคฤหาสน์หรู ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงเพรียวของหญิงสาวผมสั้น ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์สีเข้มก็ก้าวลงมาจากรถคันนั้น ดวงตาคมงามทอดมองประตูรั้วอัลลอยด์สูงตระหง่านด้วยสายตาเคร่งขรึม ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินทางใบย่อมลงมาวางบนพื้นถนน แล้วส่งเงินให้คนขับรถตามราคาที่อีกฝ่ายได้บอกไว้ เมื่อรถแล่นออกไปร่างเพรียวบางนั้นก็หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กมาถือ ก่อนจะเดินไปกดกริ่งหน้าประตู เพียงไม่กี่นาทียามรักษาความปลอดภัยก็มาเปิดประตูให้ แต่ไม่ยอมให้แขกผู้มาเยือนเข้าไปข้างใน หากสอบถามตามหน้าที่ของตน เพื่อความปลอดภัยของเจ้าของบ้าน แม้ท่าทางของแขกผู้มาเยือนจะห่างไกลกับคำว่าโจรไม่น้อย แต่สมัยนี้ยากนักจะเชื่อถือคนที่บุคลิกหน้าตา โจรในคราบผู้ดีก็มีมาให้เห็นบ่อยๆ ในข่าวทีวี
“มาพบใครครับ” ปากสอบถาม แต่สายตาจ้องผู้มาเยือนเขม็ง
“ฉันชื่อโรสิตา ปิยาวัฒน์ค่ะ เป็นเพื่อนของคุณไอรีน เมดิสัน” โรสิตาแนะนำตัวเอง ดวงตากลมโตสบสายตากับคนถามไม่หลีกหลบ มุมปากแต้มรอยยิ้มทอดไมตรี
“อ๋อ เป็นเพื่อนกับคุณไอรีน เชิญครับ เชิญเข้าไปข้างในครับ ตอนนี้คุณไอรีนไม่อยู่ครับ แต่คุณไอรีนสั่งผมไว้ว่าให้คอยต้อนรับเพื่อนของเธอครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัย รีบเปิดประตูให้แขกคนสำคัญของเจ้านายทันที
“เชิญคุณเข้าไปด้านในได้ครับ คุณไอรีนให้คุณไปรอเธอข้างใน เดี๋ยวผมจะโทรบอกยายแมรี่ ให้พาคุณไปที่ห้องคุณไอรีนครับ”
ว่าแล้วคนพูดก็โทรเรียก นางแมรี่ผู้เป็นแม่บ้านมาพาโรสิตาเข้าไปด้านใน ราวห้านาทีแม่บ้านร่างท้วมก็เดินออกมาหา นางกุลีกุจอช่วยหญิงสาวหิ้วกระเป๋าพาโรสิตามาที่ห้องของไอรีน ก่อนจะช่วยหญิงสาวจัดเสื้อผ้าที่เตรียมมาด้วยเข้าตู้ ทั้งสองเปิดกระเป๋านำเสื้อผ้ามาวางบนเตียง เสื้อผ้าของโรสิตาส่วนใหญ่เป็นเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ ชุดนอนก็เป็นชุดเสื้อกับกางเกงแบบผู้ชาย ทำให้คนช่วยจัดอดลอบมองแกมสังเกตพฤติกรรมของสาวน้อยผมสั้นคนนี้ไม่ได้
ใบหน้าเรียวรูปไข่นั้นรับกับจมูกโด่งงาม ดวงตากลมโตมีแพขนตาหนางอนใต้เรียวคิ้วสวยดูน่ามอง หากเจ้าตัวจะไว้ผมให้ยาวอีกนิด นางแมรี่เชื่อว่าคุณโรสิตาอาจจะสวยกว่าคุณไอรีนคุณหนูของเธอเป็นแน่
“ขอบคุณค่ะป้าที่ช่วยโรสจัดของ โรสฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ จะมารบกวนหลายวันเลยค่ะ”
โรสิตายิ้มบางๆ เกาะแขนแม่บ้านร่างท้วมไว้ ขณะเอนกายเข้าซบคนสูงวัยกว่าอย่างประจบ กิริยานั้นทำให้คนเห็นรู้สึกเอ็นดู ความคิดลบๆในใจค่อยๆเลือนหาย ถ้าคุณโรสเป็นทอมก็คงจะเป็นทอมที่น่ารักที่สุดในโลก ขี้อ้อนอย่างกับลูกแมวแบบนี้ ชักจะไม่ค่อยแน่ใจเสียแล้วสิ นางแมรี่มองใบหน้าหวานใสของหญิงสาวอย่างวิเคราะห์อีกครั้ง
“คุณโรสกับคุณไอรีน รู้จักกันมานานแล้วหรือคะ” คำถามนั้นคนถามตั้งใจล้วงข้อมูล
“รู้จักกันตั้งแต่เรียนมหาลัยปีแรกแล้วค่ะ แต่โรสไม่เคยมาที่บ้านไอรีนเท่านั้นเอง”
โรสิตาขยับกาย เอนตัวบนที่นอนอย่างสบายอารมณ์ เข้าใจดีว่าคนแก่อย่างนางแมรี่ห่วงใยไอรีน คงจะเข้าใจว่าเธอกับเพื่อนสาวมีความสัมพันธ์กันแบบวิปริตผิดเพศ ซึ่งข้อนี้จะโทษคนคิดก็ไม่ได้เพราะบุคลิกท่าทางของเธอ มันทำให้คนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนคิดแบบนั้นได้ทุกครั้ง จะให้เธอเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัว เปลี่ยนบุคลิกนิสัยคงทำไม่ได้ เมื่อเธอชอบทำตัวสบายๆ ไม่ชอบแต่งตัวแบบผู้หญิงทั่วไป นอกจากจำเป็นจริงๆ
“มิน่าป้าถึงไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน ขอโทษนะคะ คุณมาเยี่ยมคุณไอรีนหรือว่ามาทำธุระอะไรคะ” นางแมรี่อดถามไม่ได้ ด้วยไอรีนไม่ได้แจ้งให้นางทราบว่าโรสิตามาพักที่นี่ด้วยสาเหตุอะไร
โรสิตาคลี่ยิ้มสวย ชันแขนหนุนศีรษะบนฝ่ามือ ขณะตอบว่า “โรสมาช่วยไอรีนทำโปรเจกงานค่ะ ไอรีนเขาขอร้องให้มาช่วยพรีเซ็นส์งาน”
“อ้อ เห็นคุณไอรีนเธอบ่นอยู่เหมือนกันว่า คุณโอลิเวอร์ไม่ยอมช่วยเธอ ก็เล่นไปแกล้งป่วนพี่ชายจนสาวๆ ของพี่หนีกระเจิง ใครจะยอมช่วยล่ะคะ”
นางแมรี่พยักหน้าเข้าใจ นางดูแลคุณหนูเล็กและพี่ชายทั้งสองมาตั้งแต่เด็ก ปัจจุบันแม้ทั้งสามจะเติบโตเป็นหนุ่มสาวแล้ว แต่ยังชอบแหย่กันเป็นเด็ก จนนางต้องมาห้ามทัพอยู่บ่อยๆ ไอรีนหวงพี่ชายมากไม่ยอมให้พี่ชายมีคนรัก เอริกพี่ชายคนโตนั้นหญิงสาวไม่ค่อยหวงเพราะรู้ว่าพี่ชายชอบทำงานมากกว่าชอบจีบสาว ต่างจากโอลิเวอร์พี่ชายคนรอง ที่ขยันควงสาวมายั่วให้น้องโมโหเล่น นางรู้ดีว่าโอลิเวอร์แกล้งน้องสาวเล่น เขามีนิสัยเอาการเอางานไม่ต่างจากพี่ชาย แต่บุคลิกของโอลิเวอร์จะเป็นคนสนุกสนานไม่เคร่งขรึม ระเบียบจัดอย่างเอริกพี่ชายคนโต เมื่อนึกถึงเอริก นางแมรี่อดหวั่นใจแทนโรสิตาไม่ได้ เมื่อรู้ดีว่าคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเมดิสันนั้น เกลียดพวกลักเพศเข้าไส้ คนสูงวัยกว่าทอดสายตามองใบหน้าอ่อนใสของหญิงสาวผมสั้นอย่างห่วงใย ภาวนาให้เอริกอย่าเพิ่งรีบกลับมาจากต่างประเทศในตอนที่โรสิตาพักอยู่ที่นี่
“คุณโรสทานอะไรมาหรือยังคะ ป้าจะไปจัดให้” แม่บ้านชราเอ่ยถาม
โรสิตาส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะป้า โรสยังไม่หิวค่ะขอบคุณมากนะคะ” เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ
“ถ้าอย่างนั้นป้าขอตัวไปดูแลเด็กในครัวก่อนนะคะ ปล่อยให้ต้มซุปไว้ ไม่รู้ว่าลืมเปิดเตาทิ้งไว้หรือเปล่า”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ต้องการอะไร นางแมรี่จึงปล่อยให้พักผ่อนอยู่ในห้องตามสบาย ก่อนจะออกมาทำงานในหน้าที่ของตัวเองต่อ ร่างค่อนข้างท้วมเดินออกจากห้องของลูกสาวคนเล็กของเจ้าของบ้าน ลงมายังชั้นล่างก่อนจะเบิกตากว้าง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเอริก เมดิสันเดินเข้ามา
“อ่า... คุณเอริก กลับมาแล้วเหรอคะ” นางแมรี่ทักทายนายน้อยของตน พลางอ้าแขนให้ชายหนุ่มโอบกอด
“งานเสร็จไวครับ ผมเลยรีบกลับ ไม่รู้จะอยู่ทำไมกลับมาดูงานที่บริษัทเราดีกว่า” เอริกกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะคลายอ้อมแขน ปล่อยพี่เลี้ยงวัยชราให้เป็นอิสระ เขากวาดสายตามองไปรอบกาย
“คุณพ่อคุณแม่ นายโอลิเวอร์ยายไอรีน ยังไม่กลับกันเหรอครับ” เขาถามหาสมาชิกในครอบครัว
“คุณท่านทั้งสองกับคุณโอลิเวอร์ยังไม่กลับค่ะ วันนี้มีงานเลี้ยงรับรองลูกค้าอาจจะกลับเย็นๆ ส่วนคุณไอรีนเอ่อ...” นางแมรี่ไม่กล้าบอกว่า คุณหนูเล็กของเธอออกไปข้างนอกกับฟิลลิปเพื่อนของโอลิเวอร์ ซึ่งกำลังขยับฐานะจากเพื่อนพี่ชายมาเป็นคนรักของหญิงสาว หากเอริกรู้เขาคงอาละวาดตามประสาคนหวงน้องสาว
“ไอรีนอยู่ข้างบนใช่ไหม ปกติเวลานี้ ยายตัวแสบชอบนอนกลางวันนี่”
เอริกเอ่ยอย่างอารมณ์ดี วันนี้เป็นวันหยุดน้องสาวขอเขาไม่ต้องไปทำงานที่บริษัท เขารู้ดีว่าไอรีนชอบนอนกลางวันเป็นที่สุด
“พักนี้ขี้เกียจจนอ้วนเป็นหมูแล้ว ไม่ได้ผมจะไปลากตัวออกมาจากเตียงสักหน่อย”
ว่าแล้วพี่ชายใหญ่ ก็เดินลิ่วขึ้นชั้นสองไป ปล่อยให้คนแก่ยืนอ้าปากเหวอ ร้องห้ามไม่ทัน นางแมรี่ถอนหายใจแรงๆ พระเจ้าไม่เข้าข้างโรสิตาเลย ดันส่งพญามารประจำบ้านไปเจอเธอก่อนเวลาอันควร จะไปช่วยนางคงช่วยไม่ไหว สังขารของนางก็แก่ง่อมจนวิ่งตามไปไม่ทัน ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาดีกว่า บางทีคุณเอริกคงไม่อาละวาดเข้าใส่คุณโรสหรอก หญิงชราได้แต่ภาวนาให้นางเข้าใจถูก
ประตูห้องนอนค่อยๆเปิดกว้าง ร่างสูงใหญ่แทรกตัวเข้ามาภายในห้องอย่างเงียบกริบ ดวงตาคมจับจ้องไปที่เตียงนอน ก่อนที่ริมฝีปากหยักหนาจะคลี่ยิ้ม เมื่อมองเห็นร่างของใครคนหนึ่งนอนห่มผ้าคลุมโปงอยู่บนนั้น เขาค่อยๆจรดปลายเท้าย่องเข้าไปหาช้าๆ
Último capítulo
Rumah nomer Tujuh meja ke enam 3
Langkah Zaki gontai saat ia melangkah mundur, melewati lorong yang seolah makin sempit. Jantungnya berdentum tak beraturan, udara di sekeliling seperti menghisap oksigen dari paru-parunya. Tapi satu hal terus ia genggam: Kunci. Kunci itu masih ada di sakunya. Dan entah kenapa, meskipun semuanya terasa tidak nyata, besi dingin itu membuatnya tetap waras. Tetap sadar. Ia menggeret tubuhnya menuju pintu depan. Pintu itu kini terbuka sedikit—seolah rumah itu ingin memberinya kesempatan. Kesempatan terakhir. Dan Zaki, dengan seluruh tenaga terakhir yang tersisa, melangkah keluar. Begitu kakinya melewati ambang pintu—udara kembali. Suara hujan terdengar lagi. Cahaya lampu jalan menyala temaram. Dan ketika ia menoleh… rumah nomor tujuh berdiri tenang di belakangnya. Gelap. Kosong. Tak ada yang mengejar. Tak ada jeritan. Hanya keheningan… yang seperti menunggu giliran. Zaki menarik napas panjang, lalu melempar kunci itu ke selokan. > “Simpan rahasia ini, dan jangan pernah bu
Última actualización : 2025-08-08Rumah nomer Tujuh meja ke enam 2
Zaki memejamkan mata. Tarikan napasnya berat. Dada seperti diikat tali yang makin lama makin kencang. Ia tahu, begitu melewati ambang ruang makan itu, tidak ada jalan mundur. Tidak akan ada pintu keluar seperti sebelumnya. Tapi langkahnya terus maju. Tangannya menyentuh kursi kosong keenam—dingin, seolah baru ditinggalkan. Bayangan Tiara seakan masih duduk di situ, tersenyum kecil, menatap ke arah sudut ruangan tempat dulu ibunya berdiri. Zaki menelan ludah. Matanya menyapu sekeliling. Dinding rumah kini penuh dengan simbol. Bukan coretan biasa. Tapi bentuk-bentuk aneh, yang terlihat berbeda tergantung dari sudut mana dilihat. Dan di langit-langit… Ada sesuatu merayap. Perlahan. Halus. Meneteskan sesuatu yang hitam dan kental seperti oli bekas. Zaki mundur satu langkah. BRAK! Pintu di belakangnya menutup sendiri. Terkunci. Tapi Zaki tidak lari. Ia tahu ini akan terjadi. Dari kantong jaketnya, ia mengeluarkan sesuatu. Kunci. Bukan kunci rumah. Tapi kunci dari kotak besi
Última actualización : 2025-08-07Rumah nomer Tujuh Meja Keenam
Zaki tidak tidur sejak malam itu.Matanya sembab, tubuhnya kurus, pikirannya mulai kabur. Tapi satu hal ia jaga mati-matian: kesadaran.Setiap malam pukul 03:33, rumah itu datang. Kadang lewat mimpi. Kadang lewat suara dari balik lemari. Bahkan pernah muncul di layar mati televisi—lorong rumah nomor tujuh perlahan terbuka, memantulkan cahaya samar dan bayangan meja makan.Namun Zaki tak pernah membalas panggilan itu. Ia hanya duduk, terjaga, menatap jam dengan tubuh menggigil, menghitung detik sampai rumah itu pergi.Tapi ia tahu, rumah itu makin dekat.Makin melekat.Makin menjadi bagian dari dirinya sendiri.---Hari itu, Zaki berjalan di pasar tradisional, mencoba mengalihkan pikiran. Tapi setiap orang yang lewat menatapnya aneh. Beberapa bahkan seperti berbisik satu sama lain.Di depan sebuah kios kaca, ia terdiam.PANTULAN DIRINYA… duduk di meja makan.Padahal ia berdiri.Zaki menjerit, memukul kaca, tapi pantulan itu tetap duduk. Tetap menatapnya. Di belakangnya—Tiara berdiri de
Última actualización : 2025-08-05Rumah nomer Tujuh Rumah yang Lengkap
Zaki tidak bergerak. Ia hanya berdiri mematung di tengah kontrakan yang dingin dan sunyi. Pintu terbuka setengah, lorong gelap rumah nomor tujuh menganga seperti perut makhluk yang lapar.Dan di ujung lorong itu… Tiara berdiri.Rambutnya tergerai basah, wajahnya pucat, dan matanya tak lagi membawa kehidupan yang dikenalnya. Tapi yang paling membuat jantung Zaki nyaris berhenti—senyumnya.Senyum yang dulu hangat, kini tampak asing. Dingin. Seperti seseorang yang mengingat bagaimana caranya tersenyum, tapi lupa maknanya.> “Pulang, Zak…”“Di sini gak sakit lagi. Gak ada mimpi buruk lagi. Di sini kita bisa bareng terus…”Suara itu milik Tiara—tapi juga bukan. Ada gema aneh dalam ucapannya, seperti suara yang diulang dari mulut banyak orang.Zaki mundur satu langkah, tangannya gemetar hebat. “Kau… bukan Tiara.”Tiara tidak bergerak. Ia hanya berdiri di sana, di balik lorong. Di belakangnya, Zaki bisa melihat meja makan rumah nomor tujuh, kini lengkap. Lima kursi. Lima piring. Lima sosok d
Última actualización : 2025-08-01Rumah nomer Tujuh Rumah yang Memilih
Lorong yang terbuka di depan mereka tampak berdenyut, dindingnya seperti daging hidup yang mengisap cahaya dari senter Zaki. Di balik lorong, terdengar suara tangisan Kevin yang bergema panjang, bercampur bisikan-bisikan yang saling bertindihan: > “Masuklah… di sini kalian lengkap… di sini kalian
Rumah nomer Tujuh Malam yang Menolak Tidur
Jam di dinding menunjukkan pukul 11 malam.Hujan turun deras sejak magrib tadi. Suara rintiknya menghantam genteng seperti derap langkah kaki seribu orang.Di ruang tengah, mereka berempat duduk melingkar tanpa banyak bicara.TV mati. HP mati. Sinyal lenyap. Listrik kadang nyala, kadang meredup sen
Rumah nomer Tujuh Jangan Tinggalkan Kami
Pagi itu, matahari nyaris tak terasa. Langit mendung, dan udara lembap seperti semalam belum benar-benar pergi. Tak satu pun dari mereka menyentuh sarapan. Hanya suara kipas angin tua berputar lambat di langit-langit ruang tengah. Raka berdiri di bawah lubang loteng. Ia menatap ke atas, lama.
Rumah nomer Tujuh Diam yang Menggigit
Sudah lima malam berlalu sejak mereka menempati rumah itu.Awalnya semua terasa biasa.Tapi kini... keempatnya tak lagi saling menertawakan gangguan yang datang.Karena malam demi malam... tidur mereka makin pendek.Dan sunyi rumah itu, perlahan berubah jadi sesuatu yang menggigit.Senyap... tapi m
También te puede gustar
A los lectores
Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.
reseñas