LOGINNang inihain na ang mga pagkain, napansin ni Doña Soledad na sa pito o walong putahe, halos kalahati ay seafood. Alam na niya agad ang laro ng panganay niyang si Beatrice. May boiled mantis shrimp, abalone na may scallion oil, steamed blue crab, at seafood porridge. Pinanood nila si Zoe habang kumakain ito ng bawat isa nang walang pag-aalinlangan. Sandaling dumaan ang disappointment sa mga mata ni Doña Soledad, pero hindi pa rin tumigil si Beatrice. Sa kaniyang boses na seryoso pero hindi naman mataray, nagtanong siya: "Dr. Zoe, marami ka bang pasyente na allergic sa seafood?" "Quite a few po," tapat na sagot ni Zoe habang kumakain. "Seafood allergy is actually one of the most common." Noon kasi, may seafood allergy si Zoe nung bata pa siya. Pero dahil sa galing ng kaniyang master, ginamitan siya nito ng espesyal na gamot at acupuncture hanggang sa gumaling siya nang tuluyan. Mula noon, wala na siyang hindi pwedeng kainin. Bago pa makapag-usisa uli si Beatrice, pinutol na siya ni
"Totoo nga." Tinitigan ni Nathaniel ang kawalan, may kakaibang dilim at lamig sa kaniyang mga mata. Noon, kahit si Madam Rebecca ang may hawak ng alas sa pamilya Mendoza, hindi magiging ganoon kadali para sa kaniya ang magpagalaw ng isang buong sindikato. Sa huli, lahat ng hinala niya ay bumabalik kay Ramon. Matapos makulong ni Ramon, mukhang sinalo ni Madam Rebecca ang impluwensya nito, at doon siya naging kampante at mapangahas. Pero pagkatapos ng shootout pitong taon na ang nakalipas, biglang naglaho ang grupong ito—parang bula na itinago nang maigi. Sa loob ng maraming taon, nanahimik sila. "Masamang balak ang dala ng taong 'yan. You need to keep a close eye on Zoe's safety," babala ni Winston. "Kung kailangan, lumayo ka muna sa kaniya. Sa ngayon, the enemy is in the shadows, and we're in the open. Tignan muna natin kung anong trip niya at bakit siya gumagawa ng ganitong ingay." "Kung susubukan niyang kumonekta uli sa lola mo, siguradong tutulungan niya itong agawin ang kontr
Napatigil si Zoe, dahan-dahang lumapit sa tabi ni Nathaniel, at habang binubuksan ang ointment para ipahid sa binti nito, mahina siyang nagsalita. "Totoo man o hindi, wala na 'yung kwenta." Sa madaling salita: Wala ka nang pakialam. Sa unang pagkakataon, nakaramdam si Nathaniel ng matinding inis na parang sasabog pero walang malabasan. Habang ang pasimuno naman ng kaniyang high blood ay parang walang pakialam—dinidikit lang ang mga daliri sa gamot at dahan-dahang hinahaplos ang kaniyang binti. Ang malamig na ointment ay unti-unting natutunaw sa init ng kaniyang balat kasabay ng bawat galaw ni Zoe. "Anong walang kwenta?" hirit ni Nathaniel, halatang pikon. "Hindi ba't kaya mo ako dinump dahil gusto mo nang makipagbalikan sa kaniya?" "Sino namang nagsabing dahil lang doon?" Pagkatapos sa binti, akmang isasara na ni Zoe ang takip nang maalala niya ang pasa sa mukha ng lalaki. Kumuha pa siya ng kaunti at ipinihit ang mukha nito para pahiran ang kaniyang cheekbone. "Bakit, noon
Biglang sumakit ang ulo ni Zoe. Ibinaba na niya ang tupi ng pantalon ni Nathaniel at tumayo. "Wala akong dalang gamot," tipid niyang sabi.Simula nung hindi na siya tumitira sa Hacienda Viento, hindi na siya sanay na laging may bitbit na ointment. At sa ngayon, habang wala pang balita sa grupong nakawala sa kulungan, kampante siyang hindi muna gagawa ng move ang mga Mendoza laban sa kaniya.Itinaas ni Nathaniel ang kaniyang kilay at inabot ang braso na parang isang don. "Dahil nasa bahay ang gamot, ihatid mo na lang ako."Palubog na ang araw noon. Tutal, balak na rin naman ni Zoe na umuwi pagkatapos ng report sa opisina, napilitan na lang siyang pumayag.Pero may kakaiba siyang nararamdaman. Malinaw sa isip niya na gusto na niyang putulin ang koneksyon sa lalaking ito, pero bakit habang pilit niyang pinuputol, lalong nagbubuhol-buhol?Nang makitang hindi siya gumagalaw, kinuha ni Nathaniel ang kaniyang phone. "O, tatawag na ba ako ng pulis?"Nag-ngitngit ang mga ngipin ni Zoe pero sum
Malinaw naman kasi na isang kahiya-hiyang transaksyon lang ang lahat.Pero kung magsalita si Nathaniel, parang si Zoe pa ang walang pusong nang-iwan.Sinalubong ni Zoe ang bawat salitang ibinabato sa kaniya. Hindi maganda sa pakiramdam—yung tipong nasusuffocate ka na. Napasandal siya sa desk, halos mapaupo na sa gilid nito, habang nakayuko at tahimik. Ilang sandali pa bago siya nag-angat ng tingin sa lalaking nasa harap niya.Tinitigan niya si Nathaniel. Kitang-kita sa mukha nito na naghihintay ng paliwanag, o baka ng pagsisisi mula sa kaniya.Huminga nang malalim si Zoe para gumaan ang sikip sa dibdib niya, at walang kasing-lamig na nagsalita: "Nathaniel, ang taong desididong umalis, kailangang maging malupit.""Hindi ba ikaw ang nagturo niyan sa akin?"Dati, mas malalim ang pagmamahal at tiwala niya rito kaysa sa kung anong meron sila ngayon. Hindi siya basura na basta-basta na lang itatapon at pupulutin kung kailan gusto.Patas lang siguro na maranasan din nito ang iwanan.At para
Ang sakit pakinggan, sobrang harsh. Direct to the point na parang nananadya.Pero si Jack, dedma lang. Sumandal siya nang relax sa pader ng hallway, dahan-dahang ngumiti ang kaniyang mga pulang labi. "Kahit anong identity, Doc. Kung saang kapasidad ka magiging komportableng sagutin ang mga tanong ko, 'yun ang gagamitin ko."Ang dating: Wala akong paki. Isipin mo na ang gusto mong isipin.Tinitigan siya ni Dr. Marcus Soler nang matalim, ibinalik ang tanong: "Sa tingin mo, anong identity ang makakapagpa-oo sa akin?""Siguro... as an old friend?"Tumawa si Jack nang bahagya, 'yung tawang nakaka-akit pero may halong pang-aasar. "After all, diba badtrip ka naman talaga kay Mateo ever since?"Sina Jack at Mateo ay ang tinatawag na childhood sweethearts sa paningin ng iba. Sabay silang lumaki sa iisang eskinita; kung malakas lang ang memorya nila, baka pati hitsura ng puwit ng isa’t isa noong bata pa sila ay kabisado nila. Mula elementary hanggang college, hindi sila naghiwalay.Noong unang
Alam ni Zoe na wala na siyang takas, kaya pinaglaruan na lang niya ang mga daliri niya at mahinang sumagot."Ano po... busy lang talaga siya lately. Pero sabi niya, susubukan niyang humabol kapag natapos na siya sa ginagawa niya.""Huh."Tiningnan siya ni Madam Rebecca nang may nakakalokong ngiti. "
Dalawang beses sa isang taon kung ipa-physical exam ni Nathaniel ang lola niya; mas kabisado niya ang katawan nito kaysa sa kahit sino.Inirapan siya ni Yuan. "Anong pekeng doktor? Tingin ko naman napakabait nung bata, magaling ang skills, maayos ang ugali..." Sabay biglang kislap ng mga mata nito.
Peak season na ng mga sakit dahil sa pabago-bagong panahon, kaya tatlong araw nang hindi halos tumatayo si Zoe sa clinic. Ang dami ring humahabol na pasyente."Dra. Zoe, maraming salamat ha. Pumapayag ka tuwing nag-a-add ako ng number."Nitong hapon, nag-a-acupuncture si Zoe sa isang pasyente. Haba
Dalawang hakbang na lumayo si Zoe para bigyan ng distansya ang sarili niya, sabay bawi ng kuwelyo niya mula sa kamay nito.Nagsimula nang mag-ayos ng hapag ang mga katulong at bumalik na sa kusina para mag-asikaso.Sila na lang ni Vincent ang naiwan sa restaurant.Naging malamig ang ekspresyon ni Zo







