Chapter 2/1

Chapter 2/1

กริ๊ง!

ไรเฟิล คิมหันต์ และรันเวย์ยกแก้วขึ้นชนกับณิชาอย่างไม่อิดออด และก็มองณิชาด้วยแววตาเป็นห่วง

อึก! อึก!

“พอแล้ว เมาแล้ว” ไรเฟิลดึงแก้วเหล้าออกจากมือเล็ก เมื่อณิชากระดกดื่มไม่หยุดราวกับคนคอแข็ง แต่ทว่าตอนนี้กลับตัวอ่อนปวกเปียก จนศีรษะทุยเล็กพิงที่แขนแกร่งของไรเฟิลอยู่แบบนั้นเหมือนคนนั่งหลังตรงไม่ได้

“ไม่มาว~ เติมเหล้ามาอีกสิ เพื่อนรักจ๋า เติมเหล้ามาหน่อยเร็ว อึก!” ณิชาคว้าแก้วเหล้าจากไรเฟิลสะเปะสะปะด้วยสายตาหวานเยิ้ม อีกทั้งใบหน้าสะสวยก็ถูไถแขนแกร่งอย่างออดอ้อน

“ดื้อฉิบ!! เป็นน้องเป็นนุ้งนะจะตีให้ก้นลาย” ไรเฟิลทำเสียงเข้มใส่คนเมา นี่ถ้าเธอไปเมาแบบนี้กับผู้ชายคนอื่น คงโดนลากขึ้นเตียงไปแล้ว เมาแล้วขี้อ่อยชะมัด อ้อนก็เก่ง

 “มึงก็อย่าไปดุไอ้ณิชามันนักเลย ให้มันดื่มไปเถอะ มันน่าจะมีเรื่องไม่สบายใจ” รันเวย์มองณิชาด้วยความเป็นห่วงไม่น้อย เพราะณิชาไม่เคยเมาจนไร้สติแบบนี้มาก่อน

“ก็เพราะกูเป็นห่วงมัน กูถึงต้องดุ” 

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เล่าให้พวกฉันฟังหน่อยได้ไหม” คิมหันต์เอ่ยถามคนเมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ก็ยัยทิชาโกหกฉัน ทิชาไม่ได้เลิกกับไอ้ไทเกอร์ ทิชากลับไปคบกับไอ้ไทเกอร์เหมือนเดิม ฉันกลัวว่ามันจะทำให้ทิชาเสียใจอีก ฉันผิดด้วยเหรอที่ไม่อยากให้ทิชาคบไอ้ไทเกอร์ แต่ทิชาเลือกไอ้ไทเกอร์ไม่ได้เลือกฉัน อึก!” ณิชาพูดอย่างอัดอั้นตันใจตามประสาคนเมา เมื่อทิชาโกหกณิชาว่าเลิกกับไทเกอร์ไปแล้ว ซึ่งณิชาเองก็เห็นดีเห็นงามด้วยที่ทิชาตัดใจจากไทเกอร์ได้สักที เพราะคนรักของทิชาคนนี้ดูไม่ได้จริงจังกับทิชาเลยสักนิด แต่หลังจากเธอเลิกงาน เธอแวะเข้าไปหาทิชา เธอเห็นไทเกอร์เดินออกมาจากห้องทิชาพอดี

‘ไหนเธอบอกกับพี่ว่าเลิกกับมันแล้ว ทำไมยังกลับไปคบกับมันอีก’

‘...!!’

‘ตอบพี่มา เธอจะต้องเจ็บกี่ครั้ง เธอถึงจะจำว่ามันทำให้เธอเจ็บแบบไหนบ้าง’

‘หนูขอลองอีกครั้งนะพี่ณิชา’

‘มันกี่ครั้งแล้วทิชา ที่เธอกลับไปคบกับมัน จะโง่ไปถึงเมื่อไหร่ จะต้องเจ็บอีกกี่หนถึงจะจำ จะยอมเป็นควายให้มันหลอกไปถึงเมื่อไหร่’

‘ถึงหนูจะเจ็บอีกครั้ง จะเป็นควายอีกกี่หน มันก็เป็นการตัดสินใจของหนูค่ะ ต่อไปนี้พี่ณิชาไม่ต้องมายุ่งเรื่องของหนูหรอกค่ะ’

“ฉันเป็นห่วงทิชา ทำไมน้องสาวของฉันถึงยอมกลับไปคบกับมันอีก”

“ไอ้เชี่ยไทเกอร์มันน่าโดนตีนกูสักที...” ไรเฟิลพูดอย่างไม่สบอารมณ์ถึงคนที่เป็นต้นเหตุให้พี่น้องต้องทะเลาะกัน

 “ช่าย~ ช่าย~ มันต้องโดนตีนเพื่อนของเขาสักที” ณิชาพยักหน้ารัวๆ และเอามือคล้องแขนไรเฟิลไว้แน่น ส่วนไรเฟิลก็เอามือสากลูบหัวเพื่อนสาวคนสนิทให้เธอสบายใจขึ้น

“กูว่าเราไปส่งณิชาดีกว่าว่ะ ณิชามันเมามากแล้ว” คิมหันต์เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นณิชากอดไรเฟิลไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เขานี่อยากจะถ่ายรูปให้ณิชาดูตอนเธอสร่างเมาจริงๆ ว่าเธอออดอ้อนไรเฟิลขนาดไหน เพราะถ้าเล่าให้ณิชาฟังโดยไม่มีหลักฐาน เธอก็คงไม่เชื่อแน่ว่าตัวเองจะทำแบบนั้น

“เดี๋ยวกูไปส่งณิชาเอง...” ไรเฟิลเอ่ยบอกคิมหันต์และรันเวย์

“อย่ามือไวณิชา…” ไรเฟิลดึงมือณิชาที่ลูบไล้หน้าท้องแกร่งของเขาออก

“กูไปส่งณิชาเป็นเพื่อนมึงดีกว่าว่ะไอ้เฟิล” คิมหันต์เอ่ยขึ้น

“ไปส่งณิชาถึงคอนโดแล้ว มึงก็รีบกลับเลยนะ ห้ามทำอะไรมันเด็ดขาด” รันเวย์เอ่ยเตือนเสียงเข้ม

“โอ๊ย!! ไอ้พวกเชี่ย กูไม่มีทางทำอะไรณิชาหรอกโว้ย พวกมึงเห็นกูเป็นคนยังไงวะ” ไรเฟิลพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อรันเวย์และคิมหันต์พูดราวกับว่าเขานั้นไว้ใจไม่ค่อยได้

“งื้อ...เฟิลพาณิไปไหน ณิยังอยากดื่มต่อ~” ณิชาดิ้นในอ้อมแขนแกร่ง เมื่อไรเฟิลอุ้มเธอในท่าเจ้าสาว

“เดี๋ยวพาเธอไปดื่มต่อที่ห้อง” เมื่อพูดจบ เขาก็อุ้มณิชาเดินออกไป โดยที่มีคิมหันต์ รันเวย์มองตามด้วยความเป็นห่วง