Masuk“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
“อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง
“คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู
“เอ่อไม่ต้องลำบากหรอกค่ะนิ้งเกรงใจ”“ไม่ต้องคิดมาก ผมจะปล่อยให้คนสวยอย่างนิ้งเดินบนถนนคนเดียวได้ยังไง เอาเป็นว่าหายแฮ้งตอนไหนก็โทรมาแล้วกัน โอเคนะ”เขาจับปอยผมฉันทัดหูอย่างไม่บอกกล่าว ฉันถอยห่างเงียบๆ แล้วพยักหน้าด้วยความรู้สึกแปลกๆ จนกระทั่งราเอลออกจากห้อง ฉันถึงสามารถหายใจได้คล่องปอด ทรุดตัวลงนั่ง
“นายน้อยมีแผนสำหรับมื้อเย็นแล้วเหรอครับ” สุชัยมองเจ้านายหนุ่มที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่หลังโต๊ะทำงาน ราเอลวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ รอยยิ้มบนเรียวปากหยักลึกกว่าเดิมเล็กน้อย “อืม บอกสตีฟว่ามื้อเย็นวันนี้เป็นอาหารญี่ปุ่น” “ครับ”สุชัยค้อมศีรษะกำลังจะออกไปแต่จู่ๆ ก็น
ไออุ่นจนจากอ้อมกอดของคนตรงหน้าไม่ทำให้หัวใจของคะนิ้งเบิกบานเลยสักนิดบทรักที่แสนเร่าร้อนเพิ่งผ่านพ้น แม้เขาไม่ได้ข่มเหงรุนแรงแต่ก็ยังบังคับจิตใจเธออยู่ดี ถึงความรู้สึกครึ่งหนึ่งจะถวิลหาสัมผัสจากเขาแต่ความรู้สึกอีกครึ่งกลับเรียกร้องว่ามันไม่ถูกต้อง เขาพยายามลบล้างความโกรธของเธอด้วยเซ็กส์.
ครื้ด!~ ครื้ด!~ เสียงโทรศัพท์ตรงหัวเตียงสั่น ฉันควานหาสะเปะสะปะทั้งที่ยังไม่ลืมตา หน้าอกโดนแขนริกกี้ทับเอาไว้ทำให้ยิ่งขยับลำบาก “ค่ะพ่อ...” (นิ้งหลับอยู่เหรอ พ่อจะโทรมาบอกว่าอย่าลืมเอารถมาคืนพ่อด้วยแต่ถ้านิ้งไม่ไหวก็นอนต่อเถอะเดี๋ยวพ่อไปแท็กซี่) ฉันยกแ


![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




