Se connecter“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
“อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง
“คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู
“ฮ่าๆ หนูมีนหลับแล้ว กว่าจะตื่นอีกทีก็ห้าทุ่มเที่ยงคืนโน่นแหละ จะอยู่รอหรือเปล่าล่ะ” เหมยหัวเราะ พูดพลางทอดสายตามองลูกตัวเองด้วยความรักที่บริสุทธิ์ ผมเห็นแล้วรู้สึกวูบโหวงประหลาด ตัดภาพไปตอนที่ผมเกิดถ้าแม่ยังอยู่ท่านจะมองผมแบบนี้หรือเปล่า“อยู่ได้ยังไงเกรงใจ”“เกรงใจใคร เหมยหรือ...” ยัยหมวยตวัดสายตา
ฉันดันอกล่ำๆ ออกแต่ริกกี้ไม่ยอมผละห่าง แถมยังมองฉันด้วยสายตาเป็นประกายลึกซึ้งอีก นี่อย่าบอกนะ...“ไม่ให้นอน เด็กดื้อก็ต้องโดนทำโทษ”“อ๊ะ... อื้อ... ริก~”เขาโน้มหน้าลงซุกไซ้ต้นคอฉันอย่างไม่เว้นว่างเหมือนอัดอั้นมานาน ฝ่ามือร้อนลูบคลำไปทั่วตัวจุดไฟอารมณ์ที่ยากเกินระงับบนร่างกายฉัน เสื้อผ้าไม่รู้โดนปลด
“คะนิ้ง!” ระหว่างทางไปที่ตึกเรียนจู่ๆ ท่อนแขนฉันก็โดนกระชากจากด้านหลัง “เลโอ?” ฉันเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างงุนงง สีหน้าเลโอดูร้อนรนและเครียดมาก เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ ปกติเขาไม่เคยทำตัวหยาบคายแบบนี้กับฉันมาก่อน “รู้มั้ยคุณหนูอยู่ไหน ไม่สิ... เธอติดต่อคุณหนูบ้างหร
“แล้วเฮียก็แนะนำสาวให้ผมรู้จัก แต่เมียผมยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง” “เฮ้ย! เฮียทำแบบนั้นเรอะ!” “อืม ผมชะล่าใจเองล่ะที่ไม่ปฏิเสธเด็กที่เฮียแนะนำให้แบบเด็ดขาด” “คะนิ้งก็เลยฟิวส์ขาดแทน”ไอ้ฮานแทรกขึ้น มันมองหน้าผมด้วยสายตาตำหนิ เหอะ! ช่างหัวมันสิ ใครแคร์วะ “ครา


![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




