CHAPTER 5: SHE RETURNED AS THE CEO

FIVE YEARS LATER

Limang taon mula nang tuluyan kong iwan ang buhay na akala ko ay magiging akin habang buhay. Limang taon mula nang hawakan ko ang huling piraso ng lakas ko at piliing umalis sa taong minahal ko nang higit pa sa sarili ko. Noong araw na iyon, dala ko ang sakit, ang pagkabigo, at isang munting buhay na hindi ko kailanman pinagsisihan. Akala ko noon, sa pagkawala ni Daveron ay mawawala rin ang kalahati ng pagkatao ko. Akala ko hindi ko kayang mabuhay nang wala siya dahil sa loob ng tatlong taon, siya ang naging sentro ng mundo ko. Siya ang dahilan ng mga ngiti ko, siya ang taong hinihintay kong umuwi, at siya rin ang taong hindi ko inakalang magiging dahilan ng pinakamalaking sakit na mararanasan ko.

Pero mali ako.

Dahil hindi pala katapusan ang pagkawala ng isang tao. Minsan, iyon pa ang simula para matagpuan mo ang sarili mong matagal mo nang nakalimutan habang minamahal ang ibang tao.

Hindi naging madali ang limang taon na lumipas. May mga gabing tahimik akong umiiyak habang pinagmamasdan ang maliit na mukha ng anak ko. May mga araw na napapatanong ako kung tama ba ang desisyong ginawa ko. May mga sandaling gusto kong bumalik, gusto kong marinig ang paliwanag ni Daveron, at gusto kong itanong kung minsan ba niya akong minahal gaya ng pagmamahal ko sa kaniya. Pero sa tuwing naiisip kong bumalik, naaalala ko ang dahilan kung bakit ako umalis.

Ang anak ko.

Siya ang naging dahilan kung bakit natuto akong bumangon. Siya ang naging dahilan kung bakit pinili kong lumaban kahit pakiramdam ko noon ay wala na akong natitirang lakas. Dahil sa kaniya, natutunan kong may pagmamahal palang hindi kailangang habulin, hindi kailangang paghirapan, at hindi kailangang ipaglaban para lamang mapatunayan na karapat-dapat ka.

Ngayon, hindi na ako ang dating Kristine na kilala ni Daveron.

Hindi na ako ang babaeng tahimik na naghihintay sa isang asawa na halos hindi siya mapansin. Hindi na ako ang babaeng kontento sa maliit na bagay dahil iniisip niyang iyon lang ang kaya niyang ibigay. Hindi na ako ang babaeng inuuna ang ibang tao bago ang sarili niya.

Ngayon, kilala ako bilang si Kristine Valdez.

Isang babaeng binuo ang sarili mula sa mga piraso ng pusong minsang nadurog.

Isang babaeng pinili ang sariling pangarap.

Isang babaeng hindi na naghihintay na piliin ng iba.

Ang dating buhay na pinangarap ko kasama si Daveron ay pinalitan ko ng buhay na ako mismo ang gumawa. Ang kumpanyang minsang nagsimula bilang maliit na pangarap ay unti-unting lumaki hanggang makilala sa industriya. Kasabay noon, binago ko rin ang pangalan ng kumpanya.

Hindi na dahil gusto kong tumakas.

Kundi dahil gusto kong magsimula.

May mga bagay na kailangan mong iwan hindi dahil galit ka, kundi dahil kailangan mong tanggapin na may mga bersyon ng sarili mo na hindi na dapat balikan.

“Mommy, nasa hotel ka na ba?”

Napangiti ako nang marinig ang boses na iyon mula sa cellphone ko na voice record sent ni Kreivor. Sa dami ng tao na nakapaligid sa akin araw-araw, isang maliit na boses lang ang kayang magpahinto sa pagod ko.

Nang makita kong tumatawag ito ay agad kong sinagot ang tawag.

“Hello, baby.”

“Mommy, kumain ka na po ba?”

Napatawa ako nang mahina. Limang taong gulang pa lamang siya pero kung umasta ay parang siya pa ang mas matanda sa amin.

“Bakit ikaw ang nag-aalala sa akin?”

“Sinabi ni Lola na kailangan mong kumain kasi lagi kang busy.”

Napangiti ako habang napapailing.

Ang bilis niyang lumaki.

Minsan, hindi ko namamalayan na hindi na siya iyong maliit na sanggol na madalas kong karga habang umiiyak ako dahil sa sakit. Ngayon, siya na ang nagbibigay sa akin ng lakas.

“Ang bait talaga ng anak ko.”

“Miss na po kita.”

Natigilan ako sandali.

Dahil kahit ilang beses ko nang naririnig iyon mula sa kaniya, hindi pa rin nawawala ang epekto.

“Ako rin, baby. Miss na miss ka ni Mommy.”

“Uuwi ka po ba agad?”

Napatingin ako sa labas ng bintana. Sa dami ng responsibilidad ko ngayon, may mga araw na kailangan kong lumayo sa kaniya. Pero kahit kailan, hindi ko hinayaang maramdaman niyang mag-isa siya.

“Hindi pa. May tatapusin lang si Mommy dito.”

“Okay Mommy. Hihintayin po kita.”

Napapikit ako at napangiti. Dati, naghihintay ako ng isang lalaking hindi sigurado kung pipiliin ako. Ngayon, may isang batang naghihintay sa akin dahil mahal niya ako. At iyon ang pagkakaiba.

Kinabukasan, dumating ako sa building kung saan gaganapin ang meeting para sa malaking proyekto ng kumpanya namin. Pagbaba ko ng sasakyan, agad akong sinalubong ng mga empleyado at executives.

“Good morning, Ms. Valdez.”

Ngumiti ako at mahinahong tumango. Sanay na ako sa ganitong eksena. Hindi na ako iyong babaeng kinakabahan sa bawat tingin ng ibang tao. Natutunan kong dalhin ang sarili ko nang may kumpiyansa.

Pero nang pumasok ako sa lobby, may isang lalaking agad napatingin sa akin.

At sa sandaling iyon. Parang tumigil ang oras para kay Daveron. Limang taon niyang hindi nakita ang mukha ko. Pero nakilala niya agad ako.

Siguro dahil may mga taong kahit gaano katagal mong hindi makita, hindi mo talaga kayang kalimutan.

“Ms. Valdez,” bati niya sa akin.

Dati, isang simpleng pagtawag niya sa pangalan ko ay kayang magpasaya sa akin.

Ngayon, wala na itong epekto.

Ngumiti ako nang propesyonal.

“Mr. Daveron.”

Napansin ko ang bahagyang pagbabago sa mukha niya nang tawagin ko siya nang ganoon.

“Hindi ko alam na ikaw pala ang nasa likod ng kumpanyang ito sa Singapore,” sambit niya.

Tumingin ako sa kaniya. “Well, hindi ko naman kailangan ipaalam sa’yo. After all, we’re not that close enough to have a conversation with you.”

Natahimik siya at tila sinusuri ang pagkatao ko. Kitang-kita ko kung gaano siya naninibago sa kung sino na ako ngayon. Limang taon akong nawala sa Pilipinas. Hinubog ko ang sarili ko, pinatatag, at pinalakas.

Hindi niya alam kung gaano karaming gabi ang pinagdaanan ko nang wala siya. Hindi niya alam kung paano ko binuo ang sarili ko mula sa sakit na iniwan niya. Hindi niya alam ang buhay na nabuo ko matapos siyang mawala.

At higit sa lahat…

Hindi niya alam ang pinakamalaking sikreto na limang taon kong pinoprotektahan.

Naglakad siya palapit sa akin saka ngumisi. “Kung sabagay, iniwan mo ako noon at pinili mo ang buhay mo ngayon. Kaya masasabi kong nagtagumpay ka.”

Napakunot ako ng noo at napatingin sa paligid, saka natawa ng mahina. “Oh, shut up. Don’t tell me you’re hurt back then, I bet you really want that. And don’t bring back the old days para kang bata, eh.”

“Paging securities, there’s a child inside the company. Take him away now!” rinig kong sambit sa radyo nang isang security.

“Don’t touch me! I’m just here for my mom!”

Bigla ay kinabahan ako. That voice… It’s Kreivor!

“Paanong may nakapasok na bata dito sa kompanya?” bigla ay kunot-noong tanong ni Daveron.

Oh, no! Hindi sila puwedeng magkita ni Kreivor!