Se connecterAkala ni Evan ay tama ang desisyon niyang pakasalan ang lalaking pinapangarap niya---hanggang sa ang desisyong iyon ay nauwi sa isang bangungot. Naipit siya sa isang loveless marriage, muntik makunan ng dinadalang sanggol, at sa huli’y nakulong pa ng limang taon. Hindi naman siya masamang tao, ngunit hindi niya alam kung bakit naging ganito ang takbo ng buhay niya. Ngunit tila may ibang plano ang tadhana, dahil ang dinadala pala niya ay hindi kay Kenneth. Isang pagkakamaling hindi sperm cell ng asawa ang naiturok sa kaniya sa ospital. Dahil sa takot, inilayo niya ang anak kay Kenneth at iniwan ang pangangalaga nito sa isang kaibigan. Paglaya ni Evan, nalaman niyang ang malamig at tahimik na tiyuhing si Kevin ay nagkaroon ng anak habang siya’y nasa kulungan. Pero ang mas ikinagulat niya ay nang makaramdam ng kakaibang koneksyon sa bata. Mas lalo siyang naguluhan nang hindi na niya mahanap ang kaibigang pinag-iwanan sa sariling anak. "Ella, kapag nahanap mo ang file ng doktor na iyon para sa akin, I will divorce Kenneth immediately. Ang kailangan ko lang ay mahanap ang taong inaasam ko buong buhay ko sa kulungan, hindi ako narito para makipag-agawan sa'yo sa asawa ko."
Voir plusThe rain had not fallen in four months.
The earth in Villa Literno was cracked like an old man's skin. Jacob Okonkwo's yams were dying in the ground. His two goats were so thin you could count their ribs. But Jacob was smiling. He sat on the floor of his mud hut, counting money inside an old Milo tin. Ten naira. Twenty naira. Fifty naira. His hands were shaking. It was not for food. "Jacob! You have not eaten since morning!" his wife, Mama Nkechi, shouted from outside. She was coughing. That cough had been there for two years. "I will eat later," Jacob said, hiding the tin quickly. "Where is David?" "He is reading," she whispered proudly. "He said he must pass his WAEC. He said he will make us proud." David was their only son. Seventeen years old. The smartest boy in the entire village. While other boys were playing football or following girls, David was always under the mango tree with a torn textbook. Jacob had never been to school. He could not write his own name. He signed with a thumbprint. But he knew one thing: his son would never hold a cutlass like him. That evening, the school principal came to their hut. "Jacob," the man said, removing his cap. "Your son is brilliant. But if he does not pay WAEC fees by Friday, he will not write the exam. One hundred and fifty thousand naira." One hundred and fifty thousand. Mama Nkechi almost fainted. It was more money than Jacob made in a year. "We don't have it," she cried. "We will borrow—" "No," Jacob said. His voice was firm. "We will not borrow. We will sell." The next morning, Jacob woke up before the sun. He took his two goats — his only wealth — and walked eight kilometers to the market in Agbor. The market people laughed. "Jacob, are these goats or rats? No one will buy this." He sold them for twenty thousand naira. Twenty thousand. He wanted to cry, but he remembered David's face. When he got home, he sold his wife's only good wrapper, the one she wore to church, for five thousand. Still not enough. On Thursday, the day before the deadline, Jacob did the unthinkable. He went to Chief Okoro, the richest man in the village. "I want to sell my land," Jacob said. "The half near the river." The whole village knew that land was Jacob's life. It was the only fertile land he had left after his father died. Chief Okoro smiled wickedly. "Jacob, you are a foolish man. You want to sell your future because of a boy? That boy will go to Lagos and forget you. I have seen it before." "He will not forget me," Jacob said, tears in his eyes. "He is my blood." Chief Okoro gave him one hundred thousand naira for land worth three hundred thousand. Jacob knew he was being cheated. He took it anyway. That night, Jacob counted everything. Goats, wrapper, land. One hundred and twenty-five thousand. He added his own savings — twenty-five thousand he had kept for Mama Nkechi's medicine. One hundred and fifty thousand. Complete. He ran to David's corner. David was sleeping on the mat, his textbook on his chest. Jacob knelt down. He touched his son's head gently. "My son," he whispered, his voice breaking. "You will never suffer like me. You will wear shoes. You will speak English. You will become a big man in the city. And when you do, you will remember this old farmer who loved you more than his own life." David didn't hear him. He was dreaming. Mama Nkechi was watching from the door. She was crying. "Jacob, you sold everything. What will we eat?" Jacob looked at her and smiled, even though his heart was bleeding. "We will eat his success," he said. The next day, Jacob paid the WAEC f*e. He paid it in cash, with dirty notes that smelled of goats and soil. The principal counted it twice and gave him a receipt. David passed. Not just passed — he had the best result in the whole local government. A1 in everything. The village that laughed at Jacob now came to clap. Jacob borrowed a shirt to follow David to the bus park when David got admission to the University of Lagos. He gave David a small bag of garri and that Milo tin — now empty — as a reminder. "Papa, I will make you proud," David said, hugging him. "When I become rich, I will build you a big house. I will buy you a car. I will never let you suffer again." Jacob cried that day like a baby. Those were the sweetest words he ever heard. He did not know that twenty years later, he would trek ten hours with a bag of yams to see that same son, and that son would look him in the eyes and say, "I don't know you." He did not know that his own son would order guards to throw him out like a beggar. Twenty years later. Lagos. A very different David Okonkwo — now calling himself David Okon, CEO — stood on the balcony of his N500 million mansion in Lekki, sipping wine. His phone rang. The security guard at the gate. "Oga, there is one old man here. He says he is your father." David's face changed. His wine glass shook.May punto rin naman sa sinabi nito.Biglang dumilat si Evann, pilit inaalala ang bawat detalye ng nangyari.Naalala niyang una niyang narinig ang malamig at madilim na boses ni Rat Eyes, at sa galit, sinunggaban niya ito sa leeg — hanggang sa biglang tumigil ang boses nito.Sa buong pangyayari, alam niyang kamay lang ang iniunat niya — hindi man lang siya yumuko. Kung pagbabasehan ang taas nila, imposibleng siya ang nagtulak kay Cheska pababa ng hagdan.“Alam mo na,” ani Tata Guyo, bahagyang umayos ng upo habang nagsalita sa kalmadong tono. “Kaso nga lang, hindi ‘yan sapat bilang ebidensya sa korte. Kailangan ko munang makausap ‘yong mga kasambahay bago tayo makagalaw.”Nakaramdam ng ginhawa si Evann, sabay lingon sa labas ng bintana kung saan unti-unting dumidilim ang langit.Kanina, hindi niya gaanong ramdam — pero ngayong dapit-hapon na, may kung anong lungkot at kawalang-laman siyang naramdaman.Gusto rin sana niyang makaharap ang mga kasambahay, pero kailangan niyang hintayin ang
Napansin ni Bambie na tila hindi siya ikinatutuwa ni Evann. Napatigil ang kilos niya at dumilim ang maliwanag niyang mukha sa anyo ng sama ng loob. Maingat niyang ibinulong, “Young Madam, alam kong galit ka dahil hindi ko natupad ang pangako natin. Kasalanan ko talaga, pero hinding-hindi ko intensyong saktan ka. Kung hindi ka naniniwala, pwede mong tanungin si Kevin. Totoo talagang nawalan ako ng malay.”Lahat ng nangyari noong gabing iyon—kabilang na ang pagdating nang huli ni Kevin—ay nananatiling tinik sa puso ni Evann.Ayaw niyang magmukhang apektado kaya pinipilit niyang kalimutan. Kung hindi lang paulit-ulit na pinaaalala ni Bambie, iisipin na niyang tuluyan na siyang naka-move on.Sa gilid, nakakunot ang magandang kilay ni Kevin habang lihim na nakatingin kay Bambie, walang sinasabi.“Miss Bai, hindi ko sinasabing hindi kita pinaniniwalaan.” Matagal bago nagsalita si Evann; bahagya niyang iginilid ang labi, biglang nakaramdam ng pagod. “Salamat sa pagpunta mo, pero pagod na pag
Pagkakita pa lang ni Katelyn sa laman ng dokumento, hindi niya napigilan ang tuwa. Totoong masaya siya para kay Evann.Para sa kanya, sa sobrang sama ng ugali ni Kenneth, bagay na bagay siya kay Ella—ang babaeng ‘yon. Ang tanging meron lang si Kenneth ay magandang pamilya at maayos na itsura. Bukod doon, isa lang siyang mamahaling unan na bulok ang loob, hindi man lang karapat-dapat kay Evann.Nakaiga sa kama ng ospital, bahagyang nanlaki ang mga mata ni Evann. Sa pandinig niya ay umaalingawngaw pa ang malakas na pagsara ng pinto ni Kenneth nang umalis ito. Matagal niyang tinitigan ang dokumento, hindi maialis ang tingin.Walang duda, ito ang bagay na matagal na niyang gustong makuha pero hindi niya nakuha. Pero sa ganitong paraan niya ito nakuha, hindi ito ang orihinal niyang nais.“Evann, pumayag na rin sa wakas ang demonyong ‘yon na palayain ka. Blessing in disguise ito para sa atin. Ang kailangan na lang ay linisin ang pangalan natin.” Nalito si Katelyn kung bakit tahimik lang si
Napasinghap si Evann sa sakit, hindi makaalis sa pagkakaupo at wala ring oras para sagutin ang mga tanong ni Kenneth.“Kenneth, kulang na lang na pinagbibintangan mo si Evann nang walang basehan, pati ba naman pananakit nasikmura mong gawin?” Nangilid ang luha sa mga mata ni Katelyn. Mabilis siyang lumapit para alalayan si Evann at hinarap ang mga bodyguard na nanonood lang sa may pinto. “Hindi kayo sinugo ni Sir Huete para manood lang. Kapag may nangyari kay Evann, kayo rin ang haharap sa galit ni Sir Huete!”Sa gitna ng tensyon, lalo pang bumigat ang tatlong salitang “Kevin.”Kahit pa nagwawala si Kenneth, pinigilan pa rin siya ng mga bodyguard at pinaupo sa sofa sa kanto, bawal nang lumapit kay Evann.“Kenneth, ilang beses ko bang sasabihin na hindi ko naaalala? Bakit ka nagkakaganyan?”Pigilang-pigil ang sakit habang bumalik si Evann sa kama. Itinaas niya ang suot at ipinakita ang kulay-ubeng pasa na patunay kung gaano kalakas ang tama ni Kenneth.Alam niyang kahit basura si Kenne
Malayo sa mabigat na atmosphere ng underground auction house, nakatanaw si Evann sa mga bituin sa labas ng bintana at unti-unting nakaramdam ng ginhawa.Saglit siyang nag-isip, saka bahagyang tumango. “Sige.”“Una kong sasagutin ang tanong mo.” Tumigil ang lalaki sa tapat ng liquor cabinet, kumuha
Habang lihim na sinusukat ni Evann ang agwat ng tangkad nila ng lalaki, napagtanto niyang kahit ang pinakamadaling plano ay tila napakahirap gawin. Ang magagawa na lang niya ay subukang ibaba ang depensa ng lalaki.“Tama ka.” Tumango siya, kunwari’y sang-ayon sa baldadong lalaki, sabay kagat sa iba
Nang matagpuan na si Bambie, wala nang dahilan si Kevin para manatili.Samantala, walang kaalam-alam si Evann.Pinapahaba niya ang oras sa pamamagitan ng pag-iyak at pag-arte na nasasaktan, ayaw pang umusad. Pero diretso lang naman sa isang nakatagong pinto sa likod ng bar ang eskinita. Kahit nang
“Miss Evann, huwag ka nang mag-alala diyan.” May kayabangan sa boses ni Albert habang abala sa pagmamaneho. “Sa buong Jianghai, iilan lang talaga ang pwedeng ikumpara kay Second Master. Walang matinong tao ang gugustuhing maging kalaban niya—maliban na lang kung desperado.”Habang nagsasalita siya,












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
commentairesPlus